Poezi: Çelësat në tokë!

Nga Arian Galdini

Në fillim nuk kishte qytet.

Kishte një fushë ku era nuk përplasej me asgjë,

një burim që rridhte për cilindo që përkulej

dhe një grua të moshuar

që ndante bukë për udhëtarët.

Copat i priste njëra pas tjetrës,

gjithnjë pak më të holla,

që buka të arrinte deri te dora e fundit,

ajo që ende nuk dukej në udhë.

Pranë burimit rrinte një fëmijë.

Një mëngjes gjeti një gur të lëmuar,

që i mbushte pëllëmbën.

E mori dhe pyeti:

- Me këtë do ta ndërtojmë qytetin?

Gruaja ia mori nga dora,

e lau ngadalë në ujë

dhe ia ktheu.

- Mbaje.

Fëmija priti fjalën tjetër.

Ajo nuk erdhi.

Nga udha mbërriti një punëtor

me çekanin të mbështjellë në një këmishë të vjetër.

Kur godiste, mbyllte syrin e majtë,

sikur muri mund t’ia kthente goditjen.

Pas tij erdhi një ushtar.

E la armën larg burimit

dhe u ul pranë ujit.

Kur hapi duart,

një gisht nuk iu hap.

Askush nuk e pyeti përse.

Punëtori ngriti një mur

që të mbante çatinë.

Ushtari i solli gurët,

një nga një.

Fëmija vendosi në themel

gurin që gruaja kishte larë.

Kur mbaroi çatia,

njerëzit fjetën poshtë saj.

Çatitë u shtuan.

Mes tyre u shkelën rrugë,

u ngrit një portë

dhe pranë saj një dhomë e ulët

ku ruheshin çelësat.

Fëmija u bë burrë.

Një mëngjes, qyteti

ia vuri çelësat në dorë.

Gruaja e uli pranë burimit

dhe preu bukën.

Të gjithëve u dha nga një copë.

Atij i dha më të voglën.

Burri pa bukën,

pastaj çelësat.

- Pse mua më pak?

Gruaja priti

derisa udhëtari i fundit të hante.

Pastaj tha:

- Tani.

Burri hëngri.

Pastaj erdhi dimri.

Gruri u pakësua.

Era goditi portën.

Nëpër shtëpi kaloi lajmi

se drejt qytetit po vinin njerëz të uritur.

Një burrë shkoi te muri

dhe nxori gurin e parë.

Një tjetër mbylli portën,

i mbajti çelësat

dhe, kur në shesh mbeti një bukë,

zgjati dorën i pari.

Askush nuk foli.

Burri me gurin ngriti krahun.

Nga ana tjetër e portës

erdhi një trokitje e hollë.

Një fëmijë godiste drurin

me një lugë të çarë.

Gruaja, tashmë e verbër,

erdhi deri te burimi.

Nuk preku as gurin, as çelësat.

Askujt nuk i tha ta hapte portën.

U ul pranë bukës

dhe filloi ta ndante.

Copën e parë

e bëri më të vogël se të dytën.

Të dytën,

më të vogël se të tretën.

Kur arriti te copa e fundit,

nuk e preu.

E shtyu drejt portës së mbyllur.

Luga trokiti sërish.

Burri me gurin uli krahun.

Dora mbi bukë u tërhoq.

Çelësat ranë në tokë.

Porta u hap.

Fëmija hyri

me lugën ende në dorë,

mori copën e fundit

dhe u ul pranë burimit.

Të nesërmen,

gurin e vunë sërish në mur.

Llaçi u tha,

por në njërën anë të gurit

mbeti një vijë e hollë.

Që prej asaj nate,

sa herë kalonin nga një dorë në tjetrën,

çelësat rrinin një çast në tokë,

pa i përkitur askujt.

Gruaja u plak

derisa një mëngjes nuk erdhi më.

Pranë burimit mbetën disa thërrime

dhe një gropë e cekët në dhe,

aty ku kishte ndenjur për vite.

Fëmija i dikurshëm, tashmë plak,

u ul atje.

Atë mëngjes,

çelësat rrinin në tokë.

Nga udha erdhi një djalë.

Plaku preu bukën

dhe i dha copën më të madhe.

Djali hëngri pranë ujit.

Mbetjen e bukës

e mbajti në njërën dorë.

Pastaj u ngrit

dhe shkoi te muri.

Kaloi gishtat mbi gurët.

Te guri i parë,

gishti iu ndal në vijën e hollë.

E shtyu.

Guri lëvizi.

Djali e nxori.

Pak pluhur llaçi

ra mbi bukën në dorën tjetër.

Nga porta e hapur hyri era

dhe kaloi mbi çelësat në tokë.

Plaku pa duart e djalit.

Nuk tha asgjë.

Arian Galdini