Poezi: Aty ku tehu nuk prek mishin!

Nga Arian Galdini

Jo çdo gjë që na shpëton

vjen me shkëlqim.

Nganjëherë shpëtimi është më i vogël,

një ndalim në dorën që mund të godiste,

një fjalë e mbajtur

para se të bëhej plagë në gojën e tjetrit,

një turp i mirë

që mbërrin vonë,

por ende në kohë.

Unë nuk u besoj më shumë

gjërave që duken të mëdha menjëherë.

Shumë fytyra rriten në xhama.

Shumë zëra bëhen të fortë në tregje.

Shumë zemërime vishen si drejtësi.

Shumë njerëz ngrihen

duke e bërë dikë tjetër

shkallë nën këmbët e tyre.

Por ajo që ruan njeriun

zakonisht nuk ngrihet.

Rri poshtë,

në atë vend ku mendimi mbaron

dhe dora mbetet vetëm

me atë që mund të bëjë.

Aty,

nëse ende ka jetë brenda nesh,

tehu ndalet

para se të prekë mishin.

Jo nga mirësia e hekurit.

Jo nga frika e dënimit.

Jo sepse dikush po sheh.

Ndalesa vjen prej një kujtese

më të vjetër se arsyeja,

prej një ligji të heshtur

që nuk di të mbrohet me fjalë,

por di ta rëndojë dorën

në çastin kur ajo kërkon

të bëhet e lehtë për të keqen.

Mos e shpall.

Sapo e shpallim,

fillojmë ta përdorim.

Dhe ajo nuk është aty

për të na bërë të dukemi të mirë.

Vjen nganjëherë

kur jemi gati të bëhemi të padrejtë

me arsye shumë të mira.

Kur dhimbja kërkon leje

të kthehet në mizori.

Kur humbja na pëshpërit

se tani kemi të drejtë

të marrim çfarë të mundemi.

Kur poshtërimi na mëson

një gjuhë më të ftohtë,

më të saktë,

më të ligë.

Në ato çaste

nuk na duhet shpëtim i madh.

Vetëm një ndalesë.

Një peshë e padukshme

mbi dorën që po lehtësohet.

Një kujtim pa figurë

që thotë,

jo kështu.

Kam parë njerëz

që e humbën këtë ndalesë.

Nuk u bënë menjëherë të këqij.

Në fillim vetëm u lodhën.

Pastaj nisën të qeshnin

me ata që ende kishin kujdes.

Pastaj e quajtën pjekuri

atë që ishte vetëm dorëzim.

Pastaj fituan shumë gjëra

dhe nuk mbeti kush brenda tyre

t’i gëzohej fitores.

Nuk u shkatërruan me britmë.

Ecën drejt çdo dite

me një pjesë më pak nga vetja,

derisa askush nuk e kuptoi

se njeriu që flisnin me emër

nuk banonte më aty.

Unë kam qenë afër asaj zbrazjeje.

E them pa stoli.

Ka çaste kur lodhja

të duket më bindëse se e vërteta.

Kur hakmarrja vjen e veshur pastër.

Kur një fjalë e pamëshirshme

duket më e drejtë

vetëm sepse më në fund

mund ta thuash.

Aty m’u rëndua dora.

Nuk më bëri të pastër.

Nuk më shpëtoi njëherë e përgjithmonë.

Vetëm më ndali

mjaftueshëm

që të mos ia shtoja botës

edhe një plagë tjetër

me nënshkrimin tim.

Nuk është aty

për të na bërë të dukemi të mirë.

Vetëm që të mos bëhemi të padurueshëm

për ata që ende na duan.

Mbahemi nga ajo që nuk pranuam të shkelim

edhe kur askush nuk pa këmbën tonë.

Nga një fjalë e lënë pa u thënë.

Nga një fitim i lënë të kalojë.

Nga një zemërim

që nuk gjeti trup tjetër

ku të banonte.

Te ajo gjë që nuk bëre,

sepse do të të nxirrte më të fituar

dhe më të ulët.

Te fjala që e përtype

që të mos e bëje tjetrin varr

të zemërimit tënd.

Te hapi që nuk hodhe,

jo nga frika,

por nga turpi i mirë

që ende të ruante pa zë.

Aty,

pa kurorë,

pa dëshmitar,

ende mbahemi.

Vetëm që,

në çastin kur dora mund të zbresë,

tehu të mbetet

pa mish.

Arian Galdini