Mendime Shpirti: Njeriu që jeton pa përgjigje!

Nga Arian Galdini

Diku lart, ku gurët ruajnë frymën e shekujve dhe bari rrjedh si kujtim i gjallë, ecën një burrë që nuk mban orë, as çelës, as mendim të shkruar.

Ai zgjohet me dritën dhe niset drejt shtegut që e njeh më mirë se vetveten.

Ecja e tij nuk matet me hapa, as me synim. Çdo ditë ndodh. Dhe ai shfaqet bashkë me të.

Në epokën ku gjithçka analizohet, përkufizohet, renditet, ai është ajo që mbetet jashtë çdo tabele.

Jeton pa nevojë për sqarim. Frymon si fjali që zgjohet pa presje, pa pikë.

Ai nuk shikon për të përmbushur, por për të qenë. Prania e tij nuk vjen nga zëri, as nga gjurma.

Ajo qëndron si ajri, e padukshme, por e pazëvendësueshme.

Nga kjo ecje që s’lyp drejtim, lind zemra që hapet pa kushte.

Zemra që lëshon çdo ndjenjë si dritë që shkon ku të dojë, pa e ditur nëse do të kthehet.

Ajo nuk shkruan kontrata.

Nuk fton për përgjigje.

Ajo rreh, sepse ky është ritmi i saj.

Është dritare që mbetet e hapur edhe në stinë të egra.

Jo për të pritur diçka.

Por për të treguar se hapësia e saj nuk varet nga moti.

Në një tren që s’ka udhë, një grua lexon një letër që nuk ka fjalë, por drithërimë.

Ajo kupton pa lexuar. Dhe rri. Nuk e lëshon. Zemra e saj nuk i kërkon botës gjë.

Ajo mbart gjithçka brenda.

Dashuria që nuk kushtëzon, nuk ngurtësohet.

Ajo përcillet si ujë në tokë, pa emër, pa pronar, pa rrugë të përcaktuar.

Ajo nuk kërkon kthim, sepse është kthim për të tjerët.

Është gjest që ndodh si lutje pa zë.

Është stinë që sjell frymë pa paralajmërim.

Dhe nga kjo frymë, lind shikimi që ndriçon thellë.

Në një klasë të bardhë, një fëmijë sheh përtej faqes. Nuk kërkon të zbulojë figurë.

Ai vështron bardhësinë si dritë që pret të njihet. Ai nuk gjykon. Ai nuk krahasohet.

Ai sheh si ai që është brenda çdo qenieje kur nuk e pengon frika.

Ai sheh për të qenë pranë.

Shikimi i tij nuk udhëheq me analizë.

Ai frymon si hije që përqafojnë gjithçka.

Ai nuk kërkon trajtë. Ai përthith esencën.

Ai nuk mbledh. Ai zgjat dorën dhe lejon ndjesinë të mbushet.

Në një qytet që filtrohet me dritë artificiale, ai shikim është prova se ende ka thellësi.

Në një botë që zbardh vetëm sipërfaqe, ai mbart terrin e butë të kuptimit të vërtetë. Dhe aty qëndron.

Pa e quajtur zbulim. Pa e shpallur si dhuratë. Sepse është vetë vetja që qëndron.

Dhe nga kjo ecje, kjo zemër, ky shikim, ngjizet ajo jetë që nuk pret përmbyllje.

Sepse ajo që lind nga prania, nga liria për të ndier pa shpjeguar, nga zemra që jep pa lypur, nga shikimi që mbetet pa drejtim, është jeta që rrjedh si burim i pashtershëm. Ajo nuk ngrihet për të sqaruar.

Ajo nuk mbart qëllim.

Ajo rri si dritë që futet në një dhomë pa pasur nevojë për dritare.

Unë e kam parë këtë dritë. Jo në libra.

Jo në rrjete. Por në një burrë që ecën pa u ndalur. Në një përqafim që zgjati më shumë se fjala.

Në një vajzë që nuk foli, por më mbajti pranë. Në një zemër që më tregoi se gjithçka e rëndësishme ndodh në heshtje.

Unë e kam ndjerë këtë jetë që nuk ka përmbyllje.

Këtë frymë që nuk kërkon të mbërrihet.

Dhe e kam kuptuar: ne nuk kemi ardhur këtu për të dhënë përgjigje.

As për të kërkuar përfundime.

Ne jemi këtu për të qenë.

Për të shfaqur pa presion.

Për të ndriçuar pa zhurmë. Për të dashur pa frikë.

Dhe kur kjo ndodh, ndodh pa u kuptuar.

Si një rrahje e brendshme. Si një lutje e heshtur.

Si një fjali që nuk përfundon, por fillon përsëri.

Arian Galdini