Nuk dua një Shqipëri që të mësohet vetëm të durojë!

• 

• 

Nga Arian Galdini

Një vend mund të vazhdojë gjatë edhe kur njerëzit e tij kanë pushuar së besuari se mund ta ndryshojnë jetën e tyre.

Dyqanet hapen në mëngjes.

Fëmijët shkojnë në shkollë.

Dikush ndërton një shtëpi.

Dikush tjetër mbyll një valixhe.

Familjet bëjnë llogaritë e muajit.

Sipërmarrësi paguan faturat.

Mësuesi hyn në klasë.

Nëpunësi ulet përpara kompjuterit.

Një nënë pret telefonatën e djalit nga jashtë.

Nga larg, gjithçka mund të duket sikur vazhdon.

Por jeta e një kombi nuk matet vetëm nga fakti se dita tjetër mbërrin.

Matet edhe nga ajo që njerëzit presin prej saj.

Më shqetëson një Shqipëri ku njeriu, pak nga pak, mëson të kërkojë më pak prej vendit të vetë, ku ambicia e tij zvogëlohet derisa të përshtatet me atë që nuk ndryshon, ku padrejtësia nuk pranohet sepse është bërë e drejtë, por sepse është bërë e zakonshme.

Kjo është një nga humbjet më të rënda që mund t’i ndodhë një shoqërie.

Jo kur qytetari zemërohet.

Kur qytetari mësohet.

Mësohet se për një punë duhet dikush.

Se për një të drejtë duhet një mik.

Se talenti nuk mjafton.

Se vota jepet, por shteti mbetet larg.

Se fëmija duhet përgatitur më mirë për t’u larguar sesa për të ndërtuar këtu.

Se ai që nuk pranon të hyjë në një rreth të caktuar duhet të mësohet me vetminë e zgjedhjes së vetë.

Unë nuk dua ta pranoj këtë si karakter shqiptar.

Shqiptari nuk ka mbijetuar shekuj sepse ka qenë i lindur për nënshtrim.

Përkundrazi, historia jonë është plot me njerëz që kanë ditur ta ruajnë shtëpinë, emrin, besimin, gjuhën, tokën dhe dinjitetin edhe kur koha nuk ua ka bërë të lehtë.

Ajo që duhet të rikthejmë sot nuk është një romantizëm për të shkuarën.

Është aftësia për të mos e konsideruar të pashmangshme atë që është thjesht bërë e zakonshme.

Pikërisht këtu e vendos kuptimin e Rinisjes.

Jo te mosha.

Jo te pretendimi se Shqipëria duhet t’u dorëzohet disa njerëzve vetëm sepse janë më të rinj se të tjerët.

Rinisja, për mua, është vendimi për t’ia nisur përsëri aty ku zakoni na ka bindur se nuk ia vlen më.

Një familje mund t’ia rinisë.

Një sipërmarrës mund t’ia rinisë pas një dështimi.

Një njeri që është larguar mund të gjejë arsye të lidhet përsëri me vendin e vetë.

Një e djathtë mund t’ia rinisë duke kujtuar se liria nuk është privilegj për të fortin, por e drejtë e personit.

Një politikë mund t’ia rinisë duke pranuar se qytetari nuk është klient, militant, dekor elektoral apo numër në një turmë.

Edhe një Republikë mund t’ia rinisë marrëdhënies së saj me njeriun.

Jo duke pretenduar se gjithçka që ishte përpara nesh duhet rrëzuar.

Jo duke shpallur çdo njeri të djeshëm fajtor.

Por duke refuzuar që gabimi të fitojë të drejtën e përjetësisë vetëm sepse ka zgjatur shumë.

Më 21 gusht nuk po ju ftoj të besoni se unë kam në dorë një fuqi që nuk e kam.

Nuk po ju premtoj një mrekulli politike.

Po ju ftoj në diçka shumë më të thjeshtë dhe, për mua, shumë më serioze, të shihemi përtej ekranit dhe të provojmë nëse ekzistojnë ende njerëz që mendojnë se Shqipërisë mund t’ia rinisim pa ia dorëzuar askujt.

Mund të vini vetëm për të parë.

Mund të vini pa u anëtarësuar.

Mund të vini pa më dhënë të drejtë në gjithçka.

Sepse fillimi i një politike më të denjë nuk është çasti kur të gjithë mendojnë njësoj.

Është çasti kur njeriu nuk ka më nevojë të humbasë veten për të hyrë në një punë të përbashkët.

Kjo është Rinisja që dua të provoj.

Jo Shqipërinë që harron çfarë ka qenë.

Shqipërinë që refuzon të besojë se ajo që është sot, është gjithçka që mund të bëhet nesër.

Arian Galdini