🇱🇧 Nga Berlini në Bejrut… 🕊️ Udhëtim drejt një bote ku drita dhe hija ecin krah për krah.

Sot jam në Liban.

Në një tokë që rreh fort nga plagët dhe shpresat.

Në një qytet si Bejruti, ku çdo gur mban një kujtim dhe çdo fytyrë fsheh një këngë.

Vetëm tre kilometra larg, diku tjetër bien bomba.

Por këtu, buzë këtij gjiri që s’ka pushuar së jetuari, njerëzit vazhdojnë të qeshin, të ëndërrojnë, të përqafojnë jetën.

Po, ka ende njerëz që zgjedhin mirësinë, edhe kur bota i mëson urrejtjen.

Ka ende zemra që rrahin për paqen, edhe kur qielli tundet nga zjarri.

Ka ende duar që ngrenë kafe, ndërsa të tjerët ngrenë armë.

Bejruti është një mrekulli e heshtur, një qytet që jeton si akt rezistence, që dashuron si mënyrë për të mos vdekur.

Jam i bekuar që jam këtu.

Që po takoj njerëz të bukur, të gjallë, plot mirësi, me sy që digjen nga etja për jetë.

Ata nuk kërkojnë mëshirë.

Kërkojnë vetëm të mos harrohet se dashuria për jetën është gjithmonë më e fortë se lufta.

Në këtë skaj të dhembjes dhe dritës, mësova se “normaliteti” nuk është luks, por një akt trimërie.

Një deklaratë e heshtur se njeriu mund të mbijetojë pa u bërë i egër.

Falenderoj çdo fytyrë që më priti me mirësi.

Çdo zë që më kujtoi se jeta është e shenjtë.

Dhe çdo fëmijë që pikturon të ardhmen edhe mbi një mur të shembur.

🇱🇧 Nga Bejruti, me mirënjohje dhe dritë në shpirt.