Vigjilja e Krishtlindjes

Në Vigjiljen e Krishtlindjes, një qiri mbi tryezë vendos ligjin e dhomës, zëri heq dorë nga tepria, gjesti merr radhën e parë.

Hijet qëndrojnë, mësojnë të rrinë në vend, si njerëz që e kuptojnë se edhe heshtja ka dinjitet.

Zhurma shkon te dera dhe mbetet e varur, si një rrobë që s’e vesh më askush, ndërsa drita, e vogël, e duruar, kërkon fytyra, jo sy.

Krishtlindja hyn pa triumf nëpër gjëra që duken të parëndësishme, një shkrepëse e thyer pranë pjatës, që prapë gjen shkëndijë nën gishtin që s’u dorëzua.

Pastaj një karrige që shtyhet më tej që të mos mbetet bosh, dhe një gotë ujë e vendosur pranë dikujt që s’ka kërkuar asgjë.

Aty fillon mrekullia, krenaria humb gjuhën, zemra gjen guximin të ulet, dhe falja del pa zë, si një frymë që mjafton të ndihet për t’u besuar.

Bezeja rri e shtrirë, me një rrudhë të vogël nga një pjatë e zhvendosur, si kujtesë.

Në një cep të tryezës, një emër rri pezull në fyt dhe zbret te kripa, nën majë gjuhe, si të kishte gjetur shtëpi.

Ka netë kur drita vjen me peshë dhe shpina e ndjen, teksa qëndron drejt në karrige pa bërë zhurmë.

Drita fiton kur pranon kufirin, qiriu digjet duke u zvogëluar, dhe dhoma, pa u dukur, zmadhohet duke u përulur.

Në këtë mbrëmje të hershme, shpresa matet me prova materiale, me kosto të dukshme.

Thërrimet tregojnë një kafshatë të lënë, njolla e verës, një gotë të shtyrë te tjetri, kripa, një dorë që s’e fsheh dot dhënien.

Pushteti kërkon dritat, kjo natë kërkon thërrimën që mbetet në cep të pjatës, aty rri emri i dhënies.

Dhe kur njeriu zgjedh të bëhet strehë, jo qendër, ai e paguan dritën me duar, me dyll në gisht, me një fjalë të përtypur që s’e lëshon, me një vend të lënë për tjetrin.

Vigjilja e Krishtlindjes e ndez qiriun si provë, ndërsa jashtë mbetet ende ajo gjysmë-frymëmarrje e mbrëmjes, kur qyteti mban dritat e veta dhe rrugët sillen ngadalë drejt natës.

Pastaj, më vonë, kur tryeza të ketë thënë gjithçka që di të thotë pa zhurmë, vjen edhe çasti i vogël i vërtetë, karrigia e shtyrë për dikë, pjata e lënë gati, dhe flaka që qetësohet nën një dorë të butë, si të ruaje një sekret.

Nesër mban emrin Krishtlindje, sonte, brenda teje, fillon si vend që mbetet i ngrohtë.

Dhe mbi beze, pika e dyllit rri si vulë, dhe tymi ngjitet pa ngut, ndërsa mbrëmja e hershme ulet ngadalë mbi dritaret, kjo natë e deshi një vend të ngrohtë dhe një fjalë të vogël, të vërtetë.

Arian Galdini