Jezusi dhe vetmia në kohën e rrjeteve sociale!

Nga Arian Galdini

Krishti përtej Modernitetit. Filozofia e Qenies në Epokën e Zhbërjes

Shoqëria jonë është ndërtuar mbi rrjete, lidhje, sinjale. Ekranet lidhen, fytyrat treten.

Jemi gjithnjë e më shumë të lidhur dhe gjithnjë e më pak të prekur.

Njeriu bashkëkohor ka qasje te çdo fytyrë, por nuk e mban më askënd për dore.

Ai shpërndan çdo mendim, por nuk ia rrëfen më asgjë askujt.

Ai është i dukshëm, por jo i njohur.

I ndjekur, por i padukshëm.

Vetmia e re nuk lind nga mungesa e tjetrit, por nga shpërndarja e qenies në fragmente pamjeje.

Në botën e zhurmës, Jezusi vjen si heshtje. Jo si mungesë, por si prani që dëgjohet me shpirt.

Ai nuk fton për ndjekje. Ai fton për ecje.

Nuk thotë: “shiko mua”. Thotë: “eja pas meje”.

Ai nuk afron vëmendje, por ngjall takimin.

Ai nuk komenton, por sheh.

Ai nuk shpërndan, por ndërton.

Në kohën e ndjekësve, Ai është mik.

Në kohën e shfaqjes, Ai është thellësi.

Në kohën e klikimeve, Ai qëndron pa lëvizje.

Dhe prania e Tij është e pashtershme.

Njeriu i ri jeton për të tjerët. E gëzon ndjekja, e rrënon harresa. Por nuk e di më kush është.

Përditë humbet formën duke ndërtuar imazhe.

Përditë humbet zërimin duke ndjekur ritme.

Në fund, mbetet i shteruar nga vetvetja.

I ngopur nga shfaqja.

I zbrazur nga lidhja.

Vetmia e epokës së rrjeteve nuk është izolim fizik.

Është humbje e tjetrit si njeri.

Humbje e vetes si mister.

Ai nuk e afron njeriun për të shtuar ndjekës.

Ai afrohet për ta nxjerrë nga humbja.

Ai nuk përhapet si lajm.

Ai frymon si pushim.

Si rrëfim.

Si heshtje e pranishme.

Jezusi nuk e sheh njeriun nga sipër.

Ai e takon në rrugë.

Ai nuk i flet me ekran.

Ai qëndron pranë, pa fjalë.

Dhe qetësia e Tij nuk të braktis.

Njeriu nuk është qenie e ndërlidhur.

Ai është qenie që kërkon të preket.

Dashuria nuk lind nga informacioni.

Lind nga qëndrimi.

Jezusi nuk shtyn. Ai pret.

Ai nuk nxit. Ai rri.

Në epokën e shpejtësisë, Ai është rrënjë që qëndron.

Dhe kjo rrënjë është hije në dritën që nuk verbohet.

Jezusi nuk e mbush vetminë me fjalë.

Ai e mbush me prani.

Ajo nuk zhduket.

Ai zbret brenda saj.

Ai nuk të sheh për të parë.

Ai të shikon për të qëndruar.

Dhe kur askush nuk të sheh,

Ai është aty, jo si vëzhgues, por si mik.

Jo si zë, por si ngrohtësi që nuk kërkon përgjigje.

Dhe kur gjithçka ikën, Ai është e vetmja pranëqenie që nuk largohet.

Ai është shfaqja e vetme që nuk kalon.

Dhe vetmia jonë çliron vendin e saj, sepse Ai zbret brenda saj.

Arian Galdini