Poezi: Froni dhe tryeza!

Nga Arian Galdini

Dhimbja hyri pa trokitur.

Pas saj erdhi një karrige e lartë,

e veshur me pëlhurë të errët,

me atë qetësi të rëndë

që kanë vendet

ku dëgjimi mbaron.

Nuk e solla unë.

E gjeta pranë gjykimit tim,

në një mëngjes të hollë,

me këmbët e futura thellë

në truallin e fshehtë

ku vendoset

nëse ajo që dhemb

do të mbetet dëshmi

apo do të kërkojë sundim.

Plaga rrinte pranë saj.

Pa britmë.

Pa lot.

Pa lutje.

Vetëm priste.

E dinte se lodhja,

po të zgjaste mjaft,

mund të vishej një ditë

si e drejtë.

Ajo nuk tha, ulu.

E la fronin aty

dhe priti që unë

ta quaja veten mbret.

E pashë.

Nuk më trembi.

Kishte vend për lodhjen time.

Kishte krahë.

Kishte heshtje.

Nuk të merrte me forcë.

Të linte të mendoje

se të takonte.

Në krahët e tij

rrinte një emër i lagur

nga gojë të huaja.

Ka një dhunë

që të paraprin.

Hyn në dhoma ku s’ke qenë,

ulet në ndenjëse ku s’je ulur,

flet me njerëz që ende s’të kanë parë,

dhe kur mbërrin,

mbërrin pas vetes.

Në prag

të pret një tjetër,

i bërë nga dyshimi,

nga fjalët e hedhura pa zot,

nga frika e atyre

që duan të të njohin

pa të dëgjuar.

Ai mban emrin tënd.

Ti duhet ta largosh nga dera

para se të hysh.

Kjo lodh më shumë

se guri i hedhur hapur.

Guri ka drejtim.

Fjala e shtrembër

ka mjegull.

Plaga la pranë dorës

disa fjalë të gatshme.

Përbuzje.

Shpagim.

Nder.

Mbrojtje.

Dukeshin të pastra.

Por kur i afrova te goja,

kishin shijen e atyre

që më kishin lënduar.

Rënia më e thellë

nuk ishte të mbetesha përdhe.

Ishte të ngrihesha

me fytyrën e asaj

që më rrëzoi.

Nuk kishte shesh.

Nuk kishte sy

që e donin tjetrin

ose të thyer,

ose fitimtar.

Vetëm ai vend i ulët

ku fjala ende rri në trup,

ku dora ende s’e ka zgjedhur

ditën e saj.

Dora ime mund të mbyllej.

Kishte mjaft

për t’u bërë grusht.

Kishte kujtesë në nyje,

lodhje në pëllëmbë,

emra që i dinte

pa i thënë.

Po të mbyllej,

nuk do të mbante më mua.

Mund edhe të ngrihej.

Jo për lutje.

Për dorëzim.

Po të ngrihej ashtu,

dita do të kalonte

pa më kërkuar më.

Prandaj mbeti pezull

mbi atë pak kohë

që i mbetet dorës

para se të bëhet grusht

ose punë.

Atë natë

e lashë fronin.

Le të rrinte bosh.

Plaga mund të mbante mend.

Vendin

nuk ia dhashë.

Le të rrinte në lëkurë,

si shenjë e vjetër.

Te gjykimi

nuk u ul.

Pastaj pashë tryezën.

Ishte e ulët.

Të linte poshtë,

në lartësinë e duarve.

Druri kishte njolla të vjetra,

një vijë të hollë pranë cepit,

pluhur aty ku dora nuk arrinte,

dhe një fletë

që nuk dinte

çfarë kishte ndodhur me mua.

U ula.

Jo për t’u shëruar.

Për të mos u prishur.

Mbi tryezë,

duart e mia nuk dukeshin heroike.

Dukeshin të lodhura.

Por fleta më priste përgjysmë.

Pluhuri rrinte në qoshe,

i qetë,

sikur puna

të mos dinte ende

çfarë kishte ndodhur.

Druri i vjetër

mbajti bërrylat e mi

pa më pyetur

çfarë më kishin bërë.

Nuk i dhashë plagës fronin.

I dhashë duarve tryezën.

Një tekst u kthye

pas një nate të rëndë.

Një fjalë e matur

kur nervi kërkonte pushtet.

Pastaj heshtje.

Pastaj dora mbi letër.

Pastaj tryeza.

Plaga mbeti në mua.

Jo mbi mua.

Froni mbeti bosh.

Duart gjetën tryezën.

Arian Galdini