Faleminderit Pogradec

Në Pogradec, pranë liqenit që nuk ka nevojë të bërtasë për të qenë i thellë, u bë një gjë e thjeshtë dhe e rëndësishme, Rinisja u ul në tryezë me njerëzit.

Nuk ishte miting.

Nuk ishte shfaqje.

Nuk ishte një nga ato ngjarjet ku qytetari thirret për të mbushur pamjen dhe harrohet sapo fiket kamera.

Ishte një takim i qetë. Një tryezë qytetarësh. Një vend ku fjala nuk kërkoi skenë, por besim, ku politika nuk erdhi si urdhër, por si dëgjim, ku askush nuk u trajtua si numër, si dekor, si duartrokitje, si votë e ardhshme.

Aty fjala nuk u ngrit mbi njerëzit, qëndroi mes tyre.

Në një vend ku politika është mësuar të flasë nga lart, ne besojmë se ndryshimi fillon ndryshe, kur njerëzit ulen përballë njëri-tjetrit, shihen në sy dhe dëgjohen me dinjitet.

Përpara çdo vote, politika duhet të ketë mësuar të dëgjojë.

Përpara çdo programi, duhet të ketë respekt për njeriun.

Përpara çdo mandati, duhet të ketë besim.

Sot Shqipëria flet shumë për reforma, pragje, lista, pushtet, drejtësi, integrim dhe ndryshim.

Këto janë të rëndësishme.

Por asnjë formulë nuk e shpëton demokracinë nëse qytetari mbetet jashtë tryezës.

Asnjë reformë nuk është e plotë nëse njeriu i zakonshëm dëgjohet vetëm kur i kërkohet vota.

Rinisja po kthehet në terren për këtë arsye.

Jo për të kërkuar duartrokitje.

Jo për të shitur shpëtim të lehtë.

Jo për të ndërtuar turma të huazuara.

Po kthehemi për të rindërtuar besimin aty ku ai është thyer, në lagje, në fshat, në qytet, në familje, në punë, në bisedën e përditshme, në atë vend të thjeshtë ku njeriu ka nevojë të ndihet përsëri i dëgjuar, i respektuar dhe i nevojshëm.

Do të shkojmë kudo ku politika ka shkuar shpesh për të marrë votë dhe ka harruar të kthehet për njeriun.

Në qytete të mëdha dhe në qytete të vogla.

Në fshatra që askush nuk duhet t’i quajë periferikë.

Në lagje ku njerëzit kanë mësuar të mos presin më asgjë.

Në diasporë, ku largësia nuk e shuan përgjegjësinë dhe ku Shqipëria vazhdon të jetojë si mall, si dhimbje dhe si detyrë.

Nuk do të lëmë asnjë vend të ndihet tepër i vogël për t’u dëgjuar.

Ne e dimë se besimi nuk rindërtohet me një takim.

Nuk rindërtohet me një fotografi, me një fjalim, me një status.

Besimi kërkon kohë, durim, përsëritje dhe njerëz që nuk e braktisin punën kur nuk ka zhurmë.

Por çdo gjë e madhe që bëhet e vërtetë fillon kështu, me disa njerëz që nuk pranojnë ta shohin më Shqipërinë nga anash.

Pogradeci na dha një shenjë të mirë.

Jo shenjën e pamjes.

Shenjën e pranisë.

Dhe ne do ta vazhdojmë këtë udhë.

Rinisja nuk do të jetë vetëm emër partie.

Do të jetë mënyra se si qytetarët e thjeshtë e të papërlyer kthehen sërish në tryezën e Republikës.