Poezi: Rinisja!

Nga Arian Galdini

Në dhomën ku mblidheshim

mbaja pranë këmbës një gotë ujë.

Sipërfaqja e saj dridhej

sa herë kapja rrahjen

ku tingulli qe ndërprerë.

Salla ende nuk e dinte.

Por uji e njihte këngën

para sallës.

Ia rinisim.

Burri përballë meje,

me damarët e dalë mbi duar,

mbajti ison

në tonin e poshtëm.

Nuk kërkoi të printe.

Gruaja pranë tij

solli një zanore prej larg,

e kishte ruajtur në gojë

siç ruhet shqiptimi i nënës

kur shtëpia është matanë detit.

Pastaj hyri fëmija.

Një rrahje më herët.

Askush nuk e ndali.

Kori priti një frymë,

u zhvendos pak

dhe e mori me vete.

Gabimi u bë hyrje.

Ia rinisim.

Në anën tjetër të rrethit

një zë më i hollë

priste masën e vetë.

Kur timbri im e mbuloi për një çast,

u ula një gjysmë note.

Ai u dëgjua.

Kaq duhej.

Kënga mori ajër.

Më pas askush nuk pyeti

kush e kishte nisur.

Fraza kaloi nga njëri te tjetri,

njëri e mbante pak,

tjetri e çonte më tej,

dhe asnjë gojë nuk e mori melodinë

si send që mund të mbahej.

Kur erdhi radha ime përsëri,

hyra vetëm aq

sa të dëgjohej edhe ai pranë.

Në atë masë

ne nuk kishim të njëjtin zë.

Kishim vend për njëri-tjetrin.

Të nesërmen,

në një klasë me dërrasë të zezë,

mësuesja hapi regjistrin.

Një mbiemër që zakonisht

do të kishte kërkuar shpjegim

mbeti vetëm mbiemër.

Ajo vuri shkumësin

në dorën e fëmijës.

Ai shkroi emrin e vetë

me një ë aq të madhe

sa mezi e zinte rreshti.

Askush nuk ia zvogëloi.

Në mbrëmje,

një plak dëgjoi nipin

ta shqiptonte ndryshe

një fjalë që ai vetë

e kishte marrë prej të atit.

Nuk ia korrigjoi.

Buzëqeshi.

Fjala kaloi.

Kur u mblodhëm përsëri,

gota ishte në të njëjtin vend.

Rrahja bëri rrathë në ujë.

Këtë herë

shenja nuk erdhi prej meje.

Fëmija ngriti dorën.

Burri mbajti ison.

Gruaja mori zanoren

që kishte sjellë prej larg.

Zëri më i hollë

hyri pa u fshehur.

Unë dëgjova.

Asnjë gojë nuk e mbajti melodinë

më gjatë se ç’i takonte.

Kur erdhi masa tjetër,

ai që kishte mbërritur i fundit

na dha hyrjen.

Ia rinisim.

Arian Galdini