21 gushti nuk është një provë besnikërie ndaj meje..

Mund të jetë një keqkuptim që dua ta heq nga rruga që tani, përpara se 21 gushti të afrohet aq shumë sa zhurma e ditës të bëhet më e fortë se kuptimi i saj.

Më 21 gusht nuk po ju thërras të provoni sa njerëz ka Arian Galdini.

Nuk po kërkoj një shesh që të më japë mua një titull, një mandat të vetëshpallur apo të drejtën për të folur në emër të njerëzve që nuk ma kanë dhënë atë të drejtë.

Dhe nuk po ndërtoj një ditë ku shqiptarët duhet të zgjedhin ndërmjet meje dhe një opozitari tjetër.

Po propozoj diçka më të vështirë.

Të provojmë nëse mund të qëndrojmë pranë njëri-tjetrit pa qenë të detyruar t’i përkasim njëri-tjetrit.

Kjo është arsyeja pse më 21 gusht dera është e hapur për demokratin dhe për qytetarin që nuk është demokrat, për njeriun e Rinisjes dhe për atë që nuk ka qenë kurrë pjesë e saj, për të riun që kërkon një fillim dhe për njeriun që ka kaluar gjysmën e jetës duke parë fillime të mëdha të mbarojnë në të njëjtën mënyrë, për shqiptarin që jeton këtu dhe për atë që e ka ndërtuar jetën jashtë, por ende nuk e ka nxjerrë Shqipërinë nga vetja.

Është e hapur edhe për qytetarin socialist që mendon se vendi ka nevojë për ndryshim, por nuk pranon që ndryshimi ta trajtojë atë si armik.

Sepse, nëse Republika që kërkojmë ka vend vetëm për njerëzit që mendojnë si ne, ajo ka lindur e mbyllur.

Unë vij nga e djathta dhe nuk kam ndër mend ta fsheh këtë për të prodhuar një bashkim të rremë.

Besoj te liria dhe përgjegjësia, te familja, prona dhe puna, te sipërmarrja që nuk kërkon mik për të konkurruar, te bashkësia që nuk pret çdo zgjidhje nga Tirana, te Kombi që nuk ka nevojë të shpikë armiq për të ditur kush është.

Besoj se fëmijët tanë kanë të drejta mbi vendimet që marrim sot, edhe pse ende nuk mund të votojnë kundër nesh.

Besoj te një Shqipëri shqiptare dhe perëndimore, mike e Shteteve të Bashkuara, e sigurt në NATO, europiane në zgjedhjen e saj qytetërimore dhe e pandashme në përgjegjësinë ndaj Kosovës.

Por asnjëra prej këtyre bindjeve nuk më jep të drejtën t’i kërkoj një shqiptari të bëhet si unë përpara se të mund të punojmë së bashku për Republikën.

Kjo është pika.

Ne nuk kemi nevojë të mendojmë njësoj për çdo gjë.

Kemi nevojë të dimë se çfarë nuk do t’i bëjmë njëri-tjetrit kur një ditë pushteti të jetë në duart tona.

Nëse unë besoj te prona, duhet ta mbroj edhe pronën e atij që nuk më voton.

Nëse besoj te drejtësia, duhet ta pranoj edhe kur ajo prek njeriun tim.

Nëse besoj te liria e fjalës, ajo duhet të mbetet e shenjtë edhe kur fjala më kundërshton mua.

Nëse besoj te Kombi, nuk mund ta përdor flamurin për ta shpallur tradhtar kundërshtarin.

Nëse besoj te Perëndimi, nuk mund ta përdor miqësinë e Shqipërisë me aleatët e saj si certifikatë personale pushteti.

Dhe nëse kërkoj kufij për Edi Ramën sot, duhet të jem i gatshëm t’i pranoj të njëjtët kufij mbi veten time nesër.

Pikërisht këtu ndahet ndryshimi nga zëvendësimi.

Shqipëria ka ndërruar njerëz edhe më parë.

Ka ndërruar qeveri.

Ka ndërruar flamuj elektoralë mbi institucione.

Ka parë njerëz që hynë në pushtet duke denoncuar një padrejtësi dhe, pasi u ulën në karrigen e kundërshtarit, zbuluan arsye të reja për ta quajtur të domosdoshme atë që dje e quanin të papranueshme.

Prandaj 21 gushti nuk duhet të na japë një njeri tjetër për t’i besuar verbërisht.

Duhet të na japë një arsye më pak për t’i besuar verbërisht kujtdo.

Edhe mua.

Unë marr përgjegjësinë për këtë thirrje.

Nuk i iki as peshës së saj, as pasojës së saj.

Por përgjegjësia nuk është pronësi.

Nëse më 21 gusht qytetarët janë shumë, askush nuk fiton prej numrit të tyre të drejtën të shpallet pronar i vullnetit të tyre.

Nëse janë më pak nga sa shpresojmë, askush prej nesh nuk ka të drejtë ta falsifikojë realitetin për të shpëtuar krenarinë e vetë.

Në të dyja rastet, ne duhet të dimë të themi të vërtetën.

Sepse Rinisja që dua nuk mund të fillojë duke gënjyer për forcën e saj.

Dhe Republika që dua nuk mund të hapet duke shpallur një pronar të ri të saj.

Më 21 gusht dua të takohemi pikërisht mbi këtë provë.

Jo për të pyetur:

Kush është me Galdinin?

Por për të parë nëse ka shqiptarë të gatshëm të bëjnë një pyetje shumë më të rëndë:

Çfarë jemi të gatshëm t’ia ndalojmë vetes përpara se t’ia kërkojmë pushtetin qytetarit?

Nëse arrijmë ta bëjmë këtë pyetje së bashku dhe të pranojmë përgjigjen edhe kur na kufizon neve, atëherë 21 gushti mund të vlejë shumë më tepër se numri i një mbrëmjeje.

Sepse një turmë mund ta mbushë një shesh.

Vetëm njerëzit e lirë mund ta hapin një Republikë.

21 gusht 2026.

Rama ikën. Republika hapet. Qytetari zgjedh.

Arian Galdini