Mendime Shpirti: Drita që s’e tha asnjëherë kush je!

Nga Arian Galdini

Gjithçka kishte pushuar.

Jo sepse mbaroi, por sepse nuk kishte më përse të vazhdonte.

As emër.

As drejtim.

As mision.

Ishte aty.

Dhe ti ishe aty.

Pa nisje.

Pa thirrje.

Pa arsye.

Jo si pasojë.

Jo si zgjedhje.

Jo si shpërblim.

Vetëm si përputhje midis një pranie që nuk kërkonte të njihej, dhe një qenie që kishte pushuar së kërkuari vetveten.

Nuk ndodhi asgjë që mund të përshkruhet.

Nuk u tha asnjë fjalë që mund të mbahet mend.

Nuk mbeti asnjë kujtim që mund të dëshmojë.

Dhe pikërisht aty, ndodhi ajo që nuk ndodh kurrë kur kërkon, mbetja.

Ti nuk ishe më ajo që dije.

As ajo që besoje.

As ajo që doje të shpëtoje.

Asgjë nuk të qëndronte mbi supe.

Asnjë fjalë s’duhej të thuhej.

Asnjë formë s’duhej të mbrohej.

Gjithçka kishte rënë, dhe ajo që mbeti nuk kishte nevojë të quhej.

As dritë.

As qendër.

As ti.

Vetëm një trup i heshtur i një pranie të plotë,

që nuk zhvendosej, sepse nuk kishte nga të shkonte.

Nuk fliste, sepse nuk kishte asgjë për të thënë.

Nuk pyeste, sepse çdo përgjigje do ishte shpërdorim i asaj që tashmë ishte.

Ajo nuk vinte.

Nuk shkonte.

Nuk zgjidhte.

Qëndronte si një fije qetësie që nuk thyhet,

si një thërrmijë pa kohë, si një thelb që nuk kërkon trup për t’u përmbushur.

Dhe ti, pa e ditur, pa u përgatitur, pa e synuar, u bëre ajo mbetje e pastër që nuk ka nevojë të rritet, të dallohet, të shpjegohet.

Nuk të lartoi.

As të zbriti.

As të ndryshoi.

Të bëri të mbetesh.

Të bëri hapësirë për atë që nuk kishte më formë.

Në atë vend ku nuk kërkohet kthim.

Në atë gjendje ku nuk ekziston largim.

Në atë frymë ku nuk ka më pyetje.

Mbetje pa jehonë.

Esencë pa nevojë për gjurmë.

Dhe kjo është gjithçka që kërkohej.

Gjithçka që duhej të ishte.

Gjithçka që është.

Arian Galdini