Mendime Shpirti: Njeriu që nuk e sheh veten kur shikon!

Nga Arian Galdini

A e keni përjetuar atë çastin kur pasqyra nuk kthen më asgjë?

Jo sepse është thyer, por sepse njeriu që e sheh është shndërruar në reflektim pa thelb. Nuk ka më prani. Ka vetëm pamje.

Nuk ka më vetvete.

Ka vetëm versionin që duhet të duket.

Dhe kjo është forma më e rafinuar e vdekjes, kur nuk digjesh më për të qenë i vërtetë, veç për të qenë i pranueshëm.

Kur fytyra jote është bërë për të mos trembur askënd.

Kur as dhimbja jote nuk ka më gjak.

Veç ngjyrë.

Kur fjalët e tua nuk lindin më nga përbrenda. Ato lindin nga nevoja për tu pëlqyer, për tu shpëtuar, për të mos u përjashtuar.

Ky është njeriu i ri i epokës sonë, i edukuar në rrëshqitje e dredhi, i përgatitur për duartrokitje, e i pazoti të qëndrojë para vetes pa u fshehur.

Kemi harruar se ndërgjegjja është një dhimbje.

Sepse ajo nuk të lë të shfaqesh i plotë kur je i thyer.

Nuk të lejon të harrosh plagët për t’u dukur i shëndetshëm.

Ajo është vetmia që rri pezull, ndërsa të gjithë kërcejnë.

Është ngadalësia që nuk përshtatet me asnjë trend.

Është i vetmi zë që nuk klith.

Është zëri që nuk thërret askënd tjetër, veç teje.

Aty ku nis e vërteta nuk ka më vend për spektakël.

Njeriu nuk ngrihet në qiell nga krenaria, e megjithatë ulet në tokë nga turpi.

Jo turpi i rremë, i prodhuar për të treguar se “jemi të përulur”.

Sidoqoftë ai turpi që nuk duket, që digjet si zjarr i brendshëm që të mëson të mos vrasësh me gjuhën, edhe kur ke të drejtë.

Të jesh i ndershëm nuk është një sjellje.

Është një vuajtje.

Një plagë që nuk kthehet në krenari, e se s’bën në përkulje.

Sepse ai që ka parë vërtet veten, nuk e shikon më askënd me përçmim.

Ai e di se njeriu nuk matet me sa i drejtë është.

Ai matet me sa e fal vetveten pa u gënjyer.

Kemi ndërtuar një kulturë ku çdo zë që prek thellë, duhet të zbukurohet, të filtrohet, të pëlqehet.

Jemi stërvitur t’i shohim të tjerët me dyshim dhe veten me iluzion.

Kemi shpikur mënyra për të dënuar njëri-tjetrin, ndërkohë që falim vetes çdo gjë, me kusht që të mos e shqyrtojmë më thellë.

Kemi ndërtuar një moral që nuk lind nga drita.

Lind nga nevoja për të mos u ndëshkuar.

Një shenjtëri që nuk vjen nga përulësia.

Vjen nga frika e përjashtimit.

Dhe kështu, drejtësia është bërë një maskë e hollë mbi mungesën tonë të dashurisë.

Në thellësi, jemi të gjithë të njëjtë.

Të padurueshëm për të qenë të zbuluar.

Të etur për të mos u braktisur.

Të aftë për dhimbje që nuk e ndajmë me askënd.

Dhe, nëse ka një vërtetësi që nuk gënjen, është ajo, se njeriu bëhet më i mirë vetëm kur guxon të jetë i thyer para se të jetë i drejtë.

Sepse më i vërteti nuk është ai që ka të drejtë.

Është ai që nuk e përdor të drejtën për të goditur.

Unë nuk dua më të jem i plotë.

Dua të jem i pranishëm.

Dua të mos e mbuloj më vuajtjen me urtësi të rreme.

Dua të mos e ngjyros më fajin me tone të pranueshme.

Dua ta shoh veten pa ekran, pa pasqyrë, pa jehonë.

Thjesht ta shoh.

Me gjithë dritën e saj që dridhet.

Me gjithë hijen që nuk zhduket.

Me gjithë dashurinë që nuk u tregua kurrë.

Me gjithë dhimbjen që nuk u fal kurrë.

Sepse vetëm aty nis shërimi i botës, kur një njeri, pa u fshehur, pa u mbrojtur, pa u vetëjustifikuar, qëndron para vetes dhe thotë:

“Më fal që u shtira. Më fal që kam dashur të dukem i shenjtë ndërsa jam thyer. Më fal që i kam hedhur gurë dritës së dikujt tjetër, vetëm për të mos u parë tymi në shpirtin tim.”

Dhe nga ai çast, fillon një njeri i rinisur.

Një njeri që nuk ka më nevojë të duket i drejtë.

Sepse ka mësuar të jetë i vërtetë.

Dhe kjo është më e madhe se çdo virtyt që prodhohet për të bërë përshtypje.

Ky është besimi im i vetëm sot, se bota nuk do shpëtohet nga të drejtët.

Bota shpëtohet nga të thyerit që e pranojnë dhimbjen si gjuhën më të lartë të njeriut.

Dhe unë dua të jem njëri prej tyre.

Jo për të fituar.

Ama me gjithë shpirt, për të mos gënjyer më.

As veten. As ty. As jetën.

Arian Galdini