Mendime Shpirti: Shtëpia që mungon brenda njeriut!

Arian Galdini

Njeriu nuk kërkon thjesht të jetojë, por të jetë.

Ai nuk kërkon vetëm bukën, por kuptimin.

Sepse edhe kafsha ha, por vetëm njeriu ka uri për drejtim.

E megjithatë, shumica e qenieve njerëzore sot enden nëpër botë të ngopur, por të zbrazët.

Duket sikur çdo kush është në lëvizje, por askush nuk është më në udhëtim.

Nuk ka më rrugë që ndërtojnë njeriun, ka vetëm kthesa që të shpërqendrojnë nga vetja.

Shumë kanë shtëpi, por nuk kanë më një brendësi ku të kthehen.

Kanë fjalë, por jo më një të vërtetë për ta mbajtur gjallë gjuhën.

Kanë miq, por jo më një heshtje ku të mbështeten bashkë.

Kanë ngjyra e drita, por jo më hije ku të mësojnë veten.

Kemi ndërtuar qytetërime që e trembin vetminë, jo sepse vetmia është mallkim,

por sepse aty nis të dëgjosh vërtet atë që është harruar.

Vetveten.

Por njeriu që nuk e duron vetveten, nuk do mund ta dojë as botën.

Kjo është sëmundja më e përhapur e kohës, të kërkosh gjithçka përjashta, sepse nuk di çfarë mungon brenda.

E kuptimi nuk është luks, është nevojë.

Si ajri.

Si uji.

Ai nuk blihet, nuk matet, nuk ndërron duar.

Ai zbulohet, dhe kërkon një zemër që guxon të bëhet shtëpi për të.

Por për të ndërtuar një shtëpi të brendshme,

duhet të prishësh fasadat që të kanë dhënë të tjerët.

Duhet të mbetesh lakuriq përballë vetes, me të gjitha rrënojat, plagët, kujtimet, turpet dhe dhimbjet që ke përplasur pas dere.

Dhe ky akt është më heroik se çdo luftë.

Të mos ikësh më prej vetes, por të qëndrosh.

Të mos gënjesh më veten me ngushëllime sipërfaqësore, por të zbresësh në të thellën, në të pathënën, në të heshturën e shpirtit.

Sepse nuk jemi të humbur për shkak të mungesës së rrugës, por për shkak të mungesës së qëndrimit.

Nëse nuk ke një vend brenda teje ku mund të ulesh e të jesh i qetë me veten, atëherë çdo vend tjetër është stacion i huaj.

Njeriu që nuk e pyet veten pse po jeton, do të mjaftohet me çdo arsye që i jep bota.

Por bota nuk ka nevojë për njerëz që përshtaten.

Ka nevojë për njerëz që zbulojnë kush janë.

Të gjithë kemi brenda vetes një të panjohur që na pret në fund të guximit.

Një “unë” që nuk është maska, as roli, as kujtesa e dhimbjeve.

Por esenca që shpesh nuk ka pasur as mundësinë të flasë.

E ajo që na shpëton nuk është të bëhemi dikush i rëndësishëm, por të rikthehemi tek ai që kemi qenë gjithmonë, por që e kemi harruar rrugës.

Kjo është çështja, të mos shpëtosh veten përmes ikjes, por përmes rikthimit.

Dhe rikthimi nuk është në një vend tjetër, por në thellësinë që e kemi mbyllur prej kohësh.

Mos kërko më që të të njohin të tjerët.

Nise udhëtimin që të njohësh veten.

Mos kërko më që bota të të japë drejtim.

Bëhu vetë vendi ku lind kuptimi.

Sepse vetëm kur gjen shtëpinë brenda vetes, bota ndalet së qenë një hotel për të huaj.

Dhe jeta nis të bëhet një histori që ia vlen të jetohet.

Jo sepse është e lehtë, por sepse më në fund është e jotja.

Arian Galdini