Mendime Shpirti: Fjalët që nuk shihen, por shpëtojnë!

Nga Arian Galdini

Në një botë ku fjalët janë përdorur si armë, si karrierë, si dekor dhe si kurth, ka ende një mënyrë tjetër për t’i folur njëri-tjetrit, si qenie që nuk kërkojnë të binden, por të prekin.

Fjala, kur nuk është e mbushur me veten,

mund të bëhet urë për të kthyer dikë nga skaji i thyerjes.

Mund të bëhet streha e papritur për një shpirt që kishte vendosur të mos besojë më.

Mund të jetë drita që nuk verbëron, por ngroh.

Por për të folur kështu, njeriu duhet më parë të ketë mësuar të mos kërkojë të dëgjohet me çdo kusht, por të dëgjojë edhe atë që nuk është thënë.

Gjuhët moderne janë të mësuara të flasin nga një podium.

Janë gjuhë që mbrohen, që argumentojnë, që tërheqin, që ndërtojnë imazh.

Por fjala më e lartë është ajo që nuk ngrihet mbi tjetrin, por ulet pranë tij.

Jo për të udhëzuar, por për të bashkëndjerë.

Jo për të edukuar, por për të mos e lënë vetëm.

Kur flet me këtë ndjeshmëri, nuk kërkon të bindësh.

Sepse e vërteta e madhe nuk është ajo që shtyp një të pavërtetë, por ajo që ringjall një njeri që kishte harruar se është ende i gjallë.

Njerëzit nuk kanë nevojë për këshilla.

Kanë nevojë për një zë që nuk i gjykon edhe kur i sheh.

Një fjalë që nuk i mëson, por i lejon të marrin frymë.

Një fjali që nuk përpiqet t’i rregullojë, por t’i mbajë në jetë.

Kush flet për të qenë i drejtë, zakonisht nuk është i mirë.

Por kush zgjedh të jetë i mirë edhe kur nuk duket i drejtë, ka kuptuar thelbin e çdo filozofie që i shërben njeriut.

Ka fjalë që mbahen mend për shekuj, por nuk shpëtuan askënd.

Dhe ka fjalë që u thanë vetëm një herë, në një mëngjes të heshtur, dhe e ndalën një vetëvrasje.

Fjala që ndihmon nuk është retorikë.

Është prani.

Është ajo që vjen kur duhej, jo kur binte bukur.

Është ajo që mbush boshësinë, jo faqet.

Nuk të duhet t’i lësh gjurmë botës.

Të duhet vetëm të mos lejosh që dikush të tretet në heshtje, kur ti mund ta kishe thirrur me një fjalë të butë.

Ka fjalë që duken të vërteta, por janë thikë.

Ka fjalë që duken të buta, por janë helm.

Dhe ka fjalë që nuk kanë nevojë të jenë asgjë, përveçse të ndershme.

Në çdo njeri është një plagë që kërkon të mos përsëritet.

Dhe një fjalë e pamenduar mund ta kthejë një dhimbje të vjetër në një plagë të re.

Por një fjalë e thënë me kujdes, jo nga frika e gabimit, por nga respekti për jetën përballë teje, mund të bëhet ilaçi që nuk ndodhet në asnjë farmaci të botës.

Jo çdo bisedë duhet të japë fryt.

Jo çdo mendim duhet të formësojë mendjen e tjetrit.

Ndonjëherë, ajo që duhet është vetëm të mos jesh i ashpër.

Vetëm të mos lëndosh.

Vetëm të mos e vrasësh dikë që po përpiqet të mbahet në jetë.

Në këtë epokë cinizmi dhe shpejtësie, të flasësh me butësi është akt radikal.

Sepse për këtë duhet të jesh bërë i ndjeshëm pa u thyer, i përulur pa u fshirë, i dashur pa u përdorur.

Nuk është filozofi të thuash “e vërteta është më e rëndësishme se ndjenjat.”

Filozofia fillon kur kupton se e vërteta që shkatërron njeriun nuk është më e vërtetë.

Nëse e vërteta jote ka nevojë të lëndojë që të dëgjohet, atëherë nuk je duke folur për të vërtetën, por për veten tënde.

Fjala më e thellë është ajo që të kujton se tjetri është qenie, jo gabim.

Që të fton të zgjedhësh ndjeshmërinë përpara epërsisë.

Që nuk të mbron, por të zbulon.

Kur flet me një fëmijë që nuk kupton fjalët, por ndjen tonin, kur flet me një plak që harron emrin tënd, por ndjen qetësinë që i jep, kur flet me një njeri që nuk pret asgjë,

dhe ti gjithsesi je i mirë, atje ndodh ajo që filozofia nuk mund ta shkruajë dot.

Atje ndodh ajo që mbetet edhe kur çdo tekst është harruar.

Nëse fjalët që themi nuk bëhen strehë, le të mos bëhen kurrë urë për dhimbje.

Dhe nëse s’kemi asgjë të mençur për të thënë, atëherë të jemi të qetë me tjerët, siç do të donim të ishte bota me ne kur nuk kishim forca për të folur.

Sepse në fund, vetëm këto fjalë mbeten:

Ato që nuk kërkuan asgjë, por shpëtuan gjithçka.

Arian Galdini