Poezi: Kripa e fshehtë!

Nga Arian Galdini

Gëzimi ka shumë të afërm.

Në ditët kur dukesh i plotë,

edhe të largëtit afrohen lehtë.

E njohin dritën e mirë,

emrin që hap udhë,

fytyrën që ende nuk kërkon durim.

Miku njihet më vonë.

Kur telefoni hesht

si një pus

që nuk e pranon më kovën.

Kur lajmi për ty

nuk zgjon më kureshtje.

Kur fjala jote del e thyer

dhe askush nuk ka më leverdi

ta mbajë me kujdes.

Atëherë,

nëse mbetet dikush,

mos e pyet pse.

Ai që shpjegon shumë

shpesh është ende duke matur

sa i kushton besnikëria.

Nuk vjen për të të ëmbëlsuar jetën.

Ëmbëlsia e tepërt

e prish gjakun.

Ai vjen si kripë e fshehtë,

nuk duket,

nuk kërkon falënderim,

nuk bën zhurmë në gojë,

por pa të

diçka brenda teje

nis të kalbet pa erë.

Ai nuk ta heq dhimbjen.

Vetëm rri aty ku ajo djeg,

pa e bërë zjarr për të tjerët.

Ka të drejtë

që të dëmton

kur të jepet vetëm për të të qetësuar.

Ka mëshirë që, nga frika,

të lë në gabimin tënd

si në një dhomë të ngrohtë

ku ajri është rënduar.

Ai të afrohet

me atë ashprësi të pastër

që nuk të poshtëron,

por nuk të lejon

ta kthesh lëndimin në leje.

Kur përpiqesh

ta bësh fajtor gjithë qiellin

për errësirën tënde,

ai nuk të kundërshton me britmë.

Vetëm nuk të ndjek

deri në fund të gënjeshtrës.

Kjo mjafton.

Një njeri që nuk të lë

të bëhesh armik i vetes

është më i rrallë

se shumë dashuri

që vijnë me fjalë të bukura.

Kam njohur miqësi

që u tretën nga një fitim i vogël,

nga një afrim me pushtetin,

nga një ftesë ku dikush duhej harruar

që dikush tjetër të ngjitej.

Ato nuk u prishën papritur.

Kishin kohë që ishin pa kripë.

Në fillim humbën shijen.

Pastaj humbën turpin.

Pastaj njerëzit vazhduan të flisnin

si të afërt,

por fjalët nuk ruanin më asgjë.

Kam njohur edhe një tjetër.

Nuk më shpëtoi.

Nuk më mbajti fjalim.

Nuk më tha se do të kalonte.

Disa gjëra nuk kalojnë,

vetëm mësojnë të jetojnë

pa na urdhëruar më.

Ai erdhi në një orë

kur unë isha bërë i vështirë

edhe për veten.

Nuk më ndreqi.

Nuk më pastroi.

Nuk më bëri më të mirë në çast.

Vetëm nuk iku

kur errësira ime

po kërkonte të bëhej banesa ime e fundit.

Ka prani që nuk ngushëllojnë.

Ruajnë.

Si kripa në mishin e hapur,

ato djegin pak,

por nuk e lënë

të marrë erën e dorëzimit.

Njëherë, edhe unë

nuk ditkam të jem mik.

E lashë dikë të priste

në një heshtje

që unë e quaja maturi.

Mendova se fjala e pathënë

do ta gjente vetë udhën,

se njeriu që të do

e kupton edhe mungesën tënde.

Por mungesa, shpesh,

është braktisje

që nuk pati guxim

të dilte me fytyrën e vet.

Ai nuk më qortoi.

Kjo ishte më e rëndë.

Ka njerëz

që të falin

pa të kthyer në të pafajshëm.

Nuk ta kërkojnë gjakun e vonuar.

Nuk ta përplasin gabimin në ballë.

Vetëm largohen pak,

dhe ti e kupton vonë

se nuk ke humbur një shok,

por kripën

që ruante te ti

atë pjesë që nuk dinte të ruhej vetë.

Ndjesitë ndërrojnë mot.

Ai nuk të zotëron,

nuk të zbukuron,

nuk kërkon vend të lartë në jetën tënde.

Të lë të kthehesh

pa u detyruar të dukesh i denjë.

Nuk të kërkon madhështi.

Të lejon të jesh i vogël

pa u bërë i ulët,

të qash

pa u kthyer në viktimë,

të humbësh

pa ia dorëzuar humbjes

gjuhën tënde.

Një njeri nuk iku.

Nuk iku kur ti ishe i rëndë.

Nuk iku kur forma jote ishte rrëzuar.

Nuk iku kur fjalia jote dilte keq,

kur fytyra nuk dinte çfarë të mbante,

kur krenaria të rrinte mbi trup

si rrobë e lagur.

Ai qëndroi

jo për të të zotëruar,

por që rënia jote

të mos merrte pushtet mbi ty.

Jo shfaqja.

Jo ëmbëlsia.

Jo shpëtimi i madh.

Vetëm ajo prani

që tretet para se ta shohësh,

djeg pak

kur duhet të djegë,

dhe lë pas

atë shije të ashpër

pa të cilën njeriu

nuk ruhet dot

nga vetja.

Arian Galdini