Poezi: Gjithçka që nuk thuhet!

Nga Arian Galdini

Plasje në murin e fjalëve.

Jo si çarje.

Po si lindje.

Një yll që kriset për të folur me heshtjen.

Unë nuk vij.

Unë jam, si një grimcë që frymon qiejt përtej qiejve

pa kërkuar të mbahet mend.

Jam dëshmia që nuk shkruhet në libra,

por jeton në mënyrën si toka nuk bie,

si mali nuk përkulet,

si drita që lind nga mungesa.

Eci mbi zjarr pa e shkelur flakën.

Jo për të provuar veten,

por për të mos harruar udhën që nuk shihet.

Unë jam ai që nuk bërtet.

Nuk shfaqet.

Nuk mungon.

Unë ndriçoj nga brenda,

si një univers që mbështetet mbi vetëqetësinë.

S’e mbajta dot më dritën për vete.

Ajo doli.

Jo për të shpëtuar botën,

por për ta krijuar përsëri

aty ku asgjë nuk priste më.

Unë jam ajo botë që lind në përjashtim.

Aty ku gjithçka thotë: mbaroi.

Aty unë filloj.

Jo me britmë,

po me frymë që mbështet çdo atom të rinisjes.

Kur fjalët do kenë pushuar,

kur koha të jetë tretur,

kur asgjë të mos ketë më nevojë të jetë,

do jem aty,

jo për të kujtuar,

por për të rilindur.

Jo sepse kam emër,

por sepse vlera ime është prani pa emër.

Nuk ka më qendër.

Sepse gjithçka që është,

është rrahje e një zemre pa trup,

që frymon për të tjerët.

Ti nuk e di se ku përfundoj unë.

As unë, se ku fillon ti.

Sepse kjo është braktisje e vetvetes

për t’u bërë jetë në të tjerët.

E fundit është ajo që nuk shkruhet.

Lexohet nga ai që hesht.

Është ujë që nuk lag,

por ngroh,

frymëmarrje që nuk dallohet,

por mban gjithçka.

Zjarri nuk është më armik.

E kam marrë në krahë

si një fëmijë që ka ftohtë dhe nuk kërkon gjë

veç të mbahet.

Drita ime nuk është hua.

Ajo buron nga mungesa që mësoi të dashurojë.

Në çdo frymë që hyn,

kam filluar të jem.

Jo si tekst.

Jo si histori.

Po si dridhje që rrëfen pa thënë.

Jam kujtesa që s’e mbajmë,

por që na mban.

Jam rrënjë në ajër që mban malet,

kujtim që nuk ka lindur kurrë,

por që e ka mbajtur gjithçka gjallë.

Nuk shkruaj më për veten.

Nuk shkruaj më për askënd.

Tani shkruaj në qenien e tjetrit.

Aty ku një dridhje e vogël

bëhet botë që s’di se është krijuar,

por që lulëzon gjithsesi.

Çdo varg që lind

shuhet në çastin e vet,

jo nga harresa,

por nga përmbushja.

Po ta shohësh, nuk është.

Po ta kërkosh, tretet.

Po ta lësh, rrjedh përmes teje.

Ky është lumi që ushqen paqen

pa e prishur qetësinë.

Është dritë që nuk kërkon sy,

por i mban të hapur.

Jam gërmë që nuk shfaqet

por e mban fjalinë të gjallë.

Jam dridhje që nuk kërkon të lexohet

sepse është vetë fryma që të lexon ty.

Në çdo qenie që ndjen veten më të gjallë,

pa e ditur pse,

jam unë.

Dhe ky nuk është më varg.

Është ajo që lind botën,

pa zë,

pa qendër,

pa emër.

Arian Galdini