Poezi: Davidit dhe Martinit!

Nga Arian Galdini

Nuk po vini në jetë

në një shekull që pret.

Po vini

në kohën kur drita mbërrin më shpejt se urtia,

kur lajmi hyn në shtëpi

para bukës së prerë,

kur një zë i largët

kalon murin, xhamin, natën

dhe ulet në tryezë

si të ishte i gjakut tonë.

Prandaj nuk ju thërras

të jeni të qetë.

Qetësia, sot,

shpesh është vetëm mpirje.

Dhe mpirja

është porta më e butë

nga ku hyn humbja.

David.

Martin.

Dy emra

që ende rrinë lehtë në gojën time,

po jo lehtë në kohë.

Dy emra

mbi të cilët kjo botë

do të provojë

jo gjithmonë goditjen,

jo gjithmonë britmën,

por atë dritë të ftohtë

që hyn pa trokitur

dhe e gjen njeriun

atje ku mendon

se është më i mbrojtur.

Ky vend e di

me brigje pa kthim,

me male që mbajnë barrë pa emër,

me rrugë hapur në dimër.

Një frikë që ndizet larg

ju arrin para natës.

Një luftë pa emrin tuaj

ju hyn në gjak

përmes zërit, përmes pamjes, përmes ankthit.

Një gënjeshtër e punuar mirë

e kalon kufirin më shpejt se e vërteta.

Një fytyrë e sajuar

mund t’ju mësojë më herët

se fytyra e njeriut të vërtetë.

Një zë i rremë

mund t’ju flasë

si të ishte gjaku juaj.

Një mbrëmje,

kur energjia iku për pak

dhe qyteti mbeti

si i zhveshur nga vetja,

ju pashë të dy

në atë heshtje të papritur

që e bën dritën e rrallë

më të rëndë se zakonisht.

Në errësirën e shkurtër

fytyrat nuk kishin më mbështetjen e pajisjeve,

as të dritareve të ndezura përballë,

as të lëvizjes së pafund të gjërave.

Mbetët vetëm ju,

frymëmarrja,

një korridor i gjatë,

dhe unë.

Martin,

te ti lëvizja u ngrit e para,

si gjithmonë.

Jo nga frika.

Po nga ajo gjallëri

që s’e duron boshin

pa e mbushur me trup.

David,

te ti rrihte një tjetër rend,

më i fshehtë,

më i ngadalshëm,

si kur një dorë e padukshme

e vë shpirtin të dëgjojë

para se ta vërë të bëjë.

Diku larg

një sirenë e hollë

e preku ajrin e qytetit.

Jo aq sa për panik.

Mjaftueshëm sa për kujtesë.

Mjaftueshëm

që bota të hynte në korridorin tonë

pa trokitur.

Martini e ngriti kokën i pari.

Në qafë iu tendos një vijë e hollë.

Sytë i shkuan përpara

para se këmbët ta kishin vendosur ende drejtimin.

Davidi nuk foli.

Vetëm e ktheu trupin pak,

si ai që s’i beson menjëherë zhurmës,

po i jep vetes

gjysmën e një çasti

për të mos u bërë zhurmë edhe ai.

Aty

nuk ishte më fjala për errësirën.

As për sirenën.

As për ndërprerjen.

Martin,

te tëmthi të doli

një damar i hollë.

David,

te ty heshtja rrihte

më herët se zëri.

Dhe në atë korridor

babai nuk rrinte

për t’ua hequr botën.

Rrinte.

Një ditë

do t’ju dalin përpara

fytyra që kërkojnë nënshtrim

jo me urdhër,

po me buzëqeshje.

Zëra që kërkojnë shpirtin

jo me britmë,

po me afërsi.

Drita që s’ju verbojnë menjëherë,

po ju mësojnë ngadalë

të mos e dalloni më

shkëlqimin nga drita.

David.

Martin.

Pesha.

Kur t’ju vijë në dorë

vrulli i epokës,

drita e rreme,

liria që s’të mban,

zemërimi që lyp trup,

shpëtimi rri

në dorën që ndalet

para dëmit.

Dhe nëse një ditë

gjithçka rreth jush dridhet,

zëri,

qyteti,

koha,

drita,

bota vetë,

atëherë bëhuni ata

pas të cilëve

dheu mbetet pak më i rëndë….

Arian Galdini