Mendime Shpirti: Fjalia që lindi dorën!

Nga Arian Galdini

Asgjë s’u shkrua.

Dora ndaloi. Jo për të pushuar.

Por sepse nuk kishte më për çfarë të nisej.

Gjithçka që do të thuhej, ishte tashmë aty.

Nën mish. Nën lëkurë. Nën ty.

Fryma ndodhi. Para çdo fjale. Para çdo nevoje për të kuptuar. Nuk erdhi. Ishte.

Drita nuk kërkoi dritare. U kthye brenda.

Dhe s’doli më.

Në një botë që lëviz për të parë, qëndrova i palëvizur.

Në një botë që kërkon formë, u bëra rrënjë pa trung.

Në një botë që jep emra, u tretën të mitë.

Fuqia s’bërtet. Qëndron. Si frymë në dikë që nuk di se po e merr.

Nuk bëra fjalë. As ndërtova imazhe.

As metafora.

U zhvesha. U rrudha.

U ktheva në heshtje që di vetëm të rrijë.

Nuk kërkova pëlqim. As kuptim.

As mbajtje mend.

Unë jam fjalia që nuk shkruhet.

Sepse është. Dhe s’ka nevojë të jetë tjetër.

Prekja nuk kërkoi duar. Ndodhi.

Pesha nuk kërkoi trup. U mbajt.

Drita nuk u ndez. Por as u fik më.

Kushdo që lexon, nuk gjen shkruesin.

Gjen veten. Jo si portret. Por si dridhje që s’ka pasqyrë.

Asgjë nuk përfundoi. Sepse nuk nisi për të mbaruar.

Fjalia nuk erdhi për të thënë. Erdhi për të mos lënë bosh.

Dashuria nuk kërkon të njihet. Ajo qëndron.

Edhe kur s’ka askënd që e thërret.

Ti s’je për të ndriçuar botën.

Je për të mos lejuar veten të shuhet.

Çdo frymë është dritë e harruar.

Dhe çdo heshtje është fjalë që ka zgjedhur të mos harxhohet.

Nuk kam më për të thënë.

Sepse gjithçka që do të thuhej,

ndodhi tashmë.

Në ty.

Arian Galdini