21 gushti nuk është një fotografi, është një përgjegjësi…

Deri sot njihet një mënyrë e vjetër për ta matur politikën, sa njerëz mblodhe, sa duartrokitje more, sa kamera erdhën, sa i madh dukej sheshi.

Unë dua të provoj një matje tjetër.

Më 21 gusht nuk dua të di vetëm sa njerëz mund të vijnë në Sheshin Skënderbej.

Dua të di sa prej nesh janë të gatshëm të mbeten edhe pasi sheshi të jetë zbrazur.

Sepse një turmë mund ta mbushë një mbrëmje.

Një vend ndryshon vetëm kur njerëzit marrin përsipër të mbajnë diçka edhe mëngjesin tjetër.

Kjo është arsyeja pse 21 gushti nuk është për mua një provë popullariteti.

Nëse do të kërkoja vetëm një fotografi të madhe, do të përpiqesha t’ju bindja që sot se do të jemi mijëra.

Do të numëroja shpërndarjet si njerëz, dëshirën si organizim dhe shpresën si rezultat.

Nuk do ta bëj.

Numrin do ta tregojë sheshi.

Ne duhet të tregojmë diçka më të vështirë, çfarë dimë të bëjmë me njeriun që vjen.

A e dëgjojmë?

A i japim një vend ku fjala e tij nuk humbet?

A dimë ta kthejmë shqetësimin e tij në përgjegjësi, përgjegjësinë në punë dhe punën në një gjurmë që mbetet?

Sepse Shqipërisë nuk i mungojnë njerëzit që zemërohen.

As njerëzit që flasin.

As njerëzit që, për një natë, mbushin një shesh.

Na mungon më shpesh ura ndërmjet fjalës dhe pasojës.

Pikërisht aty dua të hyjë Rinisja.

Jo si një tjetër vend ku njerëzit regjistrohen për të shtuar një numër në listën e dikujt, por si një bashkësi ku njeriu mund të thotë:

Kjo është ajo që di të bëj.

Kjo është ajo për të cilën dal zot.

Këtu është vendi im.

Ky është afati im.

Dhe për këtë do të jap llogari.

Këtë unë e quaj Dalëzotësi.

Është një fjalë e vjetër shqiptare për një nevojë shumë të sotme, të mos presësh gjithmonë që dikush tjetër ta mbajë barrën që ke pranuar se ekziston.

Nëse je në Tiranë, në Shkodër, në Vlorë apo në një qytet të vogël, nëse jeton jashtë Shqipërisë, nëse je i ri, prind, sipërmarrës, mësues, student, profesionist apo njeri që nuk ka hyrë kurrë në një parti, pyetja nuk është vetëm nëse pajtohesh me mua.

Pyetja është nëse ekziston diçka për të cilën je gati të dalësh zot.

Një qytet.

Një lagje.

Një problem.

Një grup njerëzish.

Një ide që duhet kthyer në punë.

Një përgjegjësi që mund ta mbash pa pritur që të të shohë kamera.

Këtu ndahet ndjekësi nga qytetari.

Dhe këtu duhet të ndahet edhe politika që dua të ndërtojmë nga politika që kemi trashëguar.

Unë nuk dua 50, 100 apo 1 mijë njerëz që të thonë se janë “të Arian Galdinit” dhe më 22 gusht të mos dimë ku janë.

Do të kishte më shumë vlerë të lindnin njëqind përgjegjësi të vërteta, të mbajtura nga njerëz me emër, vend, punë dhe afat.

Sepse Rinisja nuk duhet të numërojë njerëzit që ka pas vetes.

Duhet të mësojë të njohë njerëzit që ka pranë vetes dhe barrën që secili është i gatshëm të mbajë.

Edhe unë hyj nën të njëjtin rregull.

Nëse kërkoj Dalëzotësi prej të tjerëve, duhet të jem i pari që jap llogari për timen.

Nëse them se Republika nuk duhet të ketë pronar, nuk mund ta ndërtoj Rinisjen si pronën time.

Nëse them se qytetari është sovran, nuk mund ta dua vetëm kur më duartroket.

Dhe nëse më 21 gusht kërkoj besimin tuaj, duhet të jem i gatshëm të pranoj edhe të vërtetën që do të më thotë prania juaj, cilado qoftë ajo.

Prandaj 21 gushti nuk mbaron më 21 gusht.

Mbrëmja mund të na tregojë sa jemi.

22 gushti duhet të tregojë kush jemi.

Dhe, mbi të gjitha, për çfarë jemi të gatshëm të dalim zot.

Arian Galdini