Poezi: Krijesa që nuk emërohet, por qëndron!

Nga Arian Galdini

Të mbaj,

siç mbahet një çast që zgjatet

në pëllëmbë me aromë kohe.

Si qepje e lashtë në xhaketën e gjyshit

që vishet me kujtesë

dhe hesht.

Je vendi ku ngrohtësia ulet

si bardhësi mbi ajrin që qetëson.

Fjala është paqtuar në brendësi,

ku di të qëndrojë

pa u përkthyer.

Ndodh,

kur një grua mbështjell fëmijën

me pëlhurë që ruan

lutjen e lashtë,

kur ishte sapun në duar.

Tani është qetësi.

Dritarja rri e hapur.

Era e njeh vendin.

Ecja jote shtrihet si dridhje.

Guri poshtë nuk pret,

ai ndjen.

Brenda teje rrjedh dheu.

Bar që ndjek shikimin e dritës.

Ujë që ruan jehonën

e një emri, nuk i lind fjala,

por toka e njihte.

Je ajo që shkund bardhësinë

nga qilimi i mëngjesit,

dhe ende mban fijen e fundit të natës.

Aty, drita kthehet

në fjalë që nuk dinë

se janë fjalë.

Në gjakun tënd fshihet një urë.

Një shall me aromë kthimi

mbështjell vendin

si një prani që nuk zë hapësirë,

por qëndron.

Trungu yt është i qetë.

Zogu s’u bë fluturim,

ai u bë pemë

që mban qiellin

e atyre që kërkuan strehë

pa pyetur për stinën.

Të mbaj

si dorë që kujton ngrohtësinë

që nuk iku,

sepse u ftua të rrijë.

Kur të shikoj,

kujtoj se jam,

jo nga vetja,

por nga toka që më gdhendi

si kujtim që qëndron.

Prekja jote më jep udhë

që nuk kërkon mbërritje.

Qetësia bëhet trung,

afërsia më mbështjell

si dritë pa mure.

Një burrë preku një gur.

Zëri i tij

u bë lagështi që ngrohu baltën.

Një vajzë vizatoi një çast

në trungun e kohës

që mbante në lëkurë

aromën e një thirrjeje të qetë.

Ti e di:

çdo trung mban një mendim të paprekur.

Kur ai preket,

nuk tingëllon.

Ai rri.

Më frymon një vend pa hartë.

Qartësia më mbështjell

si aromë që nuk kërkon asgjë.

Një zë më qëndron pranë,

si formë që nuk vjen nga dora.

Hyj në ndriçim

si uji në enë

që nuk e di se mban.

Qëndroj,

si prekje që mbetet në ajër

pa kërkuar trup.

Në një fletë të panjohur që qëndronte bosh,

u shënua një mungesë.

Ajo më bëri kujtesë,

jo nga unë,

por nga gjithçka që u dha

pa u thënë.

Asgjë nuk thirri.

Heshtja rrinte.

Gjithçka qëndronte

si frymë që kishte zgjedhur

të mos quhej.

Ndonjëherë,

çastet mbërrijnë pa fjalë.

Dhe kjo është mjaft.

Një fije qëndron mbi gjethe,

si dridhje që nuk e njeh burimin.

Ajo nuk bie.

Ajo rri.

Dhe gjithçka rri,

si dritë që s’e shqiptoi askush.

Arian Galdini