Zgjimi nuk ndodh vetëm në mëngjes..

Nganjëherë ndodh në mbrëmje, kur dera mbyllet pas teje dhe duart të duken pothuajse bosh.

Nuk solle në shtëpi një fitore.

Nuk ke ndonjë çast që kërkon të ruhet në fotografi.

Askush nuk do ta marrë vesh sa herë gjatë asaj dite mund të ishe bërë pak më i keq dhe nuk u bëre.

Kjo është një punë që rrallë duket.

Nuk duket fjala që nuk e the, megjithëse do të kishte plagosur saktësisht aty ku dije se dhembte.

Nuk duket gënjeshtra që do të të kishte shpëtuar nga një siklet dhe që zgjodhe të mos e përdorje.

Nuk duket çasti kur zemërimi të dha një arsye të mirë për të qenë mizor dhe ti nuk ia dhe të drejtën.

Në mbrëmje, këto nuk të presin mbi tryezë si trofe.

Prandaj pyetja mund të jetë më e vështirë nga ç’jemi mësuar t’ia bëjmë vetes:

Me çfarë matet një ditë, kur i heqim asaj suksesin?

Jemi mësuar t’i kërkojmë kohës dëshmi.

Një rezultat që numërohet, një emër që mbahet mend, një shenjë që mund t’ia tregojmë dikujt.

Sikur çdo orë që na jepet të kishte një borxh ndaj nesh dhe, nëse nuk lë diçka të dukshme pas, të duhej të kërkonte falje që kaloi.

Por një pjesë e jetës kryhet pa dëshmitarë.

Dhe jo çdo gjë që mungon në bilanc ka munguar edhe në njeriun.

Mund të kesh dalë nga një ditë pa qenë më i pasur, më i njohur apo më afër një synimi dhe, megjithatë, të kesh ruajtur diçka pa të cilën çdo fitore tjetër do të varfërohej, aftësinë për të mos e bërë tjetrin çmimin e lodhjes tënde.

Por edhe kjo nuk mjafton.

Sepse të mos bëhesh më i keq është vetëm fillimi i së mirës.

Njeriu mund të kalojë një jetë të tërë duke mos goditur askënd dhe të mos ketë mbajtur kurrë peshën e askujt.

Mund të mos gënjejë dhe të heshtë pikërisht kur e vërteta kërkon një zë.

Mund të mos e shtyjë të dobëtin, por të kalojë pranë tij kur ai ka nevojë për një dorë.

Karakteri nuk provohet vetëm nga e keqja që refuzojmë.

Provohet edhe nga e mira që pranojmë të na kushtojë.

Ndonjëherë ajo kosto është fare e vogël për t’u treguar: pesë minuta që nuk i kishe, një telefonatë që doje ta shtyje, durimi për ta dëgjuar deri në fund dikë që nuk kishte asgjë për të të dhënë, kthimi për të ndrequr një fjalë që tashmë kishte dalë nga goja, mbajtja e një premtimi pasi kishte pushuar së qenuri i leverdishëm.

As këto nuk bëjnë zhurmë.

Por pikërisht aty dita pushon së qenuri thjesht kohë që kaloi.

Bëhet pjesë e njeriut që po ndërton.

Kjo e bën mëshirën ndaj vetes më të vështirë se një ngushëllim.

Mëshira nuk thotë se gjithçka që bëre ishte e drejtë.

Nuk e quan dobësinë virtyt dhe nuk i vendos lodhjes një emër fisnik që të mos e prekë më përgjegjësia.

Ajo bën diçka më të rreptë.

Të lejon ta shohësh të vërtetën pa e kthyer atë në armë kundër vetes.

Sepse njeriu që duhet të korrigjohet është po ai njeri që duhet të mbetet në këmbë për ta bërë korrigjimin.

Nëse e poshtëron deri në pikën ku nuk sheh më tek vetja asgjë që ia vlen të shpëtohet, gjykimi nuk ka më kë të udhëheqë.

Nëse, përkundrazi, e kursen nga çdo përgjegjësi, mëshira prishet dhe bëhet alibi.

Ndërmjet këtyre dy humnerave ndodhet një punë më e heshtur, ta pranosh fajin pa u bërë identik me të, ta pranosh plagën pa ia dorëzuar asaj drejtimin, ta dish se je larg asaj që duhet të jesh, pa e përdorur largësinë si arsye për të mos u nisur.

Mbrëmja, atëherë, nuk është vetëm vendi ku dita gjykohet.

Është vendi ku ajo të dorëzon përsëri te vetja.

Dhe pyetja nuk është vetëm çfarë fitove.

As vetëm çfarë nuk lejove të humbiste.

Është edhe kjo, çfarë kaloi sot përmes teje dhe e la botën, qoftë edhe një pëllëmbë, më pak të rëndë për dikë tjetër?

Ndoshta një ditë nuk ka nevojë të na bëjë më të mëdhenj.

Por do të ishte pak ta kalonim jetën vetëm duke u ruajtur nga zvogëlimi.

Disa mbrëmje na gjejnë me duar bosh sepse ajo që patëm në duar nuk ishte për t’u mbajtur.

Ia dhamë dikujt.

Dhe atëherë kthehemi në shtëpi jo vetëm pa e humbur njeriun që doli prej saj në mëngjes.

Kthehemi duke ditur se, për disa çaste të asaj dite, ai njeri pati edhe çfarë t’i jepte botës.