27 Janari - Kujtesa e Holokaustit

Sot, më 27 janar, ndalemi për të kujtuar një nga tragjeditë më të errëta të historisë njerëzore – Holokaustin.

Një ngjarje që flet për thellësinë e dhimbjes dhe shkatërrimit, por njëkohësisht, edhe për forcën e dritës që ndriçon në errësirë.

Në këtë ditë, ne nderojmë kujtimin e miliona burrave, grave dhe fëmijëve të pafajshëm që humbën jetën në tmerret e Luftës së Dytë Botërore.

Por në këtë hidhërim të pamasë, Shqipëria ka një histori të ndritur për të treguar.

Një histori që na kujton madhështinë e shpirtit njerëzor, kur ai zgjedh të bëjë atë që është e drejtë dhe e mirë, pavarësisht rreziqeve.

Gjatë Luftës së Dytë Botërore, shqiptarët hapën dyert e shtëpive të tyre, u dolën në mbrojtje hebrenjve dhe u dhanë strehë, duke rrezikuar jetën e tyre dhe të familjeve të tyre.

Besa, ky kod i lashtë nderi dhe mikpritjeje, u bë mburoja e jetës dhe dinjitetit për ata që u persekutuan.

Shqiptarët nuk e pyetën asnjëherë kush ishin hebrenjtë, nga vinin apo çfarë besonin.

Ata i panë si njerëz – si shpirtra të Zotit, si bij dhe bija të një të vërtete të përbashkët.

Në atë moment vendimtar, ata nuk zgjodhën frikën, por guximin; nuk zgjodhën urrejtjen, por dashurinë dhe humanizmin.

Kjo trashëgimi e shqiptarëve është një thirrje për të gjithë ne sot: për të mbrojtur gjithmonë të drejtën, për të luftuar kundër urrejtjes dhe për të ndërtuar një botë më të drejtë dhe më humane.

Holokausti na kujton se sa lehtë mund të shpërbëhet qytetërimi kur urrejtja dhe indiferenca lihen të mbizotërojnë.

Por ai na kujton gjithashtu se çdo individ, çdo veprim, sado i vogël, mund të bëjë ndryshimin.

Ne shqiptarët kemi treguar se humanizmi nuk është thjesht një koncept abstrakt, por një angazhim i përditshëm për të qenë njerëzorë.

Ky është trashëgimi që na e kanë lënë ata që rrezikuan gjithçka për të mbrojtur jetën dhe dinjitetin e tjetrit.

Sot, ndërsa kujtojmë viktimat e Holokaustit, le të angazhohemi për të qëndruar gjithmonë në anën e drejtësisë dhe dashurisë.

Le të ndriçojmë botën me shembullin e besës shqiptare – një kujtim i përjetshëm i asaj që njerëzimi mund të bëhet kur vendos të zgjedhë dritën mbi errësirën.

Në këtë ditë kujtese, nderimi shkon për viktimat, por edhe për të gjithë ata që refuzuan të heshtnin.

Ata që zgjodhën të bëjnë atë që ishte e drejtë, duke treguar se humanizmi është gjithmonë rruga më e lartë që mund të ndjekim.

“Kujtojmë, që të mos harrojmë kurrë.”