Mendime Shpirti: Kur zemra bëhet shtëpi për mendjen!

Nga Arian Galdini

Në fillim ishte vetëm trupi. Një njeri që ecte, merrte frymë, kryente veprime, reagonte. Pastaj nisi të mendojë. E mendja ngriti pyetje. Por ishin pyetje pa zemër.

Dhe ashtu, njeriu u bë i mençur, por jo i urtë.

I zoti në përllogaritje, i varfër në mëshirë. Mjeshtër i rregullave, analfabet i dhimbjes.

Dhe për një kohë, kjo mjaftonte.

Mjaftonte të ishte i saktë, që të quhej i drejtë.

Mjaftonte të kishte të drejtë, që të dukej i mirë.

Mjaftonte të fitonte, që të adhuronte vetveten.

Mjaftonte të ecte përpara, edhe pa ditur ku po shkonte.

Dhe erdhi një çast, një çarje e vogël, ku mendja humbi vetveten dhe kuptoi se pa një zemër që ta mbajë, ajo është një bishë që ha drejtësinë në emër të rendit.

Sot jemi në udhëkryq.

Jo si civilizim, a patjetër si qeniet që s’kemi më një vend ku zemra dhe mendja të ulen përballë njëra-tjetrës, jo për të fituar, por për të kuptuar.

Mendja e paprekur nga dashuria është rrezik.

Ajo është e zhdërvjellët, e qartë, e ftohtë dhe logjike.

Sigurisht që kur nuk rri më pranë dhembjes së tjetrit, bëhet vegël për të manipuluar të vërtetën.

Bëhet armë që nuk gjakos, a me siguri shteron kuptimin.

Zemra, pa mendim, digjet.

Merr flakë nga çdo emocion.

Nga çdo iluzion.

Është e bukur, edhe pse e verbër.

Është e sinqertë, ndonëse e hutuar.

Ajo të rrëmben me shpirt, a ta humb rrugën. Të jep nxehtësi, a pa udhëzim.

Prandaj njeriu, për të qenë i plotë, duhet të jetë një takim.

Një takim mes një zemre që di të falë dhe një mendjeje që e di pse duhet falur.

Një bashkëjetesë e dhimbjes që ndriçon dhe mendimit që nuk turpërohet nga loti.

Zgjuarsia nuk matet me saktësinë e fjalës. As me zgjuarsinë e kthesave.

Ajo matet me heshtjen që rri pas një shikimi të butë.

Me guximin për të mos e shfrytëzuar të vërtetën si gur.

Me prirjen për ta vendosur drejtësinë jo në duar, a domosdoshmërisht në shpatullën që mban barrën e mëkatit të tjetrit, pa e përçmuar.

Ka një urtësi që nuk mësohet në shkolla.

Që nuk vjen me përvojë.

Që nuk lidhet me tituj.

Është urtësia e atij që ka qarë në heshtje për padrejtësinë që s’mund ta rregullonte dot. Dhe që, megjithatë, nuk e lejon urrejtjen të marrë vendin e tij në botë.

Ne nuk rritemi me vitet.

Vitet rrisin pluhurin.

Sidoqoftë vetëm kur ndalemi e kuptojmë pse jemi lodhur, vetëm atëherë fillon rritja.

Njeriu rritet jo kur di më shumë.

Ai rritet vërtetë, kur më në fund fillon të kuptojë realitetin e vet. Pa filtra.

Pa justifikime.

Pa veten si qendër të universit.

Rritet kur e sheh dhimbjen e dikujt tjetër jo si lajm. E sheh si histori që mund të ishte e tij.

Rritet kur nuk ka më nevojë të dominojë, por të shërbejë.

Kur nuk e përçmon më të brishtin.

E ndihmon.

Kur nuk turpërohet nga butësia.

Embron si pasurinë e vetme që i jep kuptim forcës.

Duhet të ndalemi.

Duhet të ulim zërin.

Duhet të mësojmë të ecim ngadalë.

Jo për të qenë më të mirë.

Jo për të qenë më të mençur.

Për të qenë më të vërtetë.

Sepse e vërteta nuk qëndron në fjalët tona më të mira.

E vërteta qëndron në heshtjen që kemi ditur ta mbajmë, kur dikush tjetër ishte më i plagosur se ne.

Në fund të jetës sonë, nuk do të na matë askush me sa kemi thënë.

Do matemi me sa zemra jonë ka pasur guxim të rrijë hapur, edhe kur mendja kishte të gjitha arsyet ta mbyllte.

Dhe këtë nuk mund ta mësojmë me kohë.

E mësojmë vetëm kur e përballim realitetin pa maskë.

Vetëm kur e pranojmë se drita nuk vjen nga fitorja, vjen nga falja.

Se drejtësia nuk është kur ke të drejtë. Është kur je gati ta mbash barrën e së vërtetës pa ua hedhur të tjerëve në fytyrë.

Se jeta nuk është të ecësh përpara.

Është të ecësh brenda.

Brenda vetes.

Brenda tjetrit.

Dhe brenda së vërtetës që s’ka nevojë të bërtasë për të qenë dritë.

Kjo është zgjuarsia që dua të ndjek.

Zgjuarsia që rrjedh nga zemra.

Zgjuarsia që mëson të mendojë jo për të sunduar.

Për të kuptuar.

Jo për të gjykuar.

Për të dashur.

Dhe vetëm kur mendja të ulet në prehrin e zemrës, vetëm atëherë njeriu do të fillojë të bëhet njeri. Jo më i fortë. Jo më i zgjuar.

Gjithësesi më i pranishëm.

Më i butë. Më i vërtetë. Më i pavdekshëm.

Arian Galdini