Poezi: Dy bijve të mij…

Nga Arian Galdini

Kjo botë

i njeh më shpejt

ata që kalojnë lehtë nëpër sy

se ata pas të cilëve

dheu mbetet pak më i rëndë.

Jo si dy fëmijë

që duhen mbajtur gjatë larg pluhurit të ditës,

larg dritës së rreme,

larg asaj lehtësie

që e bën njeriun të duket

para se ta bëjë të denjë.

Ju shoh si dy emra

mbi të cilët koha,

pa zë, pa shenjë, pa ceremoni,

ka filluar të ulë dorën e vet.

David.

Martin.

Dy emra që dita i thërret lehtë,

po koha i dëgjon rëndë,

si kambana të mbajtura nën dhe

derisa zëri t’u zërë peshë.

Sot hyjnë lehtë në shtëpi

me hapin ende të pambushur të fëmijërisë,

por një ditë

do të dalin përpara botës

jo si tinguj të vegjël

që i merr era,

por si diçka që do të duhet të mbajë,

të mos lëshojë,

të mos thyhet,

të mos bëhet dëm.

Nga dera,

nga gota,

nga luga,

nga këpucët

që ruajnë në heshtje formën e hapit të djeshëm,

nga lidhësja

që nuk lihet të zvarritet te pragu,

dhe nga topi i lënë në dysheme,

i cili pushon së qeni vetëm top

dhe bëhet rrumbullaku i botës

në dorë.

Me gur,

me bukë të ndarë në varfëri,

me çati që s’u mbajtën vetëm nga trarët

por nga duar që nuk i lanë të bien.

Me malin

që mban agimin mbi shpinë

pa i kërkuar emër dritës.

Me lumin

që lëviz gjithë ditën

dhe prapë nuk e humb

fytyrën e qiellit.

Me bukën

që edhe kur është pak

ruan ligjin e ndarjes.

Me pragun,

ku njeriu del nga vetja e lehtë

dhe hyn

në atë që peshon.

Para se oborri

të marrë frymën e parë,

para se dritarja

të mbledhë dritën mbi xham,

para se luga të gjejë gotën

dhe dita të nisë

të thërrasë veten ditë,

mëngjesi hyn në shtëpi.

Hyn mbi bukën e mbetur nga mbrëmja,

mbi kupën me ujë,

mbi xhamin ende të zbehtë,

mbi këpucët

që ruajnë në heshtje

formën e hapit të djeshëm,

mbi topin te pragu,

si mbi një provë të vogël

që nuk e di ende emrin e vet.

Martini afrohet i pari.

Te ai lëvizja vjen si frymë,

si diçka që s’pret dot gjatë

brenda vetes.

Këmba i jep topit

atë shtysën e vogël

me të cilën bota,

kaq shpesh,

del nga masa

pa bërë ende zhurmë.

Topi shkon një hap.

Davidi s’flet.

Shputa i bie përmbi

para se rrumbullaku i dheut

të hyjë te kupa.

Uji dridhet,

po nuk del.

Kupa ngrihet pak më larg skajit,

ulet sërish.

Është lëvizur kufiri.

Pastaj topi kthehet.

Shputa e mban një çast.

Pastaj muri e merr.

Më vonë buka bie.

Jo me tragjedi,

jo me zhurmë,

jo si simbol i kërkuar me zor,

por ashtu si bien gjërat

që mbajnë jetën,

kur dora është ende

duke u mësuar me peshën e vet.

Buka ngrihet.

Vendoset prapë.

Pastaj thërrimet mblidhen në pëllëmbë,

çohen te dritarja,

hapen për zogjtë.

Pak më tej

një lidhëse rri e zgjidhur te pragu.

Trupi përkulet.

Dy gishta e marrin.

Vrima pas vrime,

nyja gjen formën e vet.

Asnjë sy nuk afrohet.

Asnjë zë nuk ngrihet.

Asgjë nuk shkruhet për këtë.

Pastaj vjen ajo që s’ka fytyrë.

Vjen si dritë pa ngrohtësi në fytyrë.

Si zë që kërkon të hyjë mes teje dhe vetes.

Si sy që copëtohet

para se të mësojë të shohë.

Një zë vjen nga dhoma tjetër,

i shpejtë,

i mprehtë,

si gjë që kërkon të hyjë mes jush

pa leje.

Martini e merr topin

me të dyja duart.

Për një çast

i gjithë trupi i shkon përpara.

Te tëmthi i del

një damar i hollë.

Davidi rri.

Një dorë i ngrihet pak.

Pastaj ulet.

Vetëm e sheh.

Topi bie prapë në dysheme.

Kupa rri.

Uji rri.

Pragu rri.

Shtëpia e di:

jo çdo gjë që s’u thye

shpëtoi pa provë.

Asnjëri nuk flet.

Ky ujë

që u drodh

e nuk doli.

Arian Galdini