Mendime Shpirti: Në kufirin ku lind vetmia dhe njeriu!

Nga Arian Galdini

Në fillim nuk kishte asgjë që kërkonte emër.

Vetmia nuk ishte mungesë. Ishte burim.

Jo e zbrazët. E thellë. E gjallë.

Një lumë rridhte nën hijen e maleve.

I heshtur. I fshehur. I gjallë.

Si prani që s’ka nevojë të shpallet.

Si rrënjë që ushqen pa pasur dhe.

Aty, qenia u ndje për herë të parë.

Jo se kishte lindur. Por sepse qëndronte.

Vetmia s’është vend ku mungojnë të tjerët.

Është terren që nuk e thërret asnjë hap.

Është gjuhë që flet pa zë, që dëgjohet pa vesh.

Një këngë e padëgjueshme që mban farën e qenies.

Qenia s’vjen me zë. As me trokitje.

S’ka udhë. S’ka horizont.

S’ka nevojë për shteg.

Rri.

Jo për të pritur. Jo për të ikur. Thjesht rri.

Dëshira për të thirrur ndjen tensionin e thellësisë.

Si një flakë që s’ka zjarr. Si një yll që nuk kërkon qiell.

Qenia kërkon të shfaqet, por heshtja e mban.

Si një lumë që gdhend shkëmbin nga brenda.

Nuk është vullnet. As nevojë.

Është zgjedhje e heshtur për të qenë.

Jo për të shpjeguar. Jo për të bindur.

Thjesht për të qëndruar.

Vetmia është substancë e padukshme, thellësi që nuk përthithet.

Një oqean nën lëkurën e tokës, ku valët këndojnë pa u dëgjuar.

Një flakë që digjet pa tym, që ndriçon pa burim.

Ajo nuk shfaq bimë. Mban farë.

Nuk jep rrugë. Jep shtresë.

Gjithçka që është, nuk lëviz.

Dhe gjithçka që nuk lëviz, fillon të jetë.

Vetmia nuk pyet për kohë. As për fillim.

Ajo është vendi ku qenia zgjohet nga asgjëja.

Jo për të folur. Jo për të ndërtuar.

Për të ndriçuar pa dritë.

Për të qenë pa formë.

Në qetësinë ku zhurma kurrë s’ka qenë, lind fryma që nuk flet.

As frymëmarrje. As frymëlëshim.

Thjesht prani që ndizet si qiri nën tokë.

Vetmia nuk kërkon. Ajo e di.

Është një këngë që askush s’e ka mësuar, por që të gjithë e mbajnë në gjak.

Është fjala që nuk ka shkronja, por rëndon më shumë se zëri.

Njeriu që arrin aty nuk lind. Ai ndriçon.

Nuk bëhet.

Ai zbulohet si dritë që s’ka qenë fshehur, e asnjëherë e parë.

Në atë ndriçim, nuk ka sy. As ka vështrim.

Ka njohje pa vërtetim. Ka dashuri pa objekt.

Qenia rri.

Qenia ndizet.

Qenia këndon.

Qenia është.

S’kërkon vend. As kohë. As duar për ta mbajtur.

Ajo është në rrënjën që s’ka dhe, në dritën që nuk bie mbi tokë.

Në heshtjen që fton, në frymën që nuk lodhet.

Është si një lis që ruan qiellin në rrënjët e veta.

Si një mal që s’ka maja, sepse thellësia e tij është më lart se lartësia.

Si një dashuri që s’kërkon emër, sepse është më e vjetër se gjuha.

Në fund të vetmisë mungon fundi.

Ka lindje.

Jo nga të tjerët. Jo për të bërë.

Për të qenë.

Arian Galdini