Festa mbi plagë!

Nga Arian Galdini

Edi Rama nuk po i përgjigjet protestës me llogari.

Po përgatitet t’i përgjigjet me skenë.

Në Bulevard do të jetë qytetari.

Në Sheshin Italia është thirrur aparati.

Në mes është dosja.

Kjo është pamja më e rëndë e ditës.

Një kryeministër që, në ditën kur qytetarët vazhdojnë protestën dhe drejtësia prek dosje që flasin për tokë, para, ndërtim, pastrim dhe krim të organizuar, thërret festën e partisë në një shesh tjetër, nuk po tregon qetësi.

Po tregon ankth me skenografi.

Festa e thirrur mbi plagë nuk është më festë partie.

Është kundër-pamje.

Është përpjekje për t’i vendosur plagës së qytetarit një dekor pushteti përballë.

Është tentativa për t’i thënë vendit se aparati ende ka trup, se struktura ende mblidhet, se skena ende ndizet, se partia-shtet ende mund të prodhojë pamje kur qytetari prodhon akuzë.

Por pamja nuk është përgjigje.

Kur qytetari del me plagë, pushteti që i përgjigjet me festë nuk po feston.

Po fyen.

Nuk ka rëndësi sa flamuj do të vendosen. Nuk ka rëndësi sa skenë do të ngrihet.

Nuk ka rëndësi sa strukturë do të thirret.

Një pushtet që zgjedh të festojë veten në ditën kur shoqëria i kërkon llogari, nuk po tregon forcë.

Po tregon se nuk dëgjon më.

Dhe pushteti që nuk dëgjon më, edhe kur mbush një shesh, ka filluar të zbrazet brenda.

Sot Tirana nuk ka vetëm dy aktivitete.

Ka dy ndërgjegje përballë njëra-tjetrës.

Në njërën anë është Bulevardi, me qytetarin që nuk ka dekor, nuk ka administratë, nuk ka parti-shtet pas shpine, por ka një plagë.

Në anën tjetër është Sheshi Italia, me pushtetin që ka skenë, aparat, përvjetor, mobilizim dhe nevojë të dëshpëruar për të prodhuar pamjen se gjithçka vazhdon normalisht.

Mes tyre është dosja.

Dosja nuk bërtet. Nuk këndon.

Nuk mbush shesh.

Nuk kërkon duartrokitje.

Por ajo flet me gjuhën e ftohtë të drejtësisë për atë që qytetari e ndien prej kohësh me gjuhën e plagës, tokën që bëhet mall, paranë që kërkon të pastrohet, ndërtimin që ngrihet mbi dyshime, pushtetin që hesht kur duhet të japë llogari.

Nuk po shpall fajtorë.

Këtë e bën gjykata, jo opinioni.

Por një gjë mund të thuhet pa u dridhur, në një vend normal, kur drejtësia prek tokën, paratë dhe ndërtimin, pushteti ul zërin.

Në Shqipërinë e Ramës, pushteti ngre skenën.

Kjo është poshtërsi politike e veshur si festë.

Rama po i përgjigjet plagës me koreografi.

Po i përgjigjet dosjes me festë.

Po i përgjigjet qytetarit me aparat.

Një pushtet i sigurt nuk ka nevojë të nxjerrë partinë si kundër-trup ndaj qytetarit.

Një kryeministër që dëgjon nuk e mbulon Bulevardin me Sheshin Italia.

Një shtet që respekton qytetarin nuk i kthen përvjetorët në mur pamjeje kundër plagës publike.

Rama sot nuk po tregon forcë.

Po tregon mospërfillje.

Dhe mospërfillja, kur zgjatet shumë, bëhet mënyrë sundimi.

Nuk më intereson ta regjistroj këtë revoltë në asnjë parti, në asnjë emër të vjetër, në asnjë flamur të ri, në asnjë romantikë të importuar.

Nuk jam me çdo zë që flet në shesh.

Nuk jam me çdo mikrofon që kërkon ta përkthejë qytetarin.

Nuk jam me asnjë pronar të ri të zemërimit.

Jam me qytetarin e ndershëm që del sepse ndjen se vendi i tij po trajtohet si pronë, ndërsa jeta e tij si dekor.

Dhe pikërisht ky qytetar e bën edhe më të rëndë sjelljen e Ramës.

Mund të kundërshtosh opozitën.

Mund të kundërshtosh organizatorët.

Mund të kundërshtosh parullat.

Mund të mos i besosh mikrofonit.

Mund të shohësh me dyshim çdo përpjekje për ta trashëguar protestën.

Por nuk mund ta tallësh plagën e qytetarit duke i ngritur përballë një festë aparati.

Festa e pushtetit mbi plagën e qytetarit është forma më e ftohtë e arrogancës.

Pushteti i gjatë, kur humb ndjeshmërinë, nuk e dallon më ndryshimin midis festës dhe provokimit.

Aty ku një qeveri normale do të ulte zërin, ai ndez skenën.

Aty ku një kryeministër i përgjegjshëm do të dëgjonte, ai numëron strukturat.

Aty ku një shtet me masë morale do të kërkonte qetësi, ai prodhon zhurmë.

Kjo është arsyeja pse festa nuk do ta mbulojë krizën.

Do ta zbulojë.

Do ta zbulojë si sjellje.

Do ta zbulojë si nerv.

Do ta zbulojë si kulturë pushteti.

Një pushtet që ka nevojë të festojë përballë qytetarit të plagosur nuk e ka më qetësinë e forcës.

Ka vetëm arrogancën e aparatit.

SPAK-u sot nuk është shpëtimtar.

Nuk duhet trajtuar si altar.

Drejtësia nuk zëvendëson qytetarin dhe nuk pastron politikën me konferenca.

Por kur dosja prek pikërisht fjalët që sheshi i ka kthyer në plagë, tokë, para, ndërtim, pastrim, Zvërnec, atëherë pushteti nuk mund të sillet sikur problemi është vetëm zhurma e rrugës.

Dosja flet me gjuhën e ftohtë të drejtësisë atë që Bulevardi po e thotë me gjuhën e plagës.

Kjo e bën festën edhe më të rëndë.

Sepse ajo nuk është thirrur vetëm përballë protestës.

Është thirrur përballë dyshimit të madh mbi mënyrën si është administruar vendi.

Është thirrur përballë pyetjes së vjetër që pushteti i gjatë nuk do ta dëgjojë, kush e ka trajtuar Shqipërinë si pronë?

Një parti mund të mbushë një shesh.

Kjo nuk do të thotë se mbush boshllëkun moral që ka hapur në vend.

Një aparat mund të prodhojë pamje.

Kjo nuk do të thotë se prodhon legjitimitet.

Një kryeministër mund të sjellë strukturat. Kjo nuk do të thotë se e ka dëgjuar qytetarin.

Në këtë ditë, Rama kishte përpara dy rrugë, përuljen ose skenën.

Po zgjedh skenën.

Kjo zgjedhje flet më shumë se çdo fjalim.

Nuk flet vetëm për nervin e tij personal.

Flet për një model qeverisjeje që ka mësuar ta trajtojë çdo kundërshtim si imazh për t’u mundur, çdo qytetar si spektator për t’u menaxhuar, çdo plagë si zhurmë për t’u mbuluar, çdo krizë si regji për t’u kontrolluar.

Kjo është arsyeja pse jam qartë kundër këtij pushteti.

Jo sepse dua që qytetari të bëhet pronë e dikujt tjetër.

Pikërisht sepse nuk dua.

Ai nuk del për Ramën, për Berishën, për partitë e reja apo për pronarët e rinj të sheshit.

Del sepse një vend nuk mund të trajtohet si mall, ndërsa njeriu i ndershëm si peng i heshtjes.

Rama është fytyra politike e kësaj dite.

Ai është kryeministri që po thërret festë kur duhet të dëgjojë.

Ai është autori politik i këtij kontrasti të neveritshëm, festa në një shesh, plaga në tjetrin, dosja në mes.

Nuk ka koreografi që e zbut këtë.

Nuk ka përvjetor që e pastron.

Nuk ka flamur partie që e mbulon.

Pushteti që nuk di të heshtë para plagës ka filluar të humbasë të drejtën morale për të folur në emër të vendit.

Sot Rama mund të kërkojë të tregojë se ka ende parti.

Vendi po sheh diçka më të rëndë: një pushtet që ka humbur masën para plagës.

Sheshi Italia mund ta ketë muzikën.

Bulevardi ka plagën.

Dosja ka hijen.

Muzika do të pushojë.

Plaga do të mbetet.

Arian Galdini