Mendime Shpirti: Rikuperimi i mendimit të thellë në epokën e performancës!

Nga Arian Galdini

Nuk po jetojmë më në epokën e arsyes, as të dritës, as të fjalës që gdhend vetveten në heshtje.

Po jetojmë në epokën e performancës, një kohë ku gjithçka duhet të ndodhë, të shfaqet, të matet, të vlerësohet dhe të kalojë.

Jo që të kuptohet, por që të konsumohet. Tani.

Vëmendja nuk është më derë e hapur e mendjes, por mall i rrallë në tregun e vëmendjes.

Dhe mendimi, ai i thelli, nuk ka vend në raftet e shpejta të fluksit informativ.

Vëmendja e thellë ka nevojë për kohë.

Për durim. Për rrënje.

Për boshësi të mbajtur me durim.

Por asnjë nga këto nuk i shkon për shtat frymës së sotme.

Kur gjithçka është nxitim, çdo thellësi konsiderohet si vonesë.

Kur gjithçka është ekran, çdo brendi është humbje kohe.

Dhe kur gjithçka duhet të jetë e menjëhershme, e ndarë, e lexueshme në 3 sekonda, vetëdija e rënduar nga mendimi çlirohet nga pesha e vetes.

Por njeriu pa mendim të thellë është njeri pa kontur.

Ai bëhet pasqyrë e çfarëdo stimuli.

Dhe kur gjithçka ndricohet nga dritat e jashtme, harrohet që drita e brendshme është e vetmja që nuk djeg.

Të mendosh thellë do të thotë të qëndrosh. Të mos e dish gjithçka menjëherë.

Të mos e kesh frikë boshllëkun.

Heshtja është porta e mendimit.

Pa të, gjithçka është thjesht rrëfim pa gravitet.

Soditja, meditimi, mëdyshja, nuk janë difekte.

Janë mundësi për zbritje në thellësi.

Dhe vetëm në thellësi mund të ndodhin gjurmët.

Vetëm atje fillon ndriçimi që nuk verbohet nga pasqyrat e botës.

Stimuli i përshpejtuar, lëvizja e vazhdueshme, fragmentimi i realitetit, janë simbolet e pushtetit të padukshëm që na kontrollon jo me dhunë, por me argëtim. Pushteti më i fortë i sotëm është ai që nuk të ndalon, por nuk të lë të ndalosh.

Kur njeriu nuk ndalet, nuk mendon.

Dhe kur nuk mendon, nuk kupton.

Dhe kur nuk kupton, nuk zgjedh.

Vetëm reagon. Si refleks, jo si njeri.

Dhe në këtë mënyrë, mendimi zhduket pa u vrarë, sepse askush nuk e shpall të panevojshëm. Ai thjesht harrohet.

Të shpëtosh mendimin nuk do të thotë të luftosh teknologjinë.

Do të thotë të mos e lejojmë teknologjinë të na shndërrojë në mjet.

Do të thotë të kthejmë heshtjen në virtyt, jo në zbrazëti.

Do të thotë të rivendosim ritmin e mendjes në vendin e që i takon.

Do të thotë të rizbulojmë arsyen e edukimit, jo të stivosim informacione, por të ngjallim pyetje.

Të edukosh nuk është të shkarkosh njohuri, por të ndezësh dritën e brendshme që është gati të fiket në rrjedhën e zhurmshme të performancës.

Mendimi i thellë është qenia e vërtetë e njeriut. Pa të, mbetet vetëm lëvozhga, imazhi, performanca, pamja.

Të kthesh vëmendjen në dinjitetin e tij është si të ringjallësh shpirtin e njeriut në kohën e algoritmeve.

Ky manifest nuk është për të akuzuar epokën, por për ta zgjuar njeriun.

Nuk është një klithmë nostalgjike, por një ftesë që secili të rrijë për pak minuta me veten e vet, pa tinguj, pa pamje, pa rrëshqitje.

Sepse në atë pak heshtje që ndodh, mund të rizgjohet njeriu që mendon.

Dhe me të, gjithçka mund të fillojë përseri.

Arian Galdini