Mendime Shpirti: Në anë të Frymës së Pafjalë!

Nga Arian Galdini

Një burrë ndalon buzë një çarje në dhe, aty ku toka hapet si për të kujtuar se asgjë nuk është mbyllur përfundimisht. Ai s’thërret. S’pret. Në pëllëmbë mban një gur të lëmuar si heshtje. Fije bari ndër gishta, si fjalë të pathëna.

Përreth, ndërtesat kacavirren mbi njëra-tjetrën si lakmi pa busull. Turma e ngarkuar me vetvete mat çdo hap. Por ai rri. Si një thirrje që nuk është dërguar kurrë, por ka mbërritur.

Ai nuk lyp përmendore. Nuk i flet gurit. Nuk ia sheh fytyrën vetes. Ai vetëm është. Dhe të qenurit e tij është një shkëlqim që nuk kërkon sy, një prani që nuk dëshiron emër, një burim që nuk ka nevojë të rrjedhë për të qenë jetë.

Një fëmijë i trembur i afrohet. Sytë i ka plot kërkim, por goja e tij është ende botë e paemërtuar. Ai ia zgjat dorën. Frika tretet. Nuk ka fjalë. Asgjë nuk kërkohet. Gjithçka vjen siç agon drita në mëngjes.

Diku pranë, një plak ulet mbi një thes të zbrazët. Këmbët nuk i kanë më kohë. Duart e burrit prekin barrën e vjetër. Nuk e shikon në sy. As ai plakun. Por thesin e mbushin bashkë me një frymë që s’ka emër e s’ka zë. Një mirënjohje e padukshme ndalon mbi ta, si pluhur që zbret mbi bar.

Më tej, një mur i vjetër qëndron mes një rruge pa hije. Të tjerët e pikturojnë, e rrëzojnë, e fotografojnë. Ai vetëm ulet përballë tij, jo për të kuptuar, por për të qenë. Sepse ndonjëherë, pasqyra nuk është që të shohësh veten, por për të harruar që duhet ta shohësh.

Ai ecën pa qëllim. Por çdo hap i tij është lutje. Jo drejt qiellit, por drejt asaj toke që as nuk e pret, as nuk e harron. Në çdo copë dheu që prek, ai len një shenjë që s’shihet. Jo gjurmë, por kujtesë. Jo kujtesë për të mbajtur, por për të liruar.

Kur ndalon pranë një peme të vetmuar, ajo dridhet si të kishte pritur. Degët e saj janë rrëfime pa dëgjues. Gjethet i bien në këmbët e tij si letra që kanë kërkuar adresë dhe më në fund janë kthyer në origjinë. Ai nuk i lexon. Vetëm qëndron. Dhe në atë qëndrim, çdo fjalë që s’është thënë merr formë. Jo si tingull, por si qetësi që ndriçon nga brenda.

Diku, në një çast që nuk njihet nga ora, ai merr një farë të thatë nga xhepi. Dhe e vendos në një çarje në tokë. Nuk pret që të mbijë. Nuk shikon prapa. Sepse edhe ajo që s’mbillet, është një premtim. Sepse edhe toka ka kujtesë për heshtjen.

Në këtë anë, ku çdo gjë që është nuk duket, ku çdo gjë që rri nuk mungon, ai është vetë thellësia që nuk matet. Një dritë që nuk kërkon pasqyrë. Një qenie që nuk do të jetë figurë. Një gjurmë që nuk ka rrugë.

Dhe në atë anë, ku fryma nuk zë vend, bota gjen peshën e vet më të saktë. Jo në fjalët që i thonë gjërat, por në qetësinë që i lejon të jenë.