Në Durrës, te pragu i një fjale

Më 9 qershor 2026, Durrësi nuk ishte vetëm vendi ku u promovua libri im “Neoshqiptarizmi”.

Ishte pragu ku një ide u mat me kohën.

Në një mbrëmje të organizuar me kujdes e dinjitet nga Biblioteka Publike Durrës, në Qendrën Kulturore të Fëmijëve, pata nderin dhe gëzimin të ndaj me miq, lexues dhe qytetarë një libër që nuk flet vetëm për shqiptarin që kemi trashëguar, por për shqiptarin që jemi të thirrur të formojmë.

I falënderoj me mirënjohje drejtuesit dhe punonjësit e Bibliotekës Publike Durrës, Qendrën Kulturore të Fëmijëve për mikpritjen, pjesëmarrësit, miqtë dhe lexuesit që erdhën, dëgjuan, folën dhe pritën për një fjalë a një firmë.

Në atë sallë të thjeshtë, mes librave mbi tryezë, flamurit, fytyrave që dëgjonin dhe pikturave të fëmijëve në sfond, kishte diçka më shumë se një promovim.

Kishte një qetësi që nuk ishte largim nga koha.

Ishte një mënyrë tjetër për të hyrë në të.

Durrësi e mbante natyrshëm këtë peshë.

Durrësi është vendi ku Shqipëria ka hyrë e ka dalë shumë herë nga vetja.

Në portën e tij kanë kaluar gjuhë, udhë, mallra, perandori, kujtime, ikje dhe kthime.

Deti i Durrësit nuk ka sjellë vetëm anije.

Ka sjellë prova.

Prandaj, një libër si “Neoshqiptarizmi” e gjeti aty një prag të natyrshëm.

Ky promovim ndodhi në ditë kur Shqipëria po pyet për shtetin, pronën, ligjin, tokën, dinjitetin dhe kufirin ku pushteti duhet të ndalet.

Vendi po pyet nëse qytetari, toka dhe e drejta mund të trajtohen ende si sende pa zot.

Neoshqiptarizmi nuk vjen si strehë nga aktualiteti.

Vjen për ta kthyer pyetjen nga toka te njeriu që e mban, e shet ose e mbron.

Sepse toka nuk mbrohet pa njeriun që nuk shitet.

Drejtësia në shesh mbetet e mangët nëse nuk bëhet sjellje e përditshme.

Edhe bregu humbet, kur ndërgjegjja nuk e sheh si përgjegjësi, por si mall.

Neoshqiptarizmi nuk është thirrje për t’u kthyer pas.

Është kërkesë që shqiptari të kthehet te vetja pa u bërë peng i së djeshmes, mall i së sotmes, apo dekor i së nesërmes së dikujt tjetër.

Ai flet për dinjitetin, sovranitetin qytetar, kujtesën dhe kulturën si mbrojtje; mbi të gjitha, për republikën e karakterit, njeriun që e mban emrin, bukën, fjalën, punën dhe lirinë pa i shitur.

Në Durrës, falë Bibliotekës Publike dhe njerëzve që erdhën, ky libër nuk u vendos vetëm mbi një tavolinë.

U vendos në një prag.

Në një vend që mban emrin e fëmijëve, ky prag bëhet edhe më i rëndë.

Sepse çdo fjalë për shqiptarin është një llogari me atë që do t’i lëmë së ardhmes.

Shqipëria nuk shpëtohet vetëm kur mbrohet toka e saj.

Shpëtohet kur njeriu i saj nuk pranon më të bëhet pronë.

Me mirënjohje,

Arian Galdini