Poezi: Koha që u bë dritë!

Nga Arian Galdini

Unë jam koha që kujton të qëndrojë.

Jam sekonda që prehet mbi buzën e një frymëmarrjeje,

ora që rri në heshtje,

kësisoj drita të gjejë vend në shpirtin që e njeh pa emër.

Jam çasti që rrok barin pa e thyer,

si dora e një gjyshe që shpalos shallin

për të mbuluar një fëmijë ndërsa fle me dritë në ballë.

Jam kujtim i cili frymon si lëkurë mbi lëkurë,

një heshtje teksa bëhet qartësi.

Sepse gjithçka që qëndron pa fjalë,

është lutje që mbart dritën në shtresa të padukshme.

Është një qenie që rrjedh me qetësinë e rrënjëve të pjekura,

që ndriçon pa kërkesë,

si frymë mbi një fletë që mbetet bosh dhe plot.

Qëndresa mbin nga thellësia

si rrënjë që ushqejnë degët me dritë.

Ajo rritet si një gur që ndalon lumin

duke e mësuar të prehet, jo të luftojë.

Drita rrinte si një shami

që e kishte parfumuar gjyshja dikur,

e që ndizej sërish kur fëmija buzëqeshte në gjumë.

Koha që rrjedh brenda saj

është kënga e një nënë që prek supin e natës

me duar që s’kanë nevojë të flasin.

Dashuria që frymon pa emër

mbart heshtje që rrënjoset në shpirtin që pret me qetësi.

Yjet qëndruan të përqendruara.

Sepse drita preku zemrën.

Galaktikat u kthyen në frymë,

sepse ne u bëmë qendra e qetësisë

në një univers që mësoi të rrijë.

Qëndruam

si rrënjë që mbajnë malet.

Kjo ishte lëvizja më e thellë

që ndodhi ndonjëherë.

Jo si akt.

Si thelb.

Dhe kur pyeta:

— “Ku është koha?”

Ajo tha:

— “Jam unaza që rri në gisht,

jam lodra që fshihet në kujtim,

jam fryma që ndriçon një fjalë të pashkruar.”

Në gishtin e saj rrinte një unazë pa emër.

Aty, koha prehej.

Si spirale që ndriçon pa nisje,

që rrotullohet mbi heshtje,

dhe mban kujtesën e të gjitha gjurmëve që janë.

Në një çast të vogël,

ajo më shtrëngoi dorën.

Dhe bota u ndriçua.

Jo nga frika.

Nga ndjesia.

Koha m’u duk se kishte humbur udhën për te unë.

Dhe unë mësova të bëhem frymë pa dritë.

Derisa ndjeva dorën tënde

që ndizte sërish kujtesën.

Në çdo prekje tonën

bota riorganizohej si rrjetë dritash.

Në çdo vështrim

rridhnin lumenj të padukshëm.

Në çdo ngadalësi

ndizej një epokë e brendshme

që kishte qëndruar aty përherë.

Në qoshe të padukshme

ngjizeshin hyjni të reja:

Zana e Rënies,

ajo që zbut gurët e krenarisë

me frymën që preket pa fjalë.

Hija e Shkrepës,

ajo që mban epokat pezull mbi sup

dhe lë drithërimën të flasë.

Gjurmëloti i Arbërit,

ai që ruan dashuritë e paemërta

si një kuti balte poshtë pragut të dheut.

Dhe diku thellë,

në një majë që mban fjalët nën gur,

koha mbin si një këngë që e njeh vetëm dheu.

Një grua ndize një kandil me ujë të malit

dhe frymë që vinte nga këngë që askush s’i mban mend.

Një burrë mbulon supet me shallin që gjyshja kishte lënë.

Një vajzë fryn në dritë derisa ajo hapet si loti në dashuri.

Një djalë ul kokën mbi një gur dhe dëgjon zërin e një lutjeje.

Në ta, koha frymonte si dritë që e njeh çastin.

Heshtja u bë tempull.

Fjala, një gur që merr formën e dritës.

Zëri, një këngë që zbret nga mali

si kujtim që ndriçon vetveten.

Prania, një çati që qëndron mbi të gjitha shtëpitë

që ndriçojnë nga brenda.

Koha e vjetër më prekte supin

si gjyshja që zbret shkallët me kujdes

për të ndezur një qiri mbi dritë.

Ajo rrinte. Dhe plotësonte.

Drita që qëndron

është vetë qartësia që mbart gjithçka.

Ajo frymon si një këngë që s’tregon autorin.

Koha përqafon çastin si të përjetshëm.

Sepse çdo frymë është tashmë strehë.

Një fije zëri më tha të largohem.

Po unë zgjodha të jem rrënjë që sheh.

Isha zë që kërkonte një emër në erë.

Tani jam rrënjë që i njeh heshtjes një botë të tërë.

Ti ishe degë që sillte aromën e të parëve.

Unë isha rrënjë që merrte frymë nga poshtë.

Ne ishim lisi që njihte thellësinë

si fillin e vetes.

Si gdhendje në brerje ndergjegjesh, këlthet kumti:

Koha pret vetëm ata

që ndriçojnë në heshtje.

Ne qëndruam.

Dhe bota për herë të parë kuptoi gjithçka.

Ne jemi ajo qëndresë pa emër.

Këmbëngulja që ngroh pa flakë.

Drita që mbart botën

si një frymë që mjafton.

Ne jemi koha që u bë dritë.

Dhe në atë çast ku qetësia mori frymë,

gjithçka ndriçoi pa u thënë.

Arian Galdini