Poezi: Aty ku drita nuk ka emër!

Nga Arian Galdini

Në spital, pas mesnate,

korridori ishte i bardhë

me atë bardhësi

që nuk të ngushëllon.

Ashensori erdhi ngadalë.

Mbi derën e tij

u ndez një numër i vogël,

aq i zbehtë

sa dukej sikur edhe metali

kishte mësuar të fliste ulët

në vendet ku njerëzit presin lajme.

Një burrë hyri i pari.

Këmisha i rrinte keq mbi trup,

sytë nuk kërkonin njeri,

dhe në dorë mbante një qese barnash

si të ishte gjëja e fundit

që e lidhte me rregullin e ditës.

Dera nisi të mbyllej.

Pastaj u dëgjua një hap tjetër

në fund të korridorit.

Jo hap i shpejtë.

Vetëm një grua e moshuar

që vinte duke mbajtur murin me bërryl,

me një shall të hollë në qafë,

dhe me hapin e dikujt

që nuk do të dëgjohet.

Burri mund të kishte ikur.

Por gishti i tij

u kthye te butoni.

Nuk bëri gjest të madh.

Nuk ngriti sytë për t’u parë.

Vetëm e mbajti shtypur

atë rreth të vogël të ndriçuar,

derisa gruaja arriti

dhe hyri brenda

pa kërkuar falje për ngadalësinë e saj.

Vetëm një derë

nuk u mbyll shumë herët.

Ashensori zbriti.

Numrat ndërruan ngadalë,

një kat,

pastaj një tjetër.

Gruaja shikonte dyshemenë.

Burri shikonte qesen e barnave.

Midis tyre

rrinte ajo sekondë e mbajtur hapur.

Askush nuk i dha emër.

Kur dera u hap në katin poshtë,

ata dolën

pa e falënderuar njëri-tjetrin.

Në metal kishte mbetur

ngrohtësia e gishtit.

Arian Galdini