Poezi: Fari pas hartave!

Nga Arian Galdini

Në vitin kur hartat hynë në xhepat tanë

dhe deti u mbush me vija

që ndiqnin anijet përtej syrit,

erdhi urdhri për ta shuar farin.

Shkruhej se drita mbi shkëmb

i përkiste një kohe të kapërcyer.

Qielli jepte koordinata,

rrymat përllogariteshin,

stuhitë shfaqeshin në ekran

ndërsa mbi breg kishte ende diell,

dhe një pikë mund të ndiqej

edhe kur toka nuk dukej më.

Ti e lexove letrën deri në fund.

Nuk e grise.

Nuk e quajte gënjeshtër.

E palose dhe e vure në regjistër,

pranë hartave të reja

që kishe mësuar t’i lexoje pa mua.

Pastaj prite mbrëmjen,

fshive kripën nga xhami

dhe ndeze llambën.

Unë isha ende aq i ri

sa e ardhmja më dukej e vetmja gjë

që nuk duhej të jepte llogari.

Më vinte turp nga duart e tua,

nga era e vajit në rroba,

nga shkallët që ngjisje çdo natë

për anije që, sipas nesh,

nuk kishin më nevojë

për një dritë në breg.

- Për kë e ndez? të pyeta.

Këtu nuk vjen më askush.

Ti kontrollove fitilin,

shënove forcën e erës

dhe hodhe sytë nga horizonti.

Nuk më dhe përgjigje.

Poshtë nesh, dallgët rrihnin shkëmbin

ku prej shekujsh kishin kërkuar breg

ata që vinin me armë,

ata që vinin me mallra

dhe ata që, duke ikur,

kishin mundur të merrnin me vete

veç fëmijët.

Drita binte njësoj

mbi armën, mbi trastën,

mbi duart që mbanin një fëmijë.

Dikush kërkonte breg.

U largova në pranverë.

Mora librat, dy këmisha

dhe bindjen se po lija pas

gjithçka që nuk dinte të përtërihej.

Në qytet mësova

çfarë mund të bënin hartat.

Një sinjal i dobët

nxirrte një anije nga mjegulla.

Një pikë e humbur gjendej

atje ku syri yt

nuk do të arrinte kurrë.

Por në dhomat ku punonim,

luftërat kalonin pa erën e barutit,

uria pa zhurmën që bën trupi

kur nuk ka më çfarë të tresë,

dhe mbytjet pa na lagur këpucët.

Në fund të turnit

ia dorëzonim ekranin njëri-tjetrit.

Pikat vazhdonin të lëviznin.

Ne shkonim në shtëpi.

Ti shkruaje rrallë.

Nuk më këshilloje.

Nuk më kërkoje të kthehesha.

Më tregoje se pulëbardhat

kishin fluturuar ulët,

se kripa po hante vidat e dritares,

se motori i rrotullimit humbiste një rrahje

sa herë frynte nga deti i hapur.

Pas fjalës së fundit

mbetej gjithmonë

një anë e bardhë e letrës.

Asnjëherë nuk shkrove:

më mungon.

Asnjëherë:

eja.

Pastaj erdhi nata

kur qielli pushoi së foluri.

Stuhia rrëzoi shtyllat përgjatë bregut.

Sinjalet u fikën njëri pas tjetrit,

ekranet humbën pikat

dhe deti mbeti pa numrat

me të cilët ne besonim

se e kishim zbutur.

Në far, mekanizmi u këput.

Më thanë se e mbajte rrezen në lëvizje

me forcën e krahut,

derisa shpatulla nuk të bindej më.

Në çdo kthim të dritës

shfaqeshin për një çast

shkuma mbi shkëmbinj,

shiu i shtyrë anash nga era

dhe një varkë e ulët

që deti e sillte drejt gurëve.

Brenda saj ishin tetëmbëdhjetë njerëz.

Një burrë ngrinte mbi kokë

një këpucë fëmije,

sikur bregu të mund ta njihte

nga masa e një shpute.

Drita kaloi mbi ta,

u zhduk

dhe u kthye.

Varka gjeti çarjen mes shkëmbinjve.

Shtatëmbëdhjetë njerëz dolën në breg.

Vendi i tetëmbëdhjetë

mbeti duke u mbushur me shi.

Në krye të faqes,

si çdo mbrëmje,

kishe shkruar:

llamba u ndez.

Më poshtë:

02:16 - mekanizmi u ndal.

02:19 - rrotullimi vazhdoi me dorë.

03:08 - shtatëmbëdhjetë në breg.

03:11 - një mungon.

Nuk më shkrove për atë natë.

E mora vesh nga një njeri

që nuk e dinte se isha biri yt.

Antenat u ngritën përsëri.

Qielli ua dha sërish anijeve vendin e tyre.

Fari u hoq nga hartat zyrtare

dhe drita jote pushoi së numëruari

mes mjeteve të shpëtimit.

Kur u ktheva,

dera ishte e mbyllur.

Bari kishte hyrë

mes të çarave të shkallëve

dhe kripa kishte veshur dorezën

me një shtresë të bardhë.

Ti nuk ishe më atje.

Në dhomën e llambës gjeta

copën e leshtë të ngurtësuar nga kripa,

hartat e reja të palosura me kujdes

dhe regjistrin e hapur.

Nuk gjeta emrin tim.

Ktheva faqet.

Në netët me stuhi,

në netët me mjegull,

në verërat kur deti rrinte i sheshtë

dhe në muaj të tërë

kur asnjë anije nuk kishte kaluar,

ti kishe shkruar të njëjtën fjali:

llamba u ndez.

E lexova disa herë.

Kuptova pse nuk e kishe shuar farin.

Nuk kuptova pse nuk më kishe thirrur.

Jashtë, deti rrinte i errët.

Nuk kishte dritë anijeje,

as zë motori,

asnjë shenjë se nata

po sillte dikë drejt shkëmbinjve.

Në xham kishte mbetur

një vijë e hollë nga stuhia.

E fshiva kripën përreth.

Vija mbeti.

Hodha vaj në llambë,

ngrita fitilin

dhe ndeza shkrepësen.

Për një çast, fytyra ime u shfaq në xham

mbi detin ku kishe pritur ti.

Nuk ngjante me tënden.

Jashtë nuk erdhi askush.

E lashë fitilin të digjej.

Arian Galdini