Tregim: Ora e dritës!

Nga Arian Galdini

Ora rrinte mbi komodinë, e kthyer nga muri.

Në qelqin e saj ishte mbledhur pluhur i hollë, akrepat kishin mbetur te 05:43.

E preka me majë gishti.

Asgjë.

E gjeta atë mbrëmje kur hapa kutinë e babait, jo kutinë e madhe të librave e blloqeve, por atë të voglën ku mbahen sendet që s’ia tregon askujt.

Një çelës rezervë, një gjilpërë, një stilolaps me kapak të gërvishtur, një tel i hollë i palosur, një kartë e vjetër telefoni, një letër me një numër të shkruar fort me laps.

Ora ishte aty, e mbështjellë me një shami të hollë.

Si sy nën shami.

Karta e telefonit kishte një kënd të djegur.

E mbajta te drita e llambës së kuzhinës dhe m’u kthye ajo natë, telefoni ra dy herë dhe heshti.

Pastaj u fik drita.

Dera s’u dëgjua.

Korridori u zgjat e u ngushtua, shtëpia u bë veç kalim.

Në atë çast ora u ndal.

Dhe 05:43 u bë vend.

Mbeti.

Në mëngjes e mora në dorë dhe e çova te dyqani i vogël i orëndreqësit në lagje.

Dyqani mbante erë vaji pune dhe metali të punuar.

Qelqi i vitrinës mbante njolla gishtash, pas tyre rrinin orë të vjetra, disa me numra romakë, disa me rripa të konsumuar, disa pa rrip.

Koha rrinte aty.

Orëndreqësi ishte burrë i imët, me sy të qetë dhe gishta të errësuar nga puna.

Sytë i mbante poshtë, te sendet, jo te fytyrat.

Ia vura orën mbi banak.

“Është ndalur,” i thashë.

Ai e mori, e ktheu, e dëgjoi pranë veshit.

Pastaj e hapi me një kaçavidë aq të hollë sa të dukej si gjilpërë.

“Kur?” më pyeti, pa ngritur kokë.

“Kur u fik drita,” i thashë.

Ai s’tha asgjë.

Vuri lupën mbi syrin e djathtë, buzëqeshi pak, pastaj kolliti, një kollë e thatë, e shkurtër.

Më pa te ora, pastaj u kthye te mekanizmi.

“Bateria?” pyeta.

Ai tundte kokën ngadalë.

“Jo,” tha. “Dhëmbëza.”

E nxori me piskatore dhe e vendosi mbi një pëlhurë të zezë.

Dhëmbëza ishte e vogël, e lodhur, me një dhëmb të këputur.

E rrotulloi me majën e gishtit sa të bënte një zhurmë të lehtë, pastaj e la.

Zhurma u shua.

“Ndërrohet?” pyeta.

Ai s’u ngut.

Ngriti llambën e vogël të tavolinës dhe e afroi mbi pëlhurë, drita ra mbi duar, jo mbi fytyra.

“Ndërrohet,” tha. “Po s’bëhet siç ishte.”

Piskatorja mbeti pezull, pa e prekur pëlhurën.

M’u desh të prisja.

Ai hyri në dhomëzën e pasme dhe kërkoi në sirtarë të vegjël, susta, rrota, vida, rripa, qelqe.

Sirtarët mbylleshin me një klik.

Kliku përsëritej, i njëjtë.

Unë ndiqja dritën që binte e ngrihej mbi të zezën.

Në qoshe, llampa me abazhur të verdhë e ngrohte qoshen.

Nuk ndriçonte fort.

Ndriçonte drejt.

Dhe gjithçka rrinte në atë ulje zëri.

Orëndreqësi u kthye me një dhëmbëzë tjetër, të pastër, pa histori.

E vuri pranë të vjetrës.

“Mbaron sot?” e pyeta.

Ai vuri lupën prapë.

“Sot,” tha.

Pastaj e shtyu llambën edhe pak më afër dhe foli shkurt:

“Në dritë.”

Kur u ktheva në shtëpi, e vura orën mbi komodinë dhe ndeza llambën e vogël.

Drita ra mbi qelq, numrat u dukën si të sapo ardhur.

Akrepat nisën të lëvizin përsëri, me atë tiku të vogël që s’kërkon dëshmitar.

E lashë të punojë.

E vendosa sipas orës së kuzhinës, ora mbi komodinë mbeti dy minuta prapa.

Tregonte 05:41.

S’e preka qelqin më.

As nuk e pyeta pse.

E mora kutinë e babait dhe e hapa përsëri.

Karta e djegur, letra me numrin, gjilpëra, telat e hollë, të gjitha në vendin e vet.

E mbylla kutinë dhe e shtyva në sirtar.

Pastaj e ktheva orën nga muri dhe e vura përballë llambës.

Kur akrepi i minutave iu afrua 05:43, e dija ç’po afrohej.

Dora ime u çua vetvetiu.

Në 05:43, e ktheva orën nga muri.

Tiku kaloi atë minutë në terr.

Sytë i mbajta te llamba.

Kur u dëgjua një minutë më tej, e ktheva prapë nga drita.

Ora tregonte 05:44.

Në dritare, shiu rridhte qetë.

Llamba mbeti ndezur.

Arian Galdini