Poezi: Ai që nuk zgjodhi asnjë shkallë!

Nga Arian Galdini

Në mëngjes,

kur qyteti nxori nga depot e veta

shkallë të reja,

tabela të reja,

zëra të rinj

për të njëjtën lartësi të vjetër,

ai doli nga një rrugë anësore

me një pykë druri në xhep.

Ishte e vogël.

E prerë shtrembër,

e nxirë pak në njërën anë,

me një erë të vjetër vaji

dhe me atë heshtje të veglave

që kanë hyrë shumë herë poshtë sendeve

pa u parë nga askush.

Nuk kishte shkëlqim.

Nuk kishte emër.

Në dorën e dikujt tjetër

mund të ishte hedhur tutje

si mbetje e një dërrase,

si copë pa punë,

si dru që nuk mban dot as zjarrin mirë.

Në xhepin e tij,

ajo kishte peshën e një vendimi

që nuk kërkonte dëshmitar.

Qyteti po ngjitej.

Në ekranet e mëdha

njerëzit flisnin për rritje,

për sukses,

për fitore të matur me dritë,

për emra që duhej të përsëriteshin

derisa të dukeshin të vërtetë.

Në një reklamë,

një grua e qeshur

rrinte në majë të një ndërtese

me duart hapur,

si të kishte mposhtur tokën.

Në tjetrën,

një burrë tregonte një shkallë të artë

që ngjitej drejt një dere

të varur në ajër.

Poshtë, në trotuar,

një fëmijë u pengua

te kapaku i hapur i një kanali,

u ngrit shpejt

dhe pa rreth e rrotull

nëse dikush e kishte parë.

Askush nuk e pa.

Të gjithë po shikonin lart.

Burri me pykën

nuk u ndal te reklamat.

Në xhep, druri trokiste lehtë

sa herë që ai hidhte hapin,

jo si muzikë,

por si kujtesë e vogël

se jo çdo gjë që vlen

duhet të shfaqet mbi sy.

Te hyrja e bashkisë

kishin vendosur një tryezë të gjatë

për formularë, ankesa, kërkesa,

premtime të printuara bukur

dhe stilolapsa të lidhur me fije plastike.

Tryeza lëkundej.

Pak.

Mjaftueshëm

që një grua e moshuar,

e përkulur mbi emrin e vetë,

ta humbiste shkronjën e fundit,

ta fshinte me majë thoi,

ta niste prapë,

dhe të skuqej në heshtje

si të ishte ajo fajtore

për drurin që nuk rrinte drejt.

Burri u afrua.

Nuk tha asgjë.

Nxori pykën,

u ul pranë këmbës së shkurtër,

e shtyu ngadalë poshtë saj,

derisa druri gjeti masën

që i mungonte.

Tryeza pushoi.

Gruaja shkroi emrin.

Këtë herë,

shkronjat shkuan deri në fund.

Ajo ngriti sytë,

por burri ishte ngritur tashmë.

Mirënjohja mbeti pak në ajër,

pa gjetur fytyrë ku të ulej.

Në shkallët e ndërtesës

ngjiteshin njerëz me dosje,

me vula,

me fjalë të mësuara,

me atë nxitim të zyrave

ku jeta shpesh pret në korridor

derisa dokumenti të gjejë dorën e duhur.

Ai i pa shkallët.

Nuk kishin faj.

Ishin gur,

hekur,

pastrim mëngjesi,

dritë e ftohtë mbi cepa.

Faji rrinte më lart,

aty ku njerëzit kishin harruar

se ngjitja nuk e bën drejt

atë që nisi shtrembër.

Ai doli.

Në shesh kishin ngritur një skenë.

Mikrofonat prisnin gojë.

Kamerat prisnin fytyra.

Dritat prisnin dikë

që të dukej i domosdoshëm.

Një i ri me kostum të ngushtë

pyeste kalimtarët

çfarë do të bëheshin

po t’u jepej edhe një jetë.

Dikush tha, më i pasur.

Dikush tha, më i njohur.

Dikush tha, larg prej këtu.

Kur mikrofonin ia afruan burrit,

ai pa poshtë.

Një kabllo ishte përdredhur

nën këmbët e njerëzve

dhe po pengonte një djalë të vogël

që ndiqte të ëmën

me një bukë në dorë.

Burri u ul.

E zgjidhi nyjën e kabllos,

e shtyu anash,

dhe djali kaloi

pa e rrëzuar bukën.

Mikrofoni mbeti pezull.

Në ekran nuk doli përgjigje.

Vetëm për një çast,

në mes të sheshit,

u dëgjua kërcitja e lehtë

e qeses së bukës

në duart e fëmijës.

Pastaj turma e mori prapë zërin.

Në qoshe të sheshit

një mollë e kafshuar

rrinte mbi një gazetë të palosur.

Askush nuk e kishte vendosur aty

për të thënë diçka.

Vajza që mbante telefonin lart

e uli dorën pak.

Pa mollën,

pa gazetën,

pastaj pa ekranin e vetë

si të kishte kapur në xham

një fytyrë që nuk ishte më krejt e saj.

Nuk u largua nga turma.

Nuk bëri revoltë.

Vetëm nuk e ngriti menjëherë

telefonin përsëri.

Në mbrëmje,

kur skena u çmontua,

mbetën karrige të palosura,

gota plastike të shtypura,

një shirit letre i ngjitur në pllakë

dhe një plak që mblidhte kabllot

me durimin e njerëzve

që e dinë se pas çdo fjalimi

dikush duhet të mbledhë atë

që mbetet në tokë.

Burri mori dy karrige

nga ana e fundit.

Plaku e pa,

nuk foli,

pastaj e lejoi.

Ata i vendosën bashkë,

njërën mbi tjetrën.

Druri trokiti mbi dru.

Ajo trokitje

nuk i ngjante duartrokitjes.

I ngjante punës

kur kthehet në vendin e saj.

Plaku tha vetëm:

“Mirë.”

Fjala nuk u zgjerua.

Nuk kishte nevojë.

Më vonë,

në një oborr të ngushtë

mes pallatesh,

dy djem po grindeshin

për një biçikletë të vjetër.

Rrota e përparme fërkohej

me një copë hekuri të shtrembër

dhe nxirrte një zë të hollë,

si ankesë e mbetur

prej një gjëje

që nuk di të thotë ku i dhemb.

Burri nuk pyeti kujt i takonte biçikleta.

U ul pranë saj,

preku frenën,

drejtoi pak timonin,

shtyu me gisht metalin

që fërkohej kot.

Rrota u kthye.

Pa zhurmë.

Djemtë heshtën.

Pastaj njëri tha:

“Merre ti një xhiro.”

Tjetri,

që pak më parë e mbante timonin

si të ishte kufi mbretërie,

ia la.

Biçikleta bëri një rreth të vogël

në oborr.

Asnjë miqësi nuk u shpall.

Vetëm një rrotë

nuk qau më

kundër hekurit.

Ai u largua

pa parë nëse djemtë

do të kujtoheshin për të.

Nata ra ngadalë.

Qyteti i ndezi vitrinat.

Fytyrat u bënë më të bardha,

më të lodhura,

më të gatshme për t’u harruar.

Në një cep,

dikush fliste për liri

duke ngritur dorën shumë lart.

Pak më tej,

një ekran shiste këshilla

për t’u bërë i paharrueshëm

brenda shtatë ditësh.

Burri ndaloi para një shkolle.

Nga oborri vinte era e gjetheve të lagura.

Te gardhi anash,

dy dërrasa përplaseshin nga era.

Tak.

Pastaj prapë.

Tak.

Zhurmë e vogël,

por e ngulët.

Ajo mund t’ia prishte gjumin

një fëmije me temperaturë,

një plaku me kocka të dhimbshme,

një gruaje që kishte larë enët vonë

dhe më në fund kishte ulur trupin

në shtrat.

Burri pa rreth e rrotull.

Rruga ishte bosh.

Nxori pykën.

E mbajti pak në pëllëmbë.

Druri kishte marrë ngrohtësinë e trupit.

Në skajin e hollë

një çarje e imët

dukej si vijë në dorë.

E futi midis dërrasave,

aty ku era gjente vend

për t’i përplasur.

Gardhi u ndal.

Jo për gjithmonë.

Për atë natë.

Një zhurmë më pak

hyri në gjumin e lagjes.

Ai mbeti pa pykën.

Xhepi iu duk më i lehtë.

Për herë të parë atë ditë,

nuk i mungoi gjë.

Kur u kthye nga sheshi,

ekrani ishte fikur.

Në vendin ku turma kishte qëndruar

kishte mbetur një karrige e vetme,

me njërën këmbë pak më të shkurtër.

Ai e pa.

Dora i shkoi nga xhepi.

Pastaj u ndal.

Pyka nuk ishte më aty.

Karrigia u tund pak nga era,

por nuk ra.

Ajo karrige

i përkiste dikujt tjetër.

Ai vazhdoi.

Diku pas tij,

te gardhi i shkollës,

dy dërrasa nuk përplaseshin më.

Askush nuk e dinte.

Fëmijët do të flinin

pa e marrë vesh.

Plaku nuk do ta falënderonte.

Gruaja nuk do ta përmendte.

Qyteti nuk do ta shënonte askund.

Të nesërmen,

dikush do të ngrinte prapë një skenë.

Dikush do të shpallte prapë një fitore.

Dikush do të tregonte prapë

si ngjitet njeriu

pa u ndalur kurrë.

Por atë natë,

në një gardh të çarë,

një pykë e vogël

mbante larg zhurmën

nga gjumi i të panjohurve.

Vetëm mbante qetë

dy dërrasa

që era

nuk i linte dot

të pushonin vetë.

Arian Galdini