Poezi: Anatomia e një fshirjeje…

Nga Arian Galdini

Kur shembën shtëpinë e vjetër,

muri i dhomës së ngrënies

mbeti një natë vetëm

përballë qiellit.

Fotografia kishte ikur.

Gozhda jo.

E shtrembër prej viteve,

mbante ende mbi vete

peshën e asaj që nuk varej më aty.

Rreth saj, muri kishte një katërkëndësh

më të çelët,

që korniza ia kishte kursyer diellit.

Tryeza, katër plagë të zbehta në dysheme

ku këmbët kishin qëndruar gjatë.

Vija e dollapit.

Njolla e sobës.

Shtëpia kishte humbur çatinë

dhe hëna, për herë të parë,

hyri në dhomë

pa kaluar nga dritarja.

Ndriçoi gjithçka që mungonte.

Të nesërmen erdhi fadroma.

Në gurin e një godine

një emër i ri hyn

me daltën e fitimtarit.

Shkronjat e vjetra merren.

Vrimat që i mbanin

nuk dinë të largohen.

Kur bie shi,

uji hyn në to

dhe një emër që askush nuk e lexon më

mbushet me qiell.

Një grua ndalet.

Vë pëllëmbën mbi gur

dhe e lë aty

më gjatë nga ç’duhet

për të lexuar.

Pastaj ikën.

Në mermer mbetet

avulli i pesë gishtave.

Në një shtëpi tjetër

fotografia ruhet kështu prej vitesh.

Dikush është prerë prej saj.

Të tjerët afrohen

pa bërë asnjë hap.

Një krah mbetet në ajër

duke përqafuar

atë që gërshëra mori.

Një sy vazhdon të shohë

drejt një vendi të bardhë.

Një buzëqeshje,

e shpëtuar përgjysmë,

nuk ka më kujt t’i mbërrijë.

Në arkiv

një burrë hap dosjen e vetë.

Emri është i saktë.

Data e lindjes po.

Fotografia i ngjan.

Vetëm një fjali mungon.

Ai e di ku ka qenë.

Paragrafi që vjen pas saj

fillon me shkronjë të vogël.

Rri gjatë mbi atë germë.

Nuk e prek.

Mbyll dosjen.

Kur çohet,

karrigia mban për pak

formën e shpinës së tij.

Pastaj edhe ajo kthehet ngadalë

në send.

Mund ta ndërrosh emrin.

Mund të mësosh një gjuhë tjetër

derisa një natë

të shohësh në ëndërr shtëpinë e fëmijërisë

dhe të mos dish në cilën gjuhë

të thërrasësh nga oborri.

Mund të betohesh

se nuk të dhemb më.

Por dikush shqipton një fjalë

siç e shqiptonte dikur një njeri

që nuk jeton.

Dora jote lë gotën.

Pa të pyetur,

kërkon mbi tavolinë

një dorë tjetër.

Nuk e gjen.

Gotës i dridhet ende uji.

Ka duar që fshijnë

pa dashur të zhdukin.

Një nënë merr nga dollapi

këmishën e të vdekurit.

Në mëngën e djathtë

ka mbetur një rrudhë

që nuk i bindet hekurit.

Ajo e shtrin mbi shtrat.

Rregullon jakën.

Kalon pëllëmbën

mbi kraharorin bosh.

Pastaj e palos.

Mes dy palëve të stofit

mbetet një hapësirë

në formën e një trupi të palosur.

E fut në fund të dollapit

që fëmija të mos e shohë.

Dora që pak më parë

rregulloi jakën

është e njëjta dorë

që e fsheh.

Shekuj më parë,

mbi një pergamenë,

një teh hoqi shkrimin e vjetër.

Rrathë, vija, matje

u holluan nën teh.

Mbi plagën e faqes

hyri një lutje.

Shekujt bënë atë që dinë,

kaluan.

Pastaj një dritë

që syri nuk e kapte

hyri në fletë.

Nën lutje

u shfaqën vijat.

Mbi vijat

lutja vazhdoi.

Faqja kishte mbajtur të dyja

duke u holluar.

Studiuesi afroi fytyrën.

Këtu tehu kishte kaluar lehtë.

Këtu ishte kthyer.

Këtu dora kishte shtypur më fort.

Dhe këtu,

pak përpara se boja e re të vazhdonte,

kishte ngurruar.

Një ndalesë e vogël,

pa fjalë,

kishte mbetur nën shkrim

për shekuj.

Pastaj e njëjta dorë

kishte vazhduar.

Mund të ketë pasur nevojë

për një faqe bosh

më shumë sesa ne kemi nevojë sot

për të gjetur çfarë ishte poshtë.

Mund të ketë besuar

se shkrimi i ri vlente më shumë.

Mund të mos ketë menduar asgjë.

Asnjërën prej këtyre

fleta nuk e di.

Ajo mban vetëm presionin.

Ti e merr në duar.

Drita hyn

atje ku materiali është dorëzuar më shumë.

Jo aty ku fjala ishte më e keqe.

Jo aty ku fjala ishte më e shenjtë.

Aty ku dora hyri.

Në vendin më të hollë

faqja pothuaj mungon.

Megjithatë mban.

Arian Galdini