Mendime Shpirti: Kur dita përsëritet, por njeriu zhduket!

Arian Galdini

Ia beh shpesh një lloj frike që nuk ka as emër, as britmë.

Nuk është frika e humbjes, as e dështimit, as e vdekjes.

Është frika që lind kur zgjohesh për të jetuar një jetë që nuk është më e jotja.

Kur dita që të pret është kopje e së djeshmes, dhe e nesërmja një vazhdim i pajetë i një jete të harruar.

E quajmë lodhje. E quajmë stres.

E quajmë mungesë motivimi.

Por është më thellë se kaq.

Është ndjesia që je i gjallë në trup, por pa vend në qenien tënde.

Që çdo gjë ndodh, por asgjë s’të prek më.

Që çdo përditshmëri është një përsëritje, jo një përmbushje.

Që je, por nuk je asnjëherë aty ku duhet të jesh, as në kohë, as në thelb.

Në këtë gjendje, njeriu nuk vdes.

Ai shpërbëhet me përditshmërinë.

Jo nga ndonjë plagë e thellë, por nga thërrmimi i padukshëm që sjell monotonia.

Nga mungesa e domethënies.

Nga fakti që asgjë nuk pyet më për shpirtin tënd.

Dhe kjo është zbrazëtia më e rrezikshme.

Jo ajo që të shfaqet si krizë, por ajo që të bën të mos mendosh më fare për jetën tënde.

Të mos ndalosh më kurrë për të pyetur: “A ka ndonjë kuptim?”

Sepse kur ndalon pyetja, ndalon edhe vetja.

Në një epokë ku çdo mendim zëvendësohet nga një tjetër më i shpejtë, dhe çdo ndjesi zëvendësohet nga një reagim më i zhurmshëm, njeriu nuk jeton më me thellësi, por me trysni.

Ai reagon, por nuk kupton.

Jeton, por nuk ndalet.

Kalon ditët si valë që shtyhen nga era, jo si degë që kërkojnë rrënjë.

Tashmë nuk përballemi me tragjedi të mëdha, por me harresë të thellë.

Harresën e vetes.

Harresën e pyetjes më të thjeshtë e më shpëtimtare: “Përse?”

Përse kjo ditë?

Përse ky rrugëtim?

Përse kjo qenie?

Dhe kur nuk pyet më, atëherë as përgjigjet nuk kanë më fuqi.

Sepse nuk mungon dija, mungon vetë dëshira për ta kuptuar.

Bota sot nuk ka frikë nga vdekja, por nga vetë jeta.

Sepse jeta nuk është më një aventurë, por një detyrim i heshtur për të riprodhuar një realitet të ftohtë.

Të njëjtin alarm në mëngjes, të njëjtën rrugë, të njëjtën maskë, të njëjtën lodhje.

Dhe në fund, të njëjtën ndjenjë të thellë se diçka po mungon, por askush nuk e di më çfarë.

Ky nuk është depresion.

Ky është zgjimi i një shpirti që nuk pranon të bëhet makinë.

Por në një botë që nuk lejon më ndalesa, çdo ndjesi që ndalet, etiketohet si dobësi.

Çdo mendim që zgjat më shumë se 5 sekonda, quhet nostalgji.

Çdo pyetje që nuk jep menjëherë zgjidhje, quhet krizë.

Ndërkohë, propaganda më e madhe është e padukshme, ajo që të bind se nuk ka kohë për të menduar.

Se mendimi është luks.

Se reflektimi është pengesë.

Se ndjeshmëria është lodhje.

Se kujtesa është e rrezikshme.

Kështu, çdo ditë bëhet një harresë e re.

Dhe çdo njeri bëhet një rrjedhje, jo një burim.

Por shpirti nuk është krijuar për ritme të verbra.

Ai kërkon dritë.

Jo ndriçim artificial, por kuptim.

Jo më shumë informacione, por një ndalesë që bëhet themel.

Duhet të guxosh të mos ndjekësh më gjithçka.

Të ndalosh. Të mbetesh. Të pyesësh.

Të mos kesh frikë nga boshllëku.

Sepse pikërisht aty fillon jeta e vërtetë, kur heshtja bëhet thirrje, dhe vetmia bëhet vend për të dëgjuar vetveten.

Nuk ka tmerr më të madh se jeta e padëgjuar.

Por nuk ka çlirim më të madh se ai çast kur njeriu nuk trembet më të jetojë me vetëdije.

Sepse pikërisht aty fillon gjithçka.

Aty, jeta nuk është më përsëritje.

Por zgjedhje.

Zgjedhje për të qenë i gjallë, dhe jo thjesht i pranishëm.

Aty fillon kthimi.

Jo në një vend tjetër, por tek vetja që kishte kohë që të priste në heshtje.

Arian Galdini