Poezi: Heshtja e një ylli të thyer!

Nga Arian Galdini

(Një dritë për Lirën e Heshtjes)

Në katin e tretë të një shtëpie të vjetër,

aty ku shkallët ngjiteshin ngadalë,

sikur mbanin mend këmbët

që nuk ktheheshin më njësoj,

rri një jastëk i vogël,

i qëndisur me fill të kuq.

Askush nuk e lëvizi prej vitesh.

Jo se ishte i shenjtë.

Jo se ruante ndonjë amanet të shkruar.

Vetëm sepse në atë dhomë

kishte gjëra

që dora nuk i prekte më

pa u bërë menjëherë fajtore.

Fillin e kishte qepur ajo.

E kishte kaluar gjilpërën ngadalë,

me atë durim të heshtur

që nuk e ndan plagën nga puna,

as pritjen nga mënyra

si një shtëpi

ia ruan njeriut

një vend ku të mos rrëzohet.

Në qoshe, një filxhan i errët

mbante ende hijen e buzës.

Mbi raft, një libër rrinte hapur

te faqja ku fjalia ndërpritej,

sikur dikush të kishte dëgjuar

një zë në oborr

dhe të mos ishte kthyer më.

Ai hyri vonë.

Nuk erdhi si burrë që kërkon falje,

as si njeri që do të marrë atë

që koha ia kishte lënë jashtë dere.

Erdhi me atë kujdes të hidhur

që kanë ata që e dinë

se disa dhoma nuk hapen për ta,

por vetëm për të parë

nëse mungesa ka mbetur gjallë.

Në tavolinë gjeti letrën.

Nuk ishte e gjatë.

Nuk kërkonte lot.

Nuk i jepte faj askujt.

Ajo kishte shkruar vetëm kaq,

Mos e thuaj emrin tim

kur dhoma është e qetë.

Ka gjëra që vdesin

sapo njerëzit i nxjerrin

nga heshtja ku kanë mësuar të rrojnë.

Ai e lexoi një herë.

Pastaj e uli letrën

siç ulet një fëmijë i lodhur

në pragun e një shtëpie

ku askush nuk e pyet

pse u vonua.

Jashtë, qyteti ndizte dritat.

Në duar hapej xhami i ftohtë.

Fytyrat afroheshin pa frymë.

Zërat kalonin pa trup.

Nëpër shkëlqime të vogla

njerëzit kërkonin njëri-tjetrin

pa mbërritur te njeriu.

Ai pa jastëkun.

Në mes të tij, filli i kuq

nuk ishte më i kuq si dikur.

Ishte zbehur pak,

jo nga harresa,

por nga netët që kishin rënë mbi të

pa e bindur dot të shuhej.

Aty ku gjilpëra kishte hyrë,

pëlhura mbante vrima të imta.

Shumë të vogla

për t’u quajtur plagë.

Shumë të thella

për të qenë vetëm punë dore.

Ai zgjati gishtat,

por nuk e preku.

Në atë fill kishte mbetur

një fytyrë e përkulur mbi pëlhurë,

një vend bosh pranë sofrës,

dhe një emër

që nuk kërkoi të thirrej.

Ai u ul pranë murit.

Nga jashtë erdhi një zhurmë makine,

pastaj një e qeshur e largët,

pastaj asgjë që mund të mbahej mend.

Në dhomë mbeti vetëm filli.

Nuk fliste.

Nuk akuzonte.

Nuk shpjegonte vitet.

Rrinte aty,

i futur në pëlhurë,

si një gjak i hollë

që nuk rridhte më,

vetëm që forma e saj

të mos prishej.

Ai nuk mori asgjë.

Vetëm pa.

Hëna hyri pak mbi dysheme.

E thyer në një cep.

Mbi jastëk, filli u duk

për një çast më i gjallë.

Ai nuk qau.

Lotët do ta kishin lehtësuar,

dhe ajo dhomë

nuk i kishte dhënë të drejtë

për lehtësi.

Vetëm uli kokën

dhe qëndroi gjatë,

derisa nata humbi ngjyrën

dhe mëngjesi erdhi

siç vijnë gjërat

që nuk dinë për humbjen.

Kur u ngrit,

nuk mori letrën.

Nuk mori librin.

Nuk mori as jastëkun.

Te pragu u ndal.

Emri i saj i erdhi në gojë,

por nuk doli.

Dera u mbyll ngadalë.

Në dhomë mbeti jastëku.

Mbi jastëk, filli i kuq.

Në fill, ajo pjesë e saj

që nuk kishte pranuar

të bëhej kujtim.

Dhe kur qyteti u zgjua,

me dritat, me thirrjet,

me duart që prekën xhamin

para se të preknin një fytyrë,

në katin e tretë

të asaj shtëpie të vjetër,

një yll i thyer

rrinte ende pa rënë.

Jo në qiell.

Në vendin e vogël

ku gjilpëra kishte kaluar

për të mbajtur bashkë

atë që dy duar

nuk e mbajtën dot.

Arian Galdini