Mendime Shpirti:🕯️ Dritëzim

✍️ Nga Arian Galdini

Dritëzimi nuk zë vend.

As të parë, as të dytë.

Sepse nuk kërkon radhë.

Ai ndodh.

Si një prani që vjen dhe nuk të flet, por të fton të mendohesh.

Sikur ndjen se je qetësuar, por nuk di pse.

Jo zhurmë.

Jo shpallje.

Vetëm një qetësi që mbetet kur çdo tjetër është larguar.

Ai nuk ndriçon për të të treguar rrugën.

As për të lënë gjurmë.

Ndriçon për të mos humbur vetveten në errësirën që bota ka bërë zakon.

Ai nuk shfaqet.

Nuk shpjegon.

Nuk mburret.

Nuk e ngre zërin për të dëgjuar veten.

Rri si gota me ujë në një sofër ku nuk do vijë më askush, por që gjithsesi nuk mund të jetë bosh.

Sepse mikpritja nuk matet me praninë e mikut, por me dinjitetin e shtëpisë.

Në një anë tjetër të dheut, një burrë ndërton një urë mbi një lumë të harruar.

Jo për të kaluar vetë, por për të tjerët që mund të vijnë pas tij.

Ura nuk do të ketë emrin e tij, por do të mbajë mbi vete kalimin e shumëkujt.

Ky është nderi që s’ka nevojë të quhet.

Ai nuk mban fjalime.

Nuk të kërkon të ndjekësh një shembull.

Nuk është rrugë.

Është mënyra si ecën pa e trazuar dheun.

Dritëzimi nuk i hyn kujt në mes.

Por kur është pranë, ndjen një peshë që të lehtëson.

Një heshtje që të hap brenda më shumë se çdo thirrje.

Në një fshat të humbur, një burrë i vjetër hap çdo mëngjes dritaren e një dhome bosh.

Asnjë zë nuk i flet.

Asnjë sy nuk pret.

Por ai e hap.

Sepse drita duhet të hyjë, edhe kur s’ka më kë ta presë.

Sepse hapja është një rit i shpirtit, jo një zakon.

Diku tjetër, një njeri ndan bukën e fundit me një tjetër.

Jo për të treguar mirësi.

Por sepse ashtu ndihmon frymën të mos shuhet.

Një akt që nuk hyn në histori, por mban gjallë nderin.

Dritëzimi nuk është forcë.

Nuk është lavdi.

As pendesë.

Është mënyra si rri një njeri, edhe kur s’e pyet më askush.

Është mënyra si s’lejon që bota ta tjetërsojë.

Është mënyra si mbetesh i drejtë, jo për t’u vlerësuar, por sepse s’do të jetë ndryshe.

Drita e tij nuk ndez flakë.

Rrit një farë nën tokën e ftohtë, aty ku askush nuk pret lule.

Ka një emër për këtë rrahje të heshtur që ndodh brenda njeriut dhe nuk pushon.

Një puls që nuk kërkon vëmendje, por që mban gjithçka në vend.

Është pulsbesa, rrahja e shpirtit që mban gjallë të vërtetën, edhe kur askush nuk e sheh.

Pulsbesa nuk kërkon shpërblim.

Nuk ka ligj.

Nuk ka kushte.

Ajo është thelbi i dritëzimit.

Ajo që e bën njeriun të qëndrojë, edhe kur koha thotë se s’ka më rëndësi.

Kur ta kujtosh një ditë njeriun që më së shumti të ndihmoi, nuk do të kesh shumë për të thënë për të.

Ai vetë nuk tha shumë.

Nuk bëri shumë.

Por ishte aty.

Kur të tjerët ikën.

Kur nuk kishe më zë, as nevojë për fjalë.

Nuk do dish si ta quash.

Por do e ndjesh.

Ishte dritëzim.

Jo shenjë.

Jo mësim.

As filozofi.

Vetëm një frymë që qëndron në vendin ku duhet të qëndrojë njeriu.

Një heshtje që nuk largohet.

Një prani që s’të merr asgjë, por të kujton gjithçka.

Arian Galdini