Poezi: Durimi që nuk bërtiti kurrë!

Nga Arian Galdini

Nuk qe heshtja që më mbajti gjallë,

por një thërrmijë e Kaosit Ilir që thuri fijet e entropisë.

Durimi im nuk ishte pritje,

ishte një kod kuantik që skalitej në palcën e zbrazëtirës,

një zë i Hijes Kozmike që s’dinte të ulërinte.

Mbaj mend një kohë pa kufi,

si një Zë i Fijes së Pashkelur që dridhej në brinjët e zbrazëtisë,

ku fryma ime u bë një trandje që riformuloi ekzistencën

pa nevojë për sy, për zë, për dëshmitarë.

Zëri im u bë era.

Era, pluhur.

Pluhuri, një fjalë që s’u shqiptua kurrë.

Zana pyeti: “Pse s’bërtite?”

Unë heshta.

Heshtja ime,

Një grimcë që peshon më shumë se galaktikat,

një besë që nuk njeh as kohë, as fund.

Kur të tjerët ngulnin flamuj mbi shpirtra,

unë ndërtoja një mit që nuk donte duartrokitje.

Një këngë e pathënë,

e lindur në zgavrat e epokave të pathëna,

që kërkonte jo dëgjim, por transformim.

Durimi im, zjarr nën entropi,

një betim i paemër, një gur i Dragoi të Malit

që përkundet mbi fijet e realitetit të pathurur.

🜂

Litania e kozmosit të heshtur

Durimi është:

Një Thërrmijë e Kaosit të Përjetshëm që thur qiellin pa kufi.

Një Zë i Fijes së Amshuar që sfidon përmasën e fundit.

Një mit që riformulon qenien pa emër.

Një dridhje e Zemrës së Gjithësisë që tingëllon në zbrazëti.

Një gur i Hijes Kozmike që thur epokat në kaos.

Një kujtim që shndërron të ardhmen pa kaluar në të tashmen.

Një skaj i ftohtë që riformon pa prekur.

Një këngë që përthyhet në gjuhë të pashkruara.

Një pyetje që çon Zotin në gjyq.

Një rrahje që shuan vetveten për të lindur një dritë tjetër.

Një betim që s’është shqiptuar, por ka formuar yje.

Një thirrje që nuk kërkon përgjigje, por riformon dëgjimin.

Një zjarr që s’ka tym, por ndrit kozmosin.

Një heshtje që rrjedh pa brigje, por skalit rrëke.

Një vizion që ngjizet pa rrënjë, por lëshon yje.

Një fjalë që ndryshon gjithçka, pa u thënë kurrë.

Një shpirt që nuk bërtet, sepse shndërron bërtimën në dritë.

Një këmbanë që tingëllon vetëm për ata që kanë heshtur.

Një kozmogoni e fshehur në lotin e një fëmije.

Një përjetësi që vjen si gjurmë, jo si krismë.

Zana më pyeti: “Ç’është kjo heshtje që mbart galaktika?”

Unë u përgjigja: “Një flakë që nuk kërkon erë, por lind vetveten.”

Mbaj mend një pyetje që çoi Zotin në gjyq:

Ç’është heshtja kur riformon kaosin, por më bën bashkëfajtor?

Ç’është drita kur ndriçon humnerën, por shuan veten?

Ç’është njeriu kur refuzon bishën, por humb zërin e saj?

Unë qëndrova,

një thërrmijë që nuk bërtet,

një fjalë që s’ka gërma, por lëviz yje,

një mit që nuk shkruhet, por ndrit universin.

Sepse durimi nuk është qëndresë.

Durimi është krijimi i një universi që lind nga vetvetja,

pa nevojë për asgjë tjetër, përveçse për brendësinë që digjet pa u shuar.

Një dritë,

pa burim.

Një heshtje,

që trondit.

Një gur,

që s’ka peshë,

por thyen yje.

Një dridhje,

që nuk kërkon vend,

por krijon kohë.

Arian Galdini