Mendime Shpirti: Kur heshtja fillon të flasë!

Nga Arian Galdini

Në mëngjesin që s’ka ende dritë, zëri vjen i pari.

Jo si thirrje. Si mbulim.

Si hije që ndalon rritjen.

Njeriu zgjohet nga vetja pa e ditur që është larguar.

Rrugët e përditshme e çojnë përpara.

Por ai rri pezull, mes asaj që ishte dhe asaj që duket se duhet të bëhet.

Shpejtësia i heq peshën hapit.

Zëri e zë vendin e pranisë.

Sytë e kanë pothuajse të pamundur shikimin më thellë se drita e parë që shfaqet në ekran.

Në këtë botë që ecën pa ndalesë, ndjenja ngurron ta përshkojë më trupin.

Ajo rrëshqet si uji mbi xham.

Dhe mbetet jashtë.

Dhe ndërkohë që gjithçka thërret për më shumë, një qetësi e butë qëndron në heshtje.

Ajo s’vjen. Ajo është.

E pranishme si bar që rritet në vendin e harruar të oborrit.

Në heshtje, gjithçka ka peshë. Fjala që s’u tha. Shikimi që nuk shpjegon.

Gjesti që nuk kërkon kthim.

Fryma zbret në trup si aroma e dheut që sapo është larë nga një shi i beftë, dhe mbart një kujtim që s’ka pasur asnjëherë fjalë.

Vetmia bëhet vend i njohur.

Jo për t’u mbyllur.

Për t’u gjetur.

Qetësia as që e mbush boshllëkun.

Ajo kthehet në trung të një peme që kishte mbetur veç hije, dhe tani lind sërish.

Në këtë vend, prania s’ka nevojë të njoftohet. Ajo qëndron si një valle që lidh breza pa zë. Si një këngë që nuk është kënduar kurrë, por që është ruajtur në kujtesën e tokës.

Në heshtje, njeriu nuk dëshmon.

Ai mbart dritën pa e përmendur, si një pasuri që kurrësesi matet, e megjithatë jepet.

Dashuria nuk shfaqet si përgjigje.

Ajo është dritë që qëndron pranë një zemre të lodhur, pa e ngacmuar, pa e ndryshuar, pa e lënë vetëm.

Njeriu që del nga heshtja, sbëhet fjalë ta kërkojë më veten.

Ai është vetvetja.

Jo përmes pohimit, gjithësesi përmes qëndrimit që ngroh pa fjalë.

Ai as i shpjegon më ndjesat.

Ai i fal si aroma e një trëndafili që çel në natë dhe s’pyet askënd nëse e ndjen.

Prania e tij është si gjethe që bie pa zhurmë, e megjithatë që e mbush tokën me jetë.

Fjala e tij është si ujë që qetëson, pa e kërkuar rrjedhën.

Ai nuk kërkon të ndriçojë.

Ai është një dritë që shfaqet vetëm kur errësira s’ka më frikë.

Në një botë që kërkon dëshmi, ai qëndron si dëshmi e heshtjes që mbart gjithçka.

Ky reflektim as mëson, aq më pak udhëzon, e asfare nxit.

Ai rri pranë gjithëkujt si një gur i ngrohtë në grushtin e dikujt që s’e lëshon, por as nuk e mbërthen.

Askujt i kërkon ta lexojë.

Gjithëkujt i kërkon ta ndjejë.

Në secilin që e hap, çel ndryshe.

Në një zemër bëhet kujtim.

Në një tjetër, mall.

Në një tjetër, kthim.

Sepse as të flet për të treguar.

Të rri pranë që të kujtosh vetveten.

Ky udhëtimi shkon pa fund.

Pa përmbyllje.

S’ka as kapak të fjalës.

Kjo është farë që mbillet në heshtje, dhe çel sa herë që dikush i afrohet me praninë e zemrës së hapur.

Është lutje që nuk shqiptohet, e domosdo që mbartet, si këngë e lashtë që s’e mban mend, e ngahera e këndon me zë të ulët kur rri vetëm.

Kjo është ajo që mbetet kur gjithçka tjetër është larguar, një dorë e padukshme që ka qëndruar me ty në çastin më të ndërlikuar,

pa të kërkuar asgjë, vetëm për të mos të lënë vetëm.

Arian Galdini