Mendime Shpirti: Entuziazmi, ose drita që nuk ka frikë!

Nga Arian Galdini

Entuziazmi është heshtje që qëndron brenda.

Një përkulje që nuk kërkon asgjë.

Një prani që hyn butësisht, si dritë që nuk të ndriçon, por qëndron.

Ai është si një përqafim që qëndron edhe kur s’ka trup për ta përqafuar.

Ai ecën zbathur mbi tokën e çarë të jetës,

duke i prekur të gjitha, plagët, ferrat, rrënojat, me butësinë e një dritë që nuk kërkon asgjë.

Mbjell pa pritur stinën.

Sepse nuk jeton sipas motit, por sipas rrënjës.

Entuziazmi është dashuri që nuk e emërton veten.

Është prani që nuk lyp mrekulli, sepse e di që mrekullia është vetë zgjedhja për të mos u mbyllur.

Është një zgjerim i heshtur i shpirtit, që qëndron i hapur edhe kur bota mbushet me dyer të mbyllura.

Buzëqeshja e tij nuk është miratim.

Është qëndresë.

Ai rrjedh si një përrua i brendshëm, që kalon përmes kujtimeve, gurëve, dhimbjes,

duke mos i harruar, por i përqafon.

Ai nuk fshin asgjë. Ai e shndërron gjithçka.

Është lulëzim i heshtur në dimrin më të thellë, sepse nuk i duhet pranvera.

Ai e sjell pranverën.

Në vetminë më të thellë, ai nuk ndjehet bosh.

Sepse është vetë përkrahje për atë që nuk e di se ka nevojë.

Nuk kërkon dashuri, është mënyra me të cilën dashuria zgjedh të jetë, e hapur, e heshtur, e pakthyeshme.

Ai sheh realitetin drejt, jo për ta përmirësuar, por për ta përqafuar.

I jep atij një vend në zemër, pa e pastruar nga papërsosmëritë.

Sepse është dritë që qëndron, edhe kur qirinjtë janë shuar, edhe kur zhurma është zhdukur.

Entuziazmi nuk ka nevojë të fitojë.

Ai është rrahje zemre që zgjedh të rrahë për të tjerët, për mundësinë që një ditë, një njeri të mos dorëzohet.

Është kujtim i së ardhmes që ne e presim pa e ditur.

Një derë që mbetet e hapur edhe kur askush nuk troket.

Është ndjesi që të ngroh pa fjalë.

Si aroma e dheut pas shiut.

Si dridhja e ajrit para agimit.

Entuziazmi është mënyra më e qetë për të thënë:

“Unë e dua jetën.”

Jo për atë që ajo jep, por për atë që unë jam kur jap veten, pa ndalesë, pa frikë, pa nevojën për t’u kuptuar.

Dhe kur të tjerët ndalojnë, ai vazhdon.

Si gjurmë në dritë që mbeten, si zë që nuk dëgjohet, por që ndriçon dikë që nuk të ka njohur kurrë.

Ai nuk kërkon të shkëlqejë.

Kërkon vetëm të jetë.

Të jetë aty, si një dorë e hapur që nuk mbyllet, si një vend bosh që pret, pa marrë përgjigje.

Sepse nuk është krijuar për t’u parë.

Është lindur për të qëndruar.

Entuziazmi është vetë drita që nuk ka frikë të jetojë.

Sepse ka mësuar se vetë jeta është mrekullia.

Arian Galdini