21 gushti nuk duhet të mbarojë kur zbrazet sheshi…

Sheshi zbrazet gjithmonë, sado i madh të ketë qenë.

Zërat heshtin, dritat fiken, njerëzit kthehen në shtëpitë e tyre dhe qyteti vazhdon ritmin e zakonshëm.

Pikërisht atëherë kuptohet nëse ka ndodhur një ngjarje apo ka nisur një lëvizje.

Një ngjarje lë fotografi.

Një lëvizje lë njerëz që dinë çfarë duhet të bëjnë të nesërmen.

Prandaj nuk dua që më 21 gusht të vini vetëm për të më dëgjuar mua, për të mbështetur një emër apo për të shtuar një njeri në pamjen e sheshit.

Nuk dua një turmë që mblidhet rreth Arian Galdinit dhe shpërndahet sapo ai mbaron fjalën.

Dua që secili të vijë si qytetar i lirë dhe të largohet prej andej me një përgjegjësi që e ka zgjedhur vetë.

Kjo është ajo që unë e quaj Dalëzotësi.

Dalëzotësia nuk është të bërtasësh më fort se të tjerët.

Nuk është të tregosh besnikëri ndaj një drejtuesi.

Nuk është të shpërndash një postim dhe të presësh që dikush tjetër ta kryejë punën.

Të dalësh zot do të thotë të thuash:

Këtë pjesë të barrës e marr unë.

Në qytetin tim.

Në lagjen time.

Në profesionin tim.

Mes njerëzve që njoh.

Me aq sa mundem, por me përgjegjësi të vërtetë.

Një lëvizje politike nuk lind kur një njeri premton se do t’i bëjë të gjitha.

Lind kur shumë njerëz pushojnë së pyeturi se kush do t’i shpëtojë dhe fillojnë të pyesin se çfarë mund të mbajnë vetë.

Kjo është arsyeja pse 21 gushti nuk mund të jetë vetëm dita e thirrjes “Rama ikën”.

Largimi demokratik i një kryeministri është një çështje e madhe politike.

Por edhe ai mbetet vetëm një çast, nëse qytetari vazhdon të presë që pas ndryshimit të vijë një tjetër njeri, një tjetër parti apo një tjetër aparat për të menduar dhe vepruar në vend të tij.

Republika hapet vetëm kur qytetari rikthehet në të jo si spektator, por si mbajtës i një pjese të saj.

Për këtë arsye, më 21 gusht dua të hapim edhe regjistrin e përgjegjësive të Rinisjes.

Jo një listë emrash për t’u numëruar.

Jo një dosje simpatizantësh.

Jo një ushtri ndjekësish të Arian Galdinit.

Një hartë njerëzish që janë të gatshëm të mbajnë një punë.

Dikush mund të marrë përsipër të mbledhë njerëz në qytetin e vet.

Dikush të hapë një tryezë bashkëbisedimi.

Dikush të punojë me diasporën.

Një tjetër të sjellë dijen e profesionit të vetë.

Dikush të ndihmojë komunikimin, organizimin, dokumentimin ose marrëdhënien me qytetarët.

Asnjë përgjegjësi nuk është e vogël kur ka emër, vend, afat dhe pasojë.

Kjo është mënyra si një shikues bëhet pjesëbërës, si një pjesëbërës bëhet bashkëpunëtor dhe si një bashkëpunëtor bëhet mbajtës i një institucioni.

Kjo është edhe mënyra si Rinisja mund të dalë nga trupi im.

Nëse pas 21 gushtit gjithçka vazhdon të kalojë vetëm nga fjala, telefoni, fytyra dhe vendimi im, atëherë nuk kemi ndërtuar ende Rinisjen.

Kemi ndërtuar vetëm një rreth të ri rreth Arianit.

Unë nuk e dua këtë.

Dua që të ketë njerëz që mendojnë ndryshe nga unë, por që mbajnë të njëjtën përgjegjësi ndaj së vërtetës.

Dua që një drejtues vendor të mos presë çdo mëngjes udhëzimin nga Tirana.

Dua që një koordinator në diasporë të mos jetë vetëm emër në një njoftim, por njeri që mbledh, dëgjon, organizon dhe raporton.

Dua që qytetari që hyn në Rinisje të ketë të drejtën të kërkojë llogari edhe prej meje.

Kjo është Shqipëria Mendonjëse që besoj.

Jo njerëz që thonë “po” përpara se të kenë kuptuar.

Por njerëz që dëgjojnë, arsyetojnë, kundërshtojnë kur duhet, vendosin me ndërgjegje dhe pastaj e mbajnë fjalën që kanë dhënë.

Kjo është edhe urtia që duhet të hyjë në politikë.

Të mos marrim vendime nga ethet e çastit dhe të mos premtojmë atë që nuk mund ta mbajmë.

Të mos e quajmë forcë zhurmën dhe të mos e quajmë organizatë turmën.

Të mos kërkojmë nga Shqipëria më shumë besim sesa jemi të gatshëm t’i përgjigjemi me punë.

Matësi i vërtetë i 21 gushtit nuk do të jetë vetëm mbrëmja e 21-shit.

Do të jetë mëngjesi i 22 gushtit.

Sa njerëz do të kenë marrë një përgjegjësi?

Sa qytete do të kenë një njeri që del zot?

Sa takime do të kenë një datë?

Sa ide do të kenë një mbajtës?

Sa fjalë do të kenë filluar të bëhen punë?

Këto pyetje vlejnë më shumë se çdo fotografi e zgjedhur me kujdes.

Nëse jemi shumë, përgjegjësia jonë do të jetë më e madhe.

Nëse jemi më pak nga sa kemi shpresuar, përgjegjësia nuk zhduket.

Thjesht bëhet më e qartë dhe më personale për secilin që ka ardhur.

Në asnjërin rast nuk do ta falsifikojmë forcën tonë.

Sepse Rinisja nuk mund të kërkojë të ndryshojë Shqipërinë duke nisur me një gënjeshtër mbi vetveten.

Unë do të jem më 21 gusht në Sheshin Skënderbej dhe do të marr barrën që më takon.

Por ajo ditë do të bëhet fillim vetëm nëse dikush tjetër, pa më pritur mua, mund të thotë:

Edhe këtë barrë e marr unë.

Atëherë Rinisja nuk do të jetë më vetëm një emër që unë e shqiptoj.

Do të jetë një përgjegjësi që jeton në shumë njerëz.

Dhe 21 gushti nuk do të mbarojë kur të zbrazet sheshi, sepse 22 gushti do t’i gjejë qytetarët në vendet e tyre, me një punë që ka nisur dhe me një fjalë që tashmë duhet mbajtur.

Rama ikën. Republika hapet.

Qytetari zgjedh, dhe zgjedhja e parë është përgjegjësia.

Arian Galdini