Mendime Shpirti: Madhështia që nuk shihet!

Nga Arian Galdini

Nuk ka vetmi më të rëndë se ajo që mbartet me durim.

Nuk ka forcë më të heshtur se ajo që nuk e shpall veten forcë.

Nuk ka dritë më të lartë se ajo që lind në terr, por nuk bëhet asnjëherë arrogancë ndriçimi.

Kemi ndërtuar një botë që e mat njeriun me gjithçka që ai fiton mbi të tjerët.

Por madhështia nuk është as sukses, as famë, as ndikim.

Madhështia është ajo që mbetet brenda teje kur gjithçka tjetër është thyer, dhe ti nuk je kthyer në thyerjen vetë.

Njeriu nuk bëhet i madh kur dominon, por kur nuk bëhet i vogël për asgjë.

E mbijetuara më e pazëshme e kohës sonë është qenia njerëzore që ka mësuar të jetojë pa u ndier, pa kërkuar ndihmë, pa ngritur zërin.

Ai që ka mbledhur veten copë pas cope, jo për t’u treguar hero, por për të mos u bërë i pashpresë.

Ai që ka kaluar netë me peshë në gjoks dhe nuk e ka ndarë me askënd, jo për krenari, por sepse nuk deshi të rëndojë asnjë zemër tjetër.

Këta njerëz nuk i njeh historia.

Por janë themeli i çdo bote që nuk është shkatërruar ende.

Nuk është burrëri të bërtasësh kur lëndohesh.

Është më shumë se burrëri të mos presësh që dhimbja jote të justifikojë zemrimin tënd.

Sepse njeriu ka të drejtë të thyhet.

Por ka zgjedhje të rrallë të mos thyhet mbi të tjerët.

Kur dikush e mbledh vetveten në heshtje, ai nuk është thjesht i fortë.

Ai është mësuesi i padukshëm i gjithë qytetërimit.

Ai është gjyshi që nuk u bë i hidhur.

Nëna që nuk u kthye në viktimë.

Miku që nuk bëri pazar me dhimbjen për të blerë mëshirë.

Në një epokë që e sheh njeriun si konsumator, çdo shpirt që nuk bëhet mall, por mbetet burim, është revolucion.

Dhe ky revolucion nuk ndodh në tribuna.

Ai ndodh në një dhomë të heshtur, ku njeriu zgjohet, qan, lutet në mënyrën e tij, dhe vazhdon të jetë i ndjeshëm, edhe kur ndjeshmëria i dhemb.

Nuk ka më rebel se ai që refuzon të bëhet i pashpirt në një botë që e quan pashpirtësinë mbijetesë.

Në këtë jetë, gjithçka vjen.

Mosmirënjohja. Përbuzja. Fyerja. Harresa.

Dhe ti, në vend që të helmohet, mund të bëhesh det.

Det që e pranon ujin e ndotur, por nuk bëhet i ndotur.

Sepse deti nuk ka nevojë të përjashtojë askënd për të mbetur vetvetja.

As ti.

Nëse je i thellë mjaftueshëm, çdo gjë që të ndot përkohësisht, do të tretet pa të ndryshuar.

Shpesh në jetën e të urtëve, vjen një moment ku çdo autoritet bie, çdo ligj zhveshet, çdo përgjigje zbehet…

Dhe mbetet vetëm ajo zë e brendshme që nuk kërkon të ketë të drejtë, por të mos bëhet e rreme.

E vërteta e thellë nuk është ajo që tregon, por ajo që nuk mund të tradhtosh, edhe po deshe.

Dhe kur të gjendesh para një zgjedhjeje ku mund të fitosh gjithçka duke gënjyer… e kuptove që je njeri, jo sepse fitove, por sepse nuk pranuat ta humbje shpirtin për të ruajtur formën.

Njerëzit që bëhen fortë herët, shpesh mbajnë edhe barrën që nuk është e tyre.

Përgjegjësi që s’kishin pse.

Faji që nuk e kishin.

Dhimbje që nuk duhej të ishin të tyre.

Por kur më në fund i kuptojnë këto, nuk akuzojnë.

Vetëm lirojnë.

Jo me urrejtje, por me qetësinë e dikujt që më në fund e kuptoi se të duash nuk do të thotë të ndëshkosh veten.

Kjo është kulmi.

Kulmi i të qenit njeri.

Të kesh ecur vetë nëpër errësirë, dhe të mos jesh bërë i ftohtë.

Të mos kesh pasur kurrë ndihmë, por të mos ia mohosh askujt.

Të mos kesh pasur asgjë të lehtë, por të mos bëhesh kurrë i hidhur.

Sepse ti nuk u rrite me shpërblime, por me mure që i hodhe vetë.

Dhe tani je shtëpi, jo për veten, por për të gjithë ata që ende nuk besojnë se mund të ndihen të sigurt diku.

Në fund, ky është triumfi që nuk zhurmon:

Të jesh bërë njeri i plotë, pa e shkelur shpirtin për të qenë i fortë.

Të kesh ecur vetëm, dhe të mos e kthesh vetminë në mur.

Të kesh duruar gjithçka, dhe të mos kërkosh hakmarrje për asgjë.

Të jesh ende i hapur, edhe kur bota të mësoi të mbyllesh.

Ky është ai lloj njeriu që nuk do të bëjë histori, por që shpëton shpirtra me thjeshtësinë e vet.

Dhe kjo është, përtej çdo fjale tjetër, madhështia që nuk shihet.

Arian Galdini