Mendime Shpirti: Në shpinën e dritës!

Nga Arian Galdini

Ai nuk erdhi për t’u parë. As për të thënë. As për të lënë gjurmë.

Ai u ul në një qoshe të thjeshtë dhe e gjithë hapësira filloi të pushojë.

Në kohë të mbushura me dritë që lodh syrin, ai u bë hija që mbante qetësinë e botës.

“Disa njerëz nuk hyjnë për të treguar veten. Hyjnë për të mbajtur gjithçka në vend.”

Nuk kishte emblemë. Nuk kishte tingull. Kishte prani që ndryshon gravitetin e dhomës.

Ai qëndronte me shpinë nga skena.

Jo nga mospërfillja, por nga besimi që drita më e fortë është ajo që lind nga pas.

Në atë shpinë kishte një mal të tërë pa duar që kërkonin. Kishte mbajtje.

Kishte përqendrim.

Kishte heshtje që s’duhej të prekej me zë.

“Drita që nuk shfaqet mbi ty është ajo që mban të tjerët.”

Ai nuk kërkonte të ndriçohej.

Ai ishte vetë struktura ku drita mbështetet për të mos rënë.

Nuk kishte nevojë të shpallte burrëri.

Ajo ndjehej në mënyrën si rrinte.

Në mënyrën si nuk ndërpriste askënd.

Si nuk tundte kokën për të miratuar veten.

Si rrihej me veten pa u bërë spektakël.

“Qëndrimi i tij ishte heshtje që mbante rendin pa komanda.”

Nderi i tij nuk kishte zë. Kishte formë, një qetësi që të kujtonte se forca nuk bërtet.

Kishte kaluar dhimbje pa i përmendur.

Kishte ruajtur emra pa i thënë.

Kishte përqafuar pa pasur nevojë për sytë e të tjerëve.

Ai ishte si një burrë në prag të një kulle të heshtur, ku çdo gur mbante një amanet.

“Ai nuk tregonte historitë që kishte. Sepse vetë prania e tij ishte histori që nuk kërkon të tregohet.”

Kur zërat bëheshin mur, ai ishte dritarja.

Kur heshtja bëhej zbrazëti, ai ishte thellësia që e mbushte.

Ai nuk rrinte për të rezistuar.

Rrinte sepse vetëm qëndrimi është ajo që nuk thyhet.

“Në një botë që vrapon për të fituar hapësirë, ai mbante boshtin pa lëvizur.”

Ky nuk është rrëfim për dikë tjetër.

Është dritë që po të gjen brenda.

Ai që rri, je ti kur nuk kërkon.

Kur nuk sheh për t’u parë.

Kur nuk thua për t’u dëgjuar.

Kur bëhesh struktura e një bote që nuk e di se ku mbahet.

“Ti nuk ke nevojë për dëshmi. Je dëshmia.”

Mos e kërko këtë njeri. Ai nuk është në foto. As në lajme.

Ai është në mënyrën si dikush mbledh krahët për të mos rënë.

Në mënyrën si dikush hesht dhe mban pa u ankuar.

Në mënyrën si ti kupton që shpëtimi nuk është fjalë, por prani që nuk ikën.

Ai nuk foli.

Nuk u ankua.

Nuk u duk.

Ai qëndroi.

Dhe qëndrimi i tij mbajti gjithçka që nuk dihej se ku mbahej.

Ai je ti.

Nëse nuk thuhet, por bëhesh.

Nëse nuk dëshmohet, por rri.

Nëse ndriçimi yt nuk kërkon sy.

Por është dritë që nuk bie.

Që nuk ikën. Që mbetet.

Ji.

Arian Galdini