Mendime Shpirti: Mbi rrezatimin që mjafton për të ndriçuar, pa kërkuar të bëhet i besuar!

Nga Arian Galdini

Të jesh i vërtetë, të bën të jesh në fakt si shtrirje pa zhurmë, pa shpjegim, pa kërkesë. Je si vibrim i patingullt mbi shtresat e padukshme të shpirtit.

Rrezatimi lind jo për të pushtuar, por për të qëndruar në pritje.

Ai nuk flet.

Thërret pa zë.

Qëndron përtej çdo pragu, derisa vetëdija ta njohë dhe ta pranojë.

E vërteta nuk klith. Ajo shfaqet. Dhe ndriçon vetiu.

Në një botë të tejmbushur me zhurmë e kaos, kumti më i thellë vjen nga dlirësia që nuk ngrihet për vëmendje, por për të ushqyer zgjerimin e ndërgjegjes.

Zbulimi bëhet urë kur lind nga brendia, ose pengesë kur vjen nga pamja.

Ai shpaloset jo përmes forcës, por nga hapësira që e lejon.

Vetëdije të caktuara rrjedhin si lumenj të butë.

Ato mirëpresin valët që prekin esencën. Ndërsa sipërfaqet e ngrira i shndërrojnë rregëtimat në stalagtite mundësie të penguar dhe pezulluar.

Rrezatimi nuk zhduket, por mbetet jashtë, në një pritje që nuk ngutet.

Në rrugëtimin e njeriut të vërtetë, devijimi shpesh vjen jo nga rënia, por nga ndalimi, dënimi me harresë.

Kur syri fiksohet në zakonshmëri, horizonti bëhet mur.

E vërteta nuk lëviz.

Qëndron si kreshtë që pret shikimin.

Si yll që shkëlqen edhe kur askush nuk e sheh.

Camus ka thënë:

“Njeriu është i vetmi që refuzon të jetë ai që është.”

Ky nuk është gjykim.

Është një pasqyrë.

Sepse për njeriun e vërtetë, rrezatimi është gjithnjë aty, dhe i mjafton vetëm vetvetja dhe dijenia se është Zoti që sheh.

Por kujdes, kur njeriu vendos të mos pyesë më, të mos kërkojë, të mos mendojë thellë, por të jetojë thjesht si në gjumë me sy hapur, asnjë dritë nuk mund t’i hyjë në shpirt.

Jo ngaqë drita mungon, por sepse ai vetë nuk e fton. Drita është gjithmonë aty, gati. Por ajo nuk futet në zemra të kyçura që janë dorëzuar pa luftë.

Thellësia e njeriut mban një dhomë që pret ndriçimin në heshtje.

Aty, bindjet e ngurta ngrihen si mure.

Dhe bindja, kur ngurtësohet, pushon së mbrojturi. Nuk është më strehë, por pengesë. Jo trupi, por vetëdija mbetet e fikur. Jo fjala, por zbulesa nuk kalon.

Zërat që janë të mprehtë nuk lindin nga pyetja.

Ngjizen e farkëtohen nga harresa.

Me fikjen e pyetjes, edhe çelësi tretet.

Dera mbetet pa lëvizje. Jashtë, valët e njohjes enden si përqafim që s’pranohet.

Në rrugët e mendimit që gëlon i lirë, çdo përpjekje për të zgjuar një vetëdije të ngrirë ngjan me një thirrje drejt një forme që duket si vesh, por nuk thith.

Sepse harrimi i pranimit ka krijuar boshllëk të heshtur.

Sërish, rruga zgjatet.

Gjithmonë ka zëra që kërkojnë, sy që lëkunden, zemra që zgjohen.

Ata që shohin dyshimin si ndriçim të parë. Ata që e ndjejnë pyetjen si rreze që çel një dritare të re.

Për ta, rrëfimi është ftesë. Dritarja hapet. Fryma lëviz.

Çdo fjali që mbart grimcë rrezatimi bëhet udhë drejt një peizazhi të pazbuluar.

Në një univers ku mendimet shpërndahen si pluhur, pesha gjendet në zbrazëtinë që përmban kuptim.

Qetësia nuk është mungesë.

Ajo është përmbajtje që pret të shpërfaqet zbulesa.

Ajo është vendi ku fjala pushon dhe fillon ndriçimi.

Rrezatimi që përshkon botën nuk lind vetëm në qiell.

Ai lulëzon në sytë e atij që sheh për herë të parë. Në mendjen që lëshon barrën.

Në zemrën që pranon papërsosmërinë si dritë të re.

Ky vetëkuptim nuk është fund, është lindje, rinisje.

Në çdo epokë janë përpjekur ta mbulojnë urtësinë.

Britma që kërkojnë të zhysin heshtjen.

Por gjithmonë, një fije tingulli ka përshkuar mjegullën dhe ka prekur një shpirt të hapur. Dhe aty, është kthyer në dritë që nuk shteron.

Kjo është fjala që lind nga ndërgjegjja, jo për të bindur, por për të ndriçuar.

Jo për të sunduar, por për të ftuar.

Jo për të mposhtur, por për të përfshirë. Rrëfimi bëhet zbulesë.

Drita nuk kërkon të dëshmohet, sepse vetë është dëshmi që shpaloset.

Dhe për t’u shfaqur, mjafton një zemër dlirë e mendje e çlirët që sheh.

Një vetëdije që dëgjon përtej.

Njeriu i vërtetë ecën ngahera në rrjedhën e dritës, madje i njehsuar me të, sepse ajo është ai e së bashku janë dhurata mirënjohëse ndaj bekimit të burimit më të pastër, më të thellë, më përbashkues, Krijuesit.

Dhe kur ky, njeriu i vërtetë e bart pa asnjë ankesë a vetëmburrje e madje me çdo kosto dhe krejt natyralisht, rrezatimin, ai nuk troket, nuk kërkon, nuk ngre zë.

Ai është. I mjafton të jetë. Ai e ndriçon botën.

Arian Galdini