Mendime Shpirti: Besëlidhja e re me kuptimin!

Nga Arian Galdini

Jetojmë në një epokë ku gjithçka rrëshqet, por asgjë nuk qëndron.

Në një botë që ngutet për të parë, por nuk sheh.

Që prodhon imazhe, por nuk ruan kujtesë. Në këtë rrjedhë të pambarim të sipërfaqes, mendimi i thellë nuk është më një akt natyror, por një rebelim.

Një formë rezistence e qetë.

Një përkulje drejt vetes që është kthyer në luks.

Në një kohë ku matet gjithçka, përqendrimi është bërë më i rrallë se drita në qytet. Sepse vëmendja nuk jep më dritë.

Tani ajo merret me qira, në këmbim të vëmendjes së çastit.

Mendimi nuk lind më nga brenda, por nga valët e jashtme që godasin mendjen e lodhur nga prania pa përmbajtje.

Nuk ka më kohë për të menduar.

Ka vetëm nxitim për të prodhuar përshtypje. Informacioni nuk kërkon më përpunim, por rrëshqitje.

Njeriu nuk e ndalon më mendimin për ta ndërtuar, por e ndërron për ta harruar.

Në këtë regjim të shpejtësisë, mendja humbet rrënjën dhe mbetet si një pemë që lulëzon vetëm për kamerat, por nuk ka më lëng.

Shkëlqimi zë vendin e shprehjes.

Zëri humbet, ndërsa performanca klith.

Por ajo që klith nuk ka thelb. Dhe ajo që nuk ka thelb, nuk mbetet.

Të mendosh kërkon pushim.

Një ndalesë që nuk është ikje, por kthim. Kthim në veten që nuk e takojmë më.

Sepse jemi gjithnjë diku tjetër.

Në një ekran. Në një shfaqje.

Në një version të vetes që kërkon duartrokitje, por nuk kërkon më të vërtetën.

Heshtja është bërë armike, sepse në të mund të dëgjosh veten.

Dhe vetja nuk ka filtrat e ekranit.

Ajo flet ngadalë, në një gjuhë që nuk pëlqehet, por që shëron.

Vetëm heshtja e pranuar, ajo që nuk e tremb më njeriun, mund të rikthejë fuqinë e mendimit të thellë.

Mendja moderne është shpërbërë në fragmente. Në klikime. Në reagime.

Në mënyra të menjëhershme për të mos përballuar asgjë.

Çdo gjë është e ndarë në copa që nuk mbajnë më asnjë fuqi shprehimore.

Çdo ngarkesë emocionale zëvendësohet me një figurë të animuar.

Çdo mendim zëvendësohet me një fjali të gatshme.

Dhe çdo pyetje zëvendësohet me një sugjerim algoritmik.

Në këtë univers, vëmendja nuk është më reflektim. Është nxitje.

Dhe mendimi nuk është më dialog me veten, por marketing i vetes.

Të shpëtosh mendimin nuk do të thotë të mbyllesh nga bota.

Do të thotë të hapesh thellë në vetvete.

Të ndërtosh një dhomë pa zhurmë, ku fjala nuk është tingull, por gjurmë.

Në këtë dhomë, mësuesi nuk është shpërndarës informacioni, por prani që ndez pyetje.

Prindi nuk është kontrollor kohe, por prani që i jep dritë ndalesës.

Dhe njeriu nuk është produkt, por shteg që shkon përtej vetes.

Thellësia nuk është luks për elitat.

Është forma më njerëzore e të jetuarit.

Mendimi i thellë është forma më e pastër e guximit. Të qëndrosh aty ku të gjithë ecin.

Të mendosh aty ku të gjithë konsumojnë.

Të shohësh aty ku të gjithë rrëshqasin.

Ky është revolucioni më i heshtur, por më i domosdoshëm i kohës sonë.

Sepse pa mendimin e thellë, njeriu nuk bëhet më njeri. Bëhet pjesë e rrjedhës.

Dhe rrjedha nuk të çon askund.

Vetëm të mban në lëvizje.

E ardhmja nuk i përket më atyre që dinë gjithçka menjëherë. Por atyre që guxojnë të ndalen. Të thellohen. Të kujtojnë. Të heshtin. Të ndjejnë.

Dhe nga kjo heshtje që rri pezull në fund të botës së performancës, fillon shpresa e vetme, rikthimi i njeriut që mendon, pa patur nevojë të pëlqehet për këtë.

Në atë çast, gjithçka ringrihet.

Dhe me të, ringrihet vetë njeriu.

Arian Galdini