Poezi: Hiri i dritares!

Nga Arian Galdini

Në mëngjes,

para se qyteti të veshë fytyrën

që i duhet për të dalë në rrugë,

një dritare rri hapur

mbi një dhomë

ku fjala s’ka hyrë ende.

Drita nuk vjen aty si fitore.

Hyn ngadalë,

si dorë që s’do të zgjojë dhimbjen,

por vetëm t’i provojë ballin

atij që ka fjetur pak

dhe është ngritur rëndë.

Mbi karrige rri një këmishë.

Jo e bardhë.

Jo e pastër.

Jo e varfër.

Vetëm e lënë aty,

me atë qetësi të ulët të sendeve

që nuk kërkojnë

as falje,

as lavdi,

as dëshmitar.

Në të ka më shumë histori

se në shumë fjalë

që dalin nga goja

dhe s’e njohin peshën e shpatullave.

Aty është dita e djeshme.

Pak djersë.

Pak pluhur.

Një rrudhë te jaka

ku lodhja ka qëndruar

më gjatë se trupi.

Një mëngë e përthyer

nga ngutja e një njeriu

që deshi të mos vonohej

dhe prapë

mbërriti vonë te vetja.

Jashtë, rruga zgjohet.

Makina.

Hapa.

Një zë shitësi

që del më herët se drita.

Një fëmijë që mbahet nga dora

dhe ende nuk e di

se një ditë

do t’i duhet të mbajë vetveten.

Qyteti ngrihet çdo mëngjes

me atë zellin e tij të lodhur,

sikur nxitimi

ta shpëtonte njeriun

nga pesha e vetë.

Në fytyrat që kalojnë poshtë dritares

nuk shoh vetëm njerëz.

Shoh jetë

që përpiqen të mos humbin formën,

ndërsa koha i shtyn

të bëhen më të shpejtë,

më të dobishëm,

më të lehtë për t’u numëruar.

Por në këmishë

mbetet ajo pjesë e njeriut

që nuk hyn në numër.

Këmisha mbi karrige

nuk flet për dinjitetin.

E mban.

Nuk e përmend lodhjen.

E ka në palë.

Nuk e shpall trupin.

E kujton.

Jo stofi.

Jo qepja.

Jo ngjyra.

Po ajo nxehtësi e munguar

që rri ende në të,

si bindje e ulët

se trupi nuk largohet krejt

edhe kur s’është më aty.

Këmisha nuk bën zhurmë.

Rri.

Dhe duke ndenjur

ta kthen fytyrën

atje ku e kishe larguar.

Kur një këmishë

bëhet vetëm rrobë,

dhe dora

nuk di më të ndalet

mbi një gjë të thjeshtë

pa e ulur,

diçka bie

pa bërë zë.

Drita ndërkaq

është rritur në dhomë.

Bie mbi karrige,

mbi këmishë,

mbi murin ku një hije e hollë

dridhet pa zë,

dhe për një çast

gjithçka nuk duket e bukur.

Duket e kthyer.

Më vonë

dera hapet.

Hapat largohen.

Qyteti e gëlltit sërish ditën e vetë.

Por këtu

karrigia mbetet.

Dritarja mbetet.

Dhe mbi karrige

këmisha e palosur mbetet,

jo si kujtim,

jo si shenjë morali,

po si forma e fundit

që trupi la pas vetes

para se të dilte sërish

në ditën që nuk pyet si u ngrit.

Dhe në palën e saj

mbetet një nxehtësi e vogël

që dita

nuk arriti ta marrë.

Arian Galdini