Tregim: Kënga e vulës së heshtur!

Nga Arian Galdini

Videoja erdhi pa emër.

Ikona e profilit ishte e zbrazët, një rreth i bardhë, pa fytyrë, pa iniciale, pa asnjë njollë kohe.

Në korridorin e ngushtë të zyrës, drita rrihte si gëlqere.

Nuk kishte mëngjes.

Nuk kishte mbrëmje.

Kishte vetëm atë bardhësi të sheshtë që i mban gjërat në këmbë edhe kur u ka ikur prej kohësh gjaku.

Arbeni e hapi.

Zëri doli i larë. Pa pluhur. Pa gërvishtje.

Pa atë frymë të vogël që del nga njeriu edhe kur mendon se është i qetë.

Nuk kishte dridhje. Nuk kishte shpërndarje. Fjala ecte drejt.

Në dëgjimin e parë, kjo i ra si mjeshtëri.

Në të dytin, si mungesë.

Ai e dëgjoi edhe një herë.

Pastaj e uli volumin.

Tani s’i ranë më si fjalë. I ranë si radhë.

E mbylli ekranin.

Në dritare qyteti kthehej mbrapsht i rregulluar, xhama pa shenjë, kënde pa rastësi, bardhësi që të mbulon si gëlqere.

Përtej rrugës një pallat i ri ishte mbledhur si kuti, në xhamat e tij pasqyroheshin makina që kalonin dhe, sapo iknin, pasqyrimi zhdukej pa lënë asgjë.

Qyteti i ngjante një sipërfaqeje që s’mbante më gjurmë.

Telefoni i ra. Mira.

“Mos e ço në laborator,” tha ajo. “Shko në Arkiv.”

Ai s’e pyeti pse. Mori kartën e punës, pallton dhe stilografin e vjetër pa bojë.

Stilografin e futi në xhep.

Në xhepin tjetër futi telefonin.

Në shkallë telefoni u ndez vetë, njoftim i ri.

E njëjta ikonë e zbrazët.

Ai e la të fiket pa e prekur.

Në atë mosprekje të vogël, iu kthjellua dora.

Jashtë, era ishte e drejtë.

Në vitrinën e një banke, një ekran rrotullonte numra pa fytyrë, shigjetat ngjiteshin e zbrisnin si pulsi i një qenieje që s’ka trup.

Një grua e re mbante një dosje plastike të tejdukshme, brenda i shiheshin fletë me kuti bosh dhe një vijë e gjatë ku duhej firma.

Pak më tutje, mbi një kioskë, një letër e lagur lajmëronte ndërprerje uji.

Fjala mbeti në ekran.

Në një cep të rrugës, mbi një tabelë plastike të zverdhur, një njoftim i ri ishte ngjitur mbi një të vjetër.

Nën letrën e re dukej një datë e zverdhur dhe gjysma e një vule.

Arkivi rrinte paksa mënjanë, jo si monument, si ndërtesë që s’ka qejf të bëhet vitrinë.

Porta ishte e rëndë dhe e mbajtur nga një dorezë e vjetër, e lëmuar në një vend të vetëm, aty ku e kanë prekur gjithmonë.

Brenda e priti ajër i thatë.

Erë kartoni, druri të mbyllur, pluhur i hollë.

Në atë ajër, koha nuk ecte drejt, rrinte e palosur.

Në mur varej një poster i ri: DIGJITALIZIM.

Poshtë, një kod i zi, i prerë, i ngjitur mbi gëlqere.

Nën të dukej një ngjyrë më e zverdhur.

Te sporteli, arkivisti kishte sy të lodhur nga drita e bardhë.

Gishtat i rrinin mbi tastierë si mbi gur.

Në krah të tastierës, pajisja e kartave me çip priste, herë pas here bënte “bip”.

“Numri i fondit?” pyeti ai, pa e ngritur kokën.

“Nuk kam numër,” tha Arbeni. “Kam një fjalë.”

Arkivisti e ngriti vështrimin.

“Cilën?”

Arbeni tha: “PROVË.”

Fjala ra në ajër si gur i vogël.

Arkivistit iu lëkundën gishtat mbi tastierë, pastaj u ngrit dhe u zhduk mes kutive.

Arbeni priti.

Në anë, një vajzë e re skanoi kartën, pajisja bëri “bip”. Dera u hap.

Vajza kaloi pa e ngritur kokën.

Pas saj, një burrë me një dosje të trashë me goma hyri po ashtu pa e ngritur kokën.

E futi dosjen në gjoks si bukë dhe e la mbi sportel.

Në një qoshe, lexuesi i mikrofilmit rrinte i ndezur.

Rrota rrotullohej ngadalë.

Në ekran kalonin rreshta të vjetër, shkrime dore, viza të shtrembëra.

Në krye të një flete, një shenjë e madhe rrinte e nxirë, një tugër e ngrënë nga koha.

Më poshtë, një datë e shkruar me bojë të trashë zinte gjysmën e faqes.

Në anën e majtë, një dorë më e re kishte vënë me laps një numër fondi, të zbehtë.

Arkivisti u kthye me një dosje gri, të hollë, të lidhur me spango.

Në kapak, me laps: PROVË.

Arbeni e mori.

Nyja s’u prish me qejf, u dorëzua.

Fleta e parë ishte e bardhë, e shtypur me printer modern, e sheshtë, e rregullt.

Në krye: PROVË. Poshtë, rreshta të thatë.

Në mes, pa stoli: “për sjellje armiqësore”.

Sytë i rrëshqitën poshtë.

Vijëza e firmës.

Një shirit bosh.

Nën vijë, një kryq i shtypur, i përsosur, pa dridhje. Kryq që s’kishte kaluar nëpër dorë.

Ai e ktheu fletën nga ana e pasme.

Letra ishte e pastër edhe aty. Pa presion.

Pa shpinë të hollë. Pa rrudhë.

Letër që s’mbante njeri, vetëm vendin e njeriut.

Në fund të dosjes ishte një zarf plastik transparent, i mbyllur me nxehtësi.

Brenda, një USB e zezë pa emër.

Pa numër. Pa shkrim.

Arbeni e nxori dhe e la një çast në pëllëmbë. Plastika ishte e ftohtë.

“Ka vulë?” pyeti ai.

Arkivisti s’e nxitoi. Bëri shenjë të ndiqej.

Në një dhomë të vogël, drita ishte më e ulët. Kishte kuti druri, vula metalike, plumba mbylljeje.

Në një kuti rrinte dylli, i errët, i trashë, me një çarje të imët në buzë.

Arkivisti ndezi një flakë të vogël.

E zbuti dyllin pa e shkrirë.

Hodhi një pikë mbi letër dhe uli vulën metalike.

Kur e ngriti, kryqi doli, por jo i plotë, një cep ishte i lëkundur.

Çarja e dyllit ia kishte prerë vijën.

Arkivisti e fshiu vulën me një copë pëlhure, e palosi dhe e futi në sirtar.

“Çarja s’hiqet,” tha ai. “E mbajmë. Se na mban.”

Arbeni mbylli dosjen.

E lidhi prapë me spango.

USB-në e futi në xhep. Doli.

Jashtë, rruga kishte ftohtësi të drejtë. Arbeni eci drejt studios së Mirës.

Mira e priste poshtë studios, me dritën përpara dhe dritaren pas shpine.

Kur ai iu afrua, ajo bëri vetëm një hap anash.

Në tryezë rrinte një kuti druri e vogël, e lëmuar, e lidhur me spango të re.

Nyja ishte tepër e pastër.

Ajo e zgjidhi.

Brenda, një vulë gome e zezë, e re.

Pranë, një fletë e bardhë, e shtypur.

Në krye, PROVË.

Poshtë, vijëza e firmës.

Nën vijë, kryqi i përsosur.

“E nxorën brenda ditës,” tha Mira. “Nga brenda. Me email pa autor. Vetëm: ‘shihni’.”

Arbeni vuri dosjen gri pranë kutisë.

Nxori USB-në dhe e la mbi tryezë.

Laptopi u hap. Videoja u shfaq prapë.

Zëri fliste pa rrudha.

Arbeni futi USB-në. Programet u çelën. Spektrogrami u shfaq me vija të pastra.

Ai e uli ekranin pak.

“Është klon,” tha.

Mira s’u çlirua. “Edhe po,” tha.

Arbeni preku me majë gishti kryqin e shtypur.

Pastaj kryqin e dyllit të çarë në dosjen gri.

Ai s’u kthye nga Mira me retorikë.

Ia hodhi vetëm një vështrim të shpejtë.

Dhe Mira ia ktheu po ashtu. Mjaftoi.

Mira i zgjati dorën.

Ai ia vuri dosjen në pëllëmbë. Ajo s’e hapi.

“Hajde,” i tha.

Ata dolën.

Kisha rrinte pranë rrugës ku makinat kalonin pa e parë.

Brenda temjani kishte trashësi të ngrohtë. Ikona mbi altar rrinte me sy të qetë.

Drita ishte e saktë.

Prifti doli nga një derë anësore.

I gjatë, i thatë.

Në manshetën e majtë i rrinte një njollë e zbehtë dylli.

Ai nuk pyeti pse kishin ardhur.

Mori sendet me dy gishta.

Dosjen e preku te spangoja.

Kutinë te nyja.

USB-në e preku te koka, pastaj e la përsëri mbi tryezë.

Nxori monedhën e vjetër.

Kryqi i saj ishte i gërryer, i çarë jo nga thika, nga koha.

Pastaj nxori gjilpërën e hollë.

Jo të re, maja i kishte një topitje të vogël.

E vendosi monedhën mbi një dërrasë të errët.

E rrotulloi një herë me gisht. Pastaj e ndali.

Dyllin e errët e zbuti mbi flakë.

Hodhi një pikë mbi letër.

Uli vulën metalike. E ngriti. Kryqi doli i çarë.

Pastaj mori gjilpërën dhe e preku dyllin te fundi i çarjes.

La një shenjë edhe më të imët, thuajse të padukshme.

Jo për sy. Për gisht.

Prifti shtypi vulën e gomës mbi fletën e bardhë.

Kryqi doli i përsosur. Pa çarje. Pa rastësi.

Me majë gishti preku kryqin e shtypur.

Pastaj preku kryqin e dyllit.

Gishti u ndal te çarja.

Pastaj e ktheu fletën e shtypur nga ana e pasme. E mbajti në dritë.

Letra nuk mbante as presion, as shpinë të hollë, as gjurmë duarsh.

E vuri përsëri në tryezë.

Prifti ia vuri monedhën në pëllëmbë.

Ia mbylli gishtat rreth saj, pastaj e liroi.

Mira e hapi grushtin.

Relievi s’dukej në dritë. Por rrinte.

Në dalje, ajo u ndal te qiriu. Nuk e ndezi. Preku qelqin e ftohtë. Pastaj e tërhoqi dorën.

Studioja i priti me dritë neon dhe xham të madh.

Një dritë e vogël e kamerës së hyrjes rrinte e gjelbër.

Në tryezë rrinte zarfi PROVË.

Mbi të kryqi i përsosur.

Mira nuk e kishte hapur.

Arbeni vuri raportin e analizës në anë.

Pastaj nxori stilografin pa bojë dhe e la pranë vijëzës së firmës.

Mira e mori. Majën e afroi te vijëza.

Ajo e tërhoqi dorën.

Stilografi rrinte pezull një çast. Pastaj u ngrit. S’u dëgjua asgjë.

Arbeni nxori monedhën dhe ia vuri në pëllëmbë.

Ajo e mbylli grushtin për një çast.

Pastaj e hapi. Relievi s’dukej në dritë.

Por rrinte.

Mira pa të dy provat, fletën e bardhë me kryqin e përsosur dhe dosjen gri me vulën e çarë.

Mori fletën e bardhë me dy gishta, e afroi nën dritë, pastaj vuri majën e thoit mbi kryqin e shtypur. Thoi rrëshqiti.

Nuk gjeti ku të mbetej.

Ajo e vuri fletën nën xhamin e dritares.

Pastaj mori dosjen gri. Me gishtin e madh preku dyllin te çarja. Gishti u ndal aty.

Ajo e futi dosjen në sirtarin e poshtëm.

E mbylli. Pa klik.

Në atë heshtje telefoni i Mirës u ndez vetë, njoftim i ri. Video e re. Zë i ri. Ekrani u ndriçua.

Mira e ktheu përmbys.

Pastaj e uli dritaren pak.

Ajri hyri ftohtë, i drejtë.

Një gjethe goditi xhamin dhe ra.

Arbeni e mori stilografin. E futi në xhep.

Në tryezë s’mbeti asgjë e dukshme, veç fletës së bardhë nën xham dhe dosjes së mbyllur.

Ajo që s’mbante çarje, rrinte në dritë.

Ajo që e mbante, rrinte mbyllur.

Monedha rrinte.

Arian Galdini