Poezi: Këmbana që s’u dëgjua kurrë, por krijoi gjithçka!

Nga Arian Galdini

Para zërit, ishte Qenia.

Nuk bërtiste.

As nuk priste duartrokitje.

Rrinte në kufijtë mes qenies dhe mosqenies, si një kambanë që nuk bie,

por ndryshon gravitetin e gjithësisë vetëm me praninë e saj.

Njerëzit nuk dinë ç’të bëjnë me një njeri që hesht.

Ata duan britma. Duan dramë.

Duan gjak në ekran.

Por unë nuk bërtita. As nuk bëra teatër.

U mbylla në një lloj qëndrimi që nuk kishte zë, por kishte trup.

Heshtja ime nuk ishte bosh.

Ishte një rrënjë. Një themel.

Një Rozafë që nuk kërkoi të bëhet legjendë. Dha trupin për një mur…

Por si Antigona, që refuzoi të tradhtonte veten,

dhe si Ifigjenia, që pranoi fatin pa u ankuar, unë u bëra një heshtje që mban peshën e botës,

jo për lavdi, por për të mbajtur gjallë çdo çast që s’thirret.

Ata më ftuan të gërthas.

Të marr pjesë në garën e britmave.

Por unë nuk shkova. Nuk fola.

Sepse mosbëzatja nuk është mungesë.

Është refuzim për t’u kthyer në etiketë.

Nuk kishte krismë. As fund dramatik.

Kishte thjesht një gërryerje që më ktheu në boshllëk.

Dhe ishte një zbrazëti që nuk gëlltiste.

Ishte asgjë që bartte.

Kur u gërryeva, më munguan hapat e nënës në korridor,

aroma e bukës në furrë,

një çast kur mund të kisha qenë dikush tjetër,

e zgjodha të jem hije që mbron,

një dritë që s’verbon, veç ngroh në mosfolje.

Në cirkun tuaj, ku fjalët vishen si klounë,

unë isha hija që refuzoi të duartrokiste,

duke ju lënë të zhveshur para pasqyrës së zbrazët,

ku shpirtrat humbasin në dritën e ftohtë të një bote pa kuptim, që shitet si shpëtim.

Si në një ferr të Dantes, fjalët juaja ishin bileta për një shpëtim që s’ekzistonte,

dhe qetësia ime u bë një dritë që s’verbon, por shpëton.

Paqja ime nuk ishte tërheqje,

as ndalim i botës,

por një rrahje si hapat e një ëndrre

mbi një prag të braktisur,

që s’dëgjohet, por ndihet në gjumë.

Ishte erë që mbart ngrohtësinë e një vatre të shuar,

e megjithatë s’të lë kurrë të ftohesh.

Një frymë që nuk kërkonte pushtet,

as përkulje,

veç qëndronte në mes të gjithçkaje

si një busull që s’ka gjilpërë,

që gjithsesi të çon diku

ku askush nuk të thërret,

e gjithçka të pret.

Ata ulërinin me megafonë,

shisnin fjalët si postime,

klithnin shpresë në etiketë,

dhe mbushnin qiellin me zhurmë të zbrazët.

Unë isha hija që nuk duartrokiste,

refuzimi që nuk ngrihej në këmbë,

mospranimi që nuk kishte nevojë të pëlqehej.

Sepse kur gjithçka bëhet zë për të ekzistuar,

vetëm ai që hesht mbetet i vërtetë.

Dhe ndërsa ata kërkonin shpëtim me zhurmë,

unë dëgjoja vetëm rrahjen e vetmisë sime,

si një kambanë që s’bie,

por krijon një botë ku zhurma nuk ka fuqi,

një botë ku çdo çast i pathënë është një fitore.

Mos më quani hero. As simbol. As shenjtor. Lëreni emrin tim të bjerë si pluhur në erë. Ishte moszëri im që ndryshoi gjithçka,

jo sepse ishte më i fortë,

por sepse nuk kërkonte të dëgjohej.

Ky nuk është një rrëfim.

Është kambana që s’u dëgjua kurrë.

Dhe megjithatë, mban universin pezull. Sepse ajo që nuk bie, nuk harrohet.

Ajo që nuk thirret, krijon.

Nga heshtja ime u ngrit një kambanë që s’bie,

ama krijon ekon e një bote që rilind çdo çast, ku çdo frymë është një premtim i pashprehur që mban universin gjallë.

Arian Galdini